Alucarda, la Hija de las Tinieblas (1978)

Ha heerlijk cult-film die niet teleurstelt. Ik betwijfel of dit de film is met het meeste bloed, geschreeuw en naakt, zoals de Psychotronic Video Guide beweert, maar het zit er alledrie in.

Ik moest onder het kijken even denken aan Andre Rouvoet. Stel toch dat die arme man per ongeluk deze film zou zien..

Kortom als je moeite hebt met The Exorcist hoef je hier al helemaal niet aan te beginnen.

Fantastische nonnen ook. Ik moest een beetje aan mummies denken.

Waarschijnlijk een blasfemisch hoogtepunt in de cinema - of dieptepunt, afhankelijk van wie de film in handen krijgt. Fanatieke katholieken is het ten stelligste afgeraden om deze film te gaan kijken. De slotscène waarin een beeld van Christus aan het kruis in vlammen opgaat, zal ongetwijfeld als te choquerend bevonden worden. Alucarda is op zijn zachtst gezegd provocerend, maar daarom nog geen goede film. Het ontbreekt aan een degelijk script en vooral goede acteurs. De fotografie is dan weer van hoog niveau, wat deels te danken is aan de mooie decors. Qua sfeer en cultfactor deed het mij aan het werk van José Mojica Marins denken: schreeuwerig, smerig, gedurfd, maar kwalitatief niet hoogstaand.

Overdaad schaadt. En dan heb ik het vooral over het gegil en geschreeuw waar maar geen eind aan kwam. Ik denk dat er geen enkele film is waar in het schreeuwgehalte zo hoog is als in deze blasfemische "horrorfilm" van Moctezuma, waar ik gisteren pas voor het eerst van hoorde. Echt enthousiast kon ik daarom ook niet worden over deze film, die wel een paar hele mooie naaktscènes bevatte, maar verder toch niet veel voorstelde. Shockeren deed deze film mij niet in het minst. Films waarin de Rooms Katholieke Kerk bespottelijk gemaakt werd mogen anno 1975 misschien wel provocerend geweest zijn, maar komen bij mij nu toch zeer gedateerd over. Kon deze film ook amper een horrorfilm noemen - eerder een komedie - en het acteren vond ik trouwens allerbelabberd.

3,0*

Een Cult B-film. Persoonlijk staan films over heksen me wel aan. Echter bij deze film leek het net of dat ik naar toneelstuk dat vastgelegd op film aan het kijken was. De film is lekker bloederig(rode verf) en de mooie decors maken dat deze film toch nog dik in orde is. Niet voor mensen die allergisch zijn voor schreeuwende vrouwen. Die komen in de film in overvloed voor!

Gave, niet alledaagse horrorfilm uit de 70's die verrassend goed werkt en een enorm creepy sfeertje weet te creëren. Zoals al vaker hierboven genoemd is het constante geschreeuw prominent aanwezig en had dat wel een tikkeltje minder gemogen. Verder een meer dan geslaagde horrorfilm.

Een onevenwichtig schouwspel dat aan de ene kant erg intrigeert en aan de andere kant nogal wat milde irritatie oproept.

De film ziet er verzorgd uit. Choreografische hoogstandjes en prachtige shots. Stilistisch is de film heel mooi gekaderd. De setting helpt. Het verhaal speelt zich af in een sfeervol klooster met grote stenen muren en een spartaanse inrichting. Prima setting om een verhaal te vertellen over bezetenheid, satanisme en godsverering. Prima setting ook om een verhaal te vertellen dat bol staat van de religieuze symboliek.

Behalve verzorgd is de film visueel levendig en intrigerend. Veel scènes en beelden doen denken aan schilderijen die hel en verdoemenis als onderwerp hebben en maken indruk. Dat heb je zo met exorcisme en satanisme. Die thematiek is goed voor een paar mooie scènes waarvan een rituele groepsdans en een heftige kruisiging er wel uit springen. Genieten.

De twee hoofdpersonages zijn wisselend overtuigend. De boosaardige aanjaagster ziet er met een natuurlijke fronsende blik op voorhand al wat boosaardig uit. Dat komt dan ook wel goed als de bezetenheid en de gekte in het verloop toenemen. Geloofwaardig. De andere boosaardige is eigenlijk te naïef en te lief voor het overtuigend verrichten van duivelse kunsten. Niet geloofwaardig. Het vleesch vergoedt in dit geval een hoop.

Acteertechnisch bevinden beide dames zich trouwens niet op hoog niveau. De engelse dub verhult iets van de onkunde maar niet alles. Zichtbaar houterig en onwennig acteren zij zich door de film. Gebrekkig acteertalent gaat eveneens op voor voor de overige personages. Het is gewoon matig.

Het slechte acteerwerk drukt een negatief stempel op de film. Er zijn meer dingen die irriteren. De afschuwelijke synthesizerklanken die te onpas alle actie begeleiden. Het magere verhaaltje, dat het onderspit delft in het visuele geweld. De zwak uitgewerkte personages. De editing die niet geweldig is. Scènewisselingen gebeuren nogal robuust. Scènes glijden niet mooi in elkaar over. En de grootste irritatiebron is misschien wel het bovenmatige gegil en gekrijs van de vrouwelijke personages. Niet normaal. Dat volumedingetje is alomtegenwoordig en scoort blijvend hoog op de irritatieladder.

Het vleesch vergoedt veel maar in dit geval niet alles.

Niet slecht. Juist het nogal hysterische karakter is hetgeen wat deze film wat interessanter maakt dan zijn soortgenoten. Zeker het laatste kwartier werkt dankzij het constante gegil en gekrijs best bedwelmend. Zou me ook niet verbazen als een Zulawski of Fukui deze film ooit gezien heeft. Jammer genoeg zitten er ook wat saaiere stukken in, met name alle religieuze poeha wist niet altijd even sterk te boeien. Maar verder één van de interessantere horrors uit de 70s. 3*.

Alucarda is geen typische nunsploitation, of sexploitation. Alucarda is helemaal geen typisch wat dan ook.

Juan López Moctezuma, een vroege kompaan van Jodorowsky, heeft hiermee een ander soort horror afgeleverd dan die ik uit Mexico gewend ben, al is dit pas de vijftiende horrortitel die ik uit het land zie. Verwacht een hoop hysterisch geschreeuw, satanische rituelen, demonische bezetenheid, cryptes, kleurrijk bloed, blote tetjes en allerlei andere aansprekende sleutelwoorden. De waarheid is dat ik Alucarda al meerdere horrorchallenges heb geprobeerd te kijken, maar er ging telkens wat mis. Spaans gesproken, maar ondertiteling die niet synchroon liep, of kloppende Engelse subs, maar ook Engelse dub. Dat doen we dus even niet met een horrorklassieker die op #387 van horrorcanon TSZDT staat. Een lijst waarvan ik er na al die challenges nog steeds 362 te gaan heb. Mij hoor je niet klagen. Ik had nu eindelijk de volledige dvd van Mondo Digital te pakken. Problem solved.

Alucarda is de eerste titel die besproken wordt in het boek Hidden Horror: A Celebration of 101 Underrated and Overlooked Fright Flicks, waar het volgende kijkadvies wordt meegegeven: 'Alucarda is best experienced by giving over to the bizarre visuals, manic energy, and shocking violence.' Dat heb ik dus maar gedaan, zonder al teveel op de logica te letten, en Alucarda stelde mij niet teleur. Geen rustige prent om mee wakker te worden, en zeker geen kijktip voor André Rouvoet zoals Wendyvortex opmerkt, maar sfeervol is hij zeker! En met 77 minuten is het geen al te grote investering qua tijd.

3,5*

Aangename verrassing van een oude Mexicaanse devil horror. Best ook een hevige. De opbouw is best rustig met twee jonge vrouwen die verblijven in een klooster. De laatste 20 minuten gaan de remmen volledig los met veel bloed en brandhaarden.

Het oeverloze geschreeuw van de hulpeloze nonnen moet je er inderdaad bijnemen. Voor sommigen was het een openbaring als ze het loodje bijlegden, want het gejammer was niet om aan te horen. Ondanks de gestage opbouw zit de film best goed in elkaar. Er is aandacht voor de ontwikkeling van de gebeurtenissen en zowel de ontwikkeling van Alucarda als Justine krijgen de nodige aandacht.

Een leuke creepy sfeer ook in de krochten van een Middeleeuws klooster. En de lokale (mannelijke) geestelijke en de rationele dokter weten in de chaos van geen hout pijlen te maken. Ik zag er al mindere. Fijn!