Alucarda, la Hija de las Tinieblas (1978)

Goede film voor als je houdt van horror over zwarte magie, hekserij en satanische rituelen. Dus voor liefhebbers van Susperia en The Wicker Man bijvoorbeeld. Klasse!!

Zie laatste drie nummers IMDB code.....

.

De wel erg korte en vertekenende omschrijving van de film heb ik op het hoesje van de dvd veranderd in:

In het weeshuis van een klooster sluit Justine vriendschap met de mysterieuze Alucarda. Nadat de twee tienermeisjes een oude grafkist openen in een verlaten ruïne raken ze steeds meer in de ban van duistere machten, waar ze zich tijdens een bizar seksueel ritueel volledig aan overgeven. Als Justine na een gedwongen exorcisme sterft neemt Alucarda op een verschrikkelijke wijze wraak...

In tegenstelling tot het door Angel Peacock genoemde subtielere Suspiria (overigens een geweldige film) neemt het niet minder onheilspellendere Alucarda geen blad voor de mond: naaktheid, veel bloed en overvloedig gegil en gekrijs worden niet geschuwd. Het lijken de perfekte ingrediënten voor een B-film maar niets is minder waar: Alucarda fascineert vanaf de eerste tot de laatste seconde en ziet er ook nog eens heel mooi uit. Het gebruik van christelijk-religieuze symboliek komt prachtig naar voren in scènes die zo uit de Bijbel lijken te komen (de geboorte van Jezus en diens kruisiging, sterven en opstanding) maar wordt, geheel in de lijn van het occulte thema van de film, op een verwrongen en duistere wijze weergegeven. De kijker met iets meer kennis van verschijnselen zoals (veronderstelde) bezetenheid, satanische rituelen en hekserij zal onmiddellijk zien dat de vertoonde uitingen van demonische machten niet in het wilde weg verzonnen zijn maar juist (boven-)natuurgetrouw worden uitgebeeld.

De acteerprestaties zijn over het algemeen goed en geloofwaardig maar soms iets te theatraal. Zo lijkt de atheïstische arts wel erg snel zijn scepsis ten op zichte van God en de duivel kwijt te raken - dat gebeurt al nadat hij alleen maar het met bloed besmeurde lijk van een non ziet bewegen...

Deze bijzonder vormgegeven horrorfilm (volgens de dvd uit 1975) is zeker niet voor ieders smaak maar wordt inmiddels met recht een klassieker genoemd.

4,5*

Voor mij een weinig overtuigend mengsel van horror en nunsploitation. De zenuwen hebben geenszins door mijn keel gegierd.... Geef mij maar klassieke Mexicaanse griezel in zwart-wit zoals "El Vampiro", "Curse of the Doll People", "Witch's Mirror" of "Curse of the Crying Woman". Casanegra Entertainment brengt hiervan goede DVD releases uit.

Mondo Macabro's DVD release van "Alucarda" is weliswaar verzorgd, maar de film zelf is voor mij een tegenvaller.

*2*

De film was wel aardig met niet denderend. Ik vond het iets te overdreven met al dat gegil. Maar de beelden waren mooi zeker voor een wat oudere film. Men zou hier een aardige remake van kunnen maken want dan denk ik dat je een super film heb.Maar voor nu niet meer dan 2*.

Jaren geleden zag ik deze film en vond het helemaal niets.

Vooral dat bijna constante akkelige gegil......

...het constante akkelige gegil waar ik nu geen genoeg van kan krijgen! Prachtige sets, bizare muziek en de duivel, prima combinatie!

De kostuums van de nonnen zijn alles behalve typisch nonnenkleding: de dames zijn gewikkeld in witte lappen stof die, naarmate de film vordert, er smeriger uit gaan zien.

Rode plekjes worden grote vlekken. Soms alleen ter hoogte

van het kruis, wat suggereerd menstuatie te zijn.

En dat gegil...heerlijk!

4 dikke sterren

De Britse Hammer Ladies uit de jaren zeventig en zestig konden veel overtuigender gillen.

Ha heerlijk cult-film die niet teleurstelt. Ik betwijfel of dit de film is met het meeste bloed, geschreeuw en naakt, zoals de Psychotronic Video Guide beweert, maar het zit er alledrie in.

Ik moest onder het kijken even denken aan Andre Rouvoet. Stel toch dat die arme man per ongeluk deze film zou zien..

Kortom als je moeite hebt met The Exorcist hoef je hier al helemaal niet aan te beginnen.

Fantastische nonnen ook. Ik moest een beetje aan mummies denken.

P.S. lees ALUCARDA eens achteruit

Tja er word heel wat afgegild in deze film, en is af en toe wel its storend ja, dat klopt.

maar verder ziet dit kleine juweeltje er wel heel erg goed uit.

soms lekker bloederig,schokkend en mooi vormgegeven.

hilarisch zijn soms de nonnen in hun mestruatiekleden.

tenminste daar lijkt het op

Waarschijnlijk een blasfemisch hoogtepunt in de cinema - of dieptepunt, afhankelijk van wie de film in handen krijgt. Fanatieke katholieken is het ten stelligste afgeraden om deze film te gaan kijken. De slotscène waarin een beeld van Christus aan het kruis in vlammen opgaat, zal ongetwijfeld als te choquerend bevonden worden. Alucarda is op zijn zachtst gezegd provocerend, maar daarom nog geen goede film. Het ontbreekt aan een degelijk script en vooral goede acteurs. De fotografie is dan weer van hoog niveau, wat deels te danken is aan de mooie decors. Qua sfeer en cultfactor deed het mij aan het werk van José Mojica Marins denken: schreeuwerig, smerig, gedurfd, maar kwalitatief niet hoogstaand.

Overdaad schaadt. En dan heb ik het vooral over het gegil en geschreeuw waar maar geen eind aan kwam. Ik denk dat er geen enkele film is waar in het schreeuwgehalte zo hoog is als in deze blasfemische "horrorfilm" van Moctezuma, waar ik gisteren pas voor het eerst van hoorde. Echt enthousiast kon ik daarom ook niet worden over deze film, die wel een paar hele mooie naaktscènes bevatte, maar verder toch niet veel voorstelde. Shockeren deed deze film mij niet in het minst. Films waarin de Rooms Katholieke Kerk bespottelijk gemaakt werd mogen anno 1975 misschien wel provocerend geweest zijn, maar komen bij mij nu toch zeer gedateerd over. Kon deze film ook amper een horrorfilm noemen - eerder een komedie - en het acteren vond ik trouwens allerbelabberd.

3,0*

Een Cult B-film. Persoonlijk staan films over heksen me wel aan. Echter bij deze film leek het net of dat ik naar toneelstuk dat vastgelegd op film aan het kijken was. De film is lekker bloederig(rode verf) en de mooie decors maken dat deze film toch nog dik in orde is. Niet voor mensen die allergisch zijn voor schreeuwende vrouwen. Die komen in de film in overvloed voor!

Gave, niet alledaagse horrorfilm uit de 70's die verrassend goed werkt en een enorm creepy sfeertje weet te creëren. Zoals al vaker hierboven genoemd is het constante geschreeuw prominent aanwezig en had dat wel een tikkeltje minder gemogen. Verder een meer dan geslaagde horrorfilm.

Mexicaanse horror kan ik meestal wel goed pruimen maar dit was toch een beetje teveel hysterisch gedoe met al die gillende vrouwen. Deed me inderdaad ook wat denken aan Suspiria nog zo een film van style over substance. Hier wat meer naakt en helaas een verhaal dat niet al te veel voorstelt, ook van karakterontwikkeling is bijna geen sprake. Die nonnen deden mij zoals wendyvortex al opmerkte ook aan mummies denken. Neen, er zijn veel betere horrors uit dit land.

Een onevenwichtig schouwspel dat aan de ene kant erg intrigeert en aan de andere kant nogal wat milde irritatie oproept.

De film ziet er verzorgd uit. Choreografische hoogstandjes en prachtige shots. Stilistisch is de film heel mooi gekaderd. De setting helpt. Het verhaal speelt zich af in een sfeervol klooster met grote stenen muren en een spartaanse inrichting. Prima setting om een verhaal te vertellen over bezetenheid, satanisme en godsverering. Prima setting ook om een verhaal te vertellen dat bol staat van de religieuze symboliek.

Behalve verzorgd is de film visueel levendig en intrigerend. Veel scènes en beelden doen denken aan schilderijen die hel en verdoemenis als onderwerp hebben en maken indruk. Dat heb je zo met exorcisme en satanisme. Die thematiek is goed voor een paar mooie scènes waarvan een rituele groepsdans en een heftige kruisiging er wel uit springen. Genieten.

De twee hoofdpersonages zijn wisselend overtuigend. De boosaardige aanjaagster ziet er met een natuurlijke fronsende blik op voorhand al wat boosaardig uit. Dat komt dan ook wel goed als de bezetenheid en de gekte in het verloop toenemen. Geloofwaardig. De andere boosaardige is eigenlijk te naïef en te lief voor het overtuigend verrichten van duivelse kunsten. Niet geloofwaardig. Het vleesch vergoedt in dit geval een hoop.

Acteertechnisch bevinden beide dames zich trouwens niet op hoog niveau. De engelse dub verhult iets van de onkunde maar niet alles. Zichtbaar houterig en onwennig acteren zij zich door de film. Gebrekkig acteertalent gaat eveneens op voor voor de overige personages. Het is gewoon matig.

Het slechte acteerwerk drukt een negatief stempel op de film. Er zijn meer dingen die irriteren. De afschuwelijke synthesizerklanken die te onpas alle actie begeleiden. Het magere verhaaltje, dat het onderspit delft in het visuele geweld. De zwak uitgewerkte personages. De editing die niet geweldig is. Scènewisselingen gebeuren nogal robuust. Scènes glijden niet mooi in elkaar over. En de grootste irritatiebron is misschien wel het bovenmatige gegil en gekrijs van de vrouwelijke personages. Niet normaal. Dat volumedingetje is alomtegenwoordig en scoort blijvend hoog op de irritatieladder.

Het vleesch vergoedt veel maar in dit geval niet alles.

Niet slecht. Juist het nogal hysterische karakter is hetgeen wat deze film wat interessanter maakt dan zijn soortgenoten. Zeker het laatste kwartier werkt dankzij het constante gegil en gekrijs best bedwelmend. Zou me ook niet verbazen als een Zulawski of Fukui deze film ooit gezien heeft. Jammer genoeg zitten er ook wat saaiere stukken in, met name alle religieuze poeha wist niet altijd even sterk te boeien. Maar verder één van de interessantere horrors uit de 70s. 3*.

Alucarda is geen typische nunsploitation, of sexploitation. Alucarda is helemaal geen typisch wat dan ook.

Juan López Moctezuma, een vroege kompaan van Jodorowsky, heeft hiermee een ander soort horror afgeleverd dan die ik uit Mexico gewend ben, al is dit pas de vijftiende horrortitel die ik uit het land zie. Verwacht een hoop hysterisch geschreeuw, satanische rituelen, demonische bezetenheid, cryptes, kleurrijk bloed, blote tetjes en allerlei andere aansprekende sleutelwoorden. De waarheid is dat ik Alucarda al meerdere horrorchallenges heb geprobeerd te kijken, maar er ging telkens wat mis. Spaans gesproken, maar ondertiteling die niet synchroon liep, of kloppende Engelse subs, maar ook Engelse dub. Dat doen we dus even niet met een horrorklassieker die op #387 van horrorcanon TSZDT staat. Een lijst waarvan ik er na al die challenges nog steeds 362 te gaan heb. Mij hoor je niet klagen. Ik had nu eindelijk de volledige dvd van Mondo Digital te pakken. Problem solved.

Alucarda is de eerste titel die besproken wordt in het boek Hidden Horror: A Celebration of 101 Underrated and Overlooked Fright Flicks, waar het volgende kijkadvies wordt meegegeven: 'Alucarda is best experienced by giving over to the bizarre visuals, manic energy, and shocking violence.' Dat heb ik dus maar gedaan, zonder al teveel op de logica te letten, en Alucarda stelde mij niet teleur. Geen rustige prent om mee wakker te worden, en zeker geen kijktip voor André Rouvoet zoals Wendyvortex opmerkt, maar sfeervol is hij zeker! En met 77 minuten is het geen al te grote investering qua tijd.

3,5*

Aangename verrassing van een oude Mexicaanse devil horror. Best ook een hevige. De opbouw is best rustig met twee jonge vrouwen die verblijven in een klooster. De laatste 20 minuten gaan de remmen volledig los met veel bloed en brandhaarden.

Het oeverloze geschreeuw van de hulpeloze nonnen moet je er inderdaad bijnemen. Voor sommigen was het een openbaring als ze het loodje bijlegden, want het gejammer was niet om aan te horen. Ondanks de gestage opbouw zit de film best goed in elkaar. Er is aandacht voor de ontwikkeling van de gebeurtenissen en zowel de ontwikkeling van Alucarda als Justine krijgen de nodige aandacht.

Een leuke creepy sfeer ook in de krochten van een Middeleeuws klooster. En de lokale (mannelijke) geestelijke en de rationele dokter weten in de chaos van geen hout pijlen te maken. Ik zag er al mindere. Fijn!