Woodlawn (2015)

Geweldig mooie film. Goed gespeeld. Jammer dat er mensen zijn die een afkeer krijgen van een film waar een goede boodschap in zit.

“I'd like to have a meeting with the football team. I've seen things. All across the country.”

Voor een persoon die niets heeft met religie was dit een martelgang. Woodlawn is ook een sportfilm, en dat redt de film nog een beetje. Maar de focus op God, Jezus en de invloed die religie op de spelers en coaches heeft is hemeltergend. Sean Astin is sympathiek als hobbit, maar hier kon ik hem soms wel wurgen. Als godsdienstwaanzinnige haalt hij het bloed onder je nagels vandaan. Eng, heel eng.

Onsubtiele film die het Christelijke geloof aan de kijker probeert voor te dragen door middel van sterk aangezet sentiment. In dit geval wordt de sportwereld benadrukt en is Sean Astin uitgekozen om dat zo overtuigend mogelijk voor te leggen. Zijn acteerwerk (evenals die van de overige personages) is overtuigend en de dialogen worden op die manier degelijk overgebracht naar de kijker, maar uiteindelijk behandelt regisseursduo Andrew en Jon Erwin het onderwerp evenals de inhoud met teveel eenvoud en opdringerigheid. Het is relatief snel duidelijk wat de goede en de slechte kant is. Het gebrek aan een kritische houding en een zekere nuance maken Woodlawn verder een weinig plezante filmervaring.

In 1973 is het footballteam van Woodlawn High School in zak en as. Tot een evangelist [Sean Astin] hen toespreekt en vraagt of ze Jezus willen volgen. In deze religieuze draak staan alle spelers op en kiezen ze voor Jezus. Jezus, die blijkbaar niets beter te doen had, beloont hen met touchdowns en zelfverklaarde miraculeuze overwinningen. Gebaseerd op feiten en voorzien van een soundtrack vol relirock. Afgezaagd en vaak hilarisch en/of absurd, ook al speelden deze gebeurtenissen een belangrijke rol in de opkomst van ‘The Jesus Movement’. Schaamteloze religieuze propaganda waar verlichte geesten hun neus voor op zullen halen.