Mutiny on the Bounty (1935)

Geweldig; zo hoort een verhaal verteld te worden. 4 sterren.

goede film. De cast trekt hem boven de middelmaat uit. Clark Gable, Charles Laughton en Franchot Tone kregen alledrie een nominatie voor beste mannelijke hoofdrol bij de oscars (een unicum) en er valt wat voor te zeggen. Vooral Laughton maakt indruk als immense slechterik, maar halverwege (the Mutiny) wekt hij zowaar sympathie op. Hierdoor wordt zijn rol direct een stuk genuanceerder. daar tegenover staat dat je twijfelt over de rechtvaardiging bij de muiterij van Gable. geven de wandaden op het schip, hem het recht de helft van de bemanning voor dood achter te laten? door deze twist (die in de titel zit, maar ach het was onvermijdelijk) is de film stukken interessanter geworden.

zoals gebruikelijk bij films uit de jaren '20 t/m '60
zitten ze niet echt op een schip, maar staan ze voor een stuk decor. toch is er door knappe regie en goede decors prima de indruk gewekt dat ze daadwerkelijk ergens in de Stille Oceaan zwerven.

Dit alles maakt deze film zeer de moeite waard. maar ik zag tijdgenoten die indrukwekkender waren. daarom slechts een (dikke) 3,5 sterren.

Lichte tegenvaller.

Niet omdat deze ie slecht is, integendeel. Het ziet er prachtig uit. Is snel gemonteerd en het Bounty verhaal is leuk en avontuurlijk. Maar ik vond het jammer dat de film me nergens echt verrast heeft.

Ik zag in mijn jeugd een van de twee remakes en was toen uitermate enthousiast en gegrepen door het verhaal en in mijn herinnering is de beleving alleen maar gegroeid.

Charles Laughton is ge-wel-dig. Die man is zo goed. Zulk soort acteurs zie je tegenwoordig helaas niet meer. Nou misschien Hopkins een beetje.

Hij is hier nog vrij jong en nog niet zo dik overigens.

Ik heb eigenlijk wel een zwak voor avonturenfilms als deze. Het woord 'avontuur' roept bij mij altijd op de eerste plaats een beeld op van ontdekkingsreizen op zee, ondanks dat ik geloof ik nog geen een film binnen het zeevaardersgenre op 4 sterren heb staan. Ook Mutiny on the Bounty haalt dit sterren aantal net niet, maar het is toch zeker een sterk staaltje entertainment.

De vraag bij dit soort films is altijd of ze de tand des tijds goed kunnen doorstaan. Hoge productiekosten kunnen het acteerwerk en de dialogen overschaduwen en als de special effects verouderen wordt de film ook minder boeiend. Gelukkig heeft Mutiny on the Bounty de acteurs op de eerste plaats gezet, wat leidt tot sterke optredens van de onmisbare Charles Laughton en de eigenlijk ook altijd wel goede Clark Gable. Op Franchot Tone valt ook weinig aan te merken, maar zijn personage spreekte me iets minder aan. De film kreeg 3 Oscarnominaties voor Beste Acteur en dat is niet onterecht. Interessant is dat om te voorkomen dat dit herhaalt zou worden de Mannelijke (en ook Vrouwelijke) Bijrol-categorie bedacht is. Ik vraag me alleen af wie men van deze 3 heren dan in de bijrolcategorie gestopt zou hebben. De film geeft ze alledrie ongeveer evenveel aandacht.

De acteurs krijgen ook een vermakelijk script met onderhoudende dialogen mee, vooral in de tweede helft. Het schijnt dat deze film het verder niet zo nou nam met de werkelijke gebeurtenissen op de echte Bounty, maar dat kan me eigenlijk weinig schelen. Overigens zou geen enkele van de 3 Bountyfilms echt goed scoren op historische accuraatheid.

De effecten zijn trouwens ook overeind gebleven. Natuurlijk zie je af en toe wel dat het om een studio-opname voor een scherm gaat, maar het ziet er beter uit dan menig andere Hollywoodproductie uit die tijd.

Eigenlijk is het een vrij foutloze productie, op een flauwe komische bijrol na dan. Die dronken chirurg die telkens over zijn houten been begon was dan wel weer grappig. De echt hoge score voor deze film blijft uit, omdat het een weinig verrassende film is. Het doet wat het moet doen, maar richt nergens een schot naar genialiteit. Wat geen schande is, verder.

3,5*

Zo horen inderdaad avonturenfilms te zijn. Dat het allemaal - min of meer - waargebeurd is, maakt het geheel alleen maar des te sterker. Zelfs de zeer patriottische ondertoon met het prachtige "Rule Britannia!" werkt aanstekelijk. Wie wil er immers niet eens op een schip langs onbekende eilanden varen, exotische dames ontmoeten en bovendien nog eens muiterij plegen?

Het is vooral uitkijken naar de confrontaties tussen Gable en Laughton, die, als we de IMDB-trivia's mogen geloven, niet alleen op de set elkaar hevig konden haatten. Deze twee houden werkelijk de film recht. De oscarnominatie voor Franchot Tone valt dan weer wat uit de lucht. Een wat slappe en oninteressante rol...Wel jammer dat we een soort epiloog missen. De kijker blijft inderdaad met een aantal vragen zitten rond Fletcher, rond Bligh, etc. Dat had vermeden kunnen worden. Zo werd het eiland waar Fletcher uiteindelijk landde geen paradijs, maar een hel als we de legendes mogen geloven. 3,5*

Ik weet dat het heiligschennis is om zoiets te vragen, maar zou een ingekleurde versie van deze film het geheel niet mooier maken? Helderblauwe zeeën, witgele stranden,...Toch maar eens de '62 versie kijken.

Een heuse avonturenfilm met de welbekende avontuur-feeling. Het mooie van deze film is dat de personages zo goed vertolkt worden. De papperige Laughton was als Captain Bligh echt goed bezig. Mên, dat pruillipje en die hooghartige houding pasten prima bij een kapitein, die als een tiran tekeer gaat. De muiterij was dan ook wel een mooi moment, al veranderde de film daarna iets teveel in een hak-op-de-tak-verhaal. Beetje jammer maar voor de rest een prima film die de tand des tijds uitstekend doorstaan heeft.

Een erg vermakelijke film dit. En wat is Charles Laughton toch een fantastisch acteur. Wat een ongelofelijke klootzak speelt hij hier. Echt perfect gecast en echt zo’n persoon aan wie je zelf ook bijna een hekel gaat krijgen. Sowieso wordt er goed in deze film geacteerd, want ook Clark Gable en Franchot Tone spelen goede rollen.

Het verhaal zelf is ook best vermakelijk. Echt zo’n typische avonturenfilm, met redelijk wat vaart, al wordt het allemaal pas echt goed interessant zo halverwege de film, als de muiterij plaats vindt. Vanaf dit moment krijgt de film meer diepgang mee en worden de personages ook steeds interessant, omdat ieder vanwege andere motieven zijn of haar keuzes maakt. De dialogen in de film zijn sowieso sterk en ondanks dat je weet dat alles in de studio gefilmd is, zie je dat er toch ook regelmatig niet aan af en dat is best knap voor een film uit die tijd.

Ja al met al een erg leuke film, waarbij het tweede gedeelte van de film duidelijk het beste is. 1e helft = 3,0*, 2e helft = 4,0*.

3,5*

Toch niet in de lijn van andere avonturenfilms uit de jaren '30. Het geheel is zelfs naar mijn smaak te bombastisch. Het spel tussen Clark Gable en Charles Laughton is in elk geval aangenaam, maar het geheel wordt wat vervuilt met te veel zijsprongetjes die het tempo er uit halen. En zelfs in de jaren '30 had er toch meer kunnen gedaan worden met mooie beelden van zon zee en strand? Mutiny on the bounty is geen slechte film, maar rammelt te veel aan het eindresultaat om een echte klassieker te zijn.

Na Hoop-La (de alleszins bezienswaardige afscheidsfilm van Hollywood-icoon Clara Bow) mijn tweede film van regisseur Frank Lloyd. Opnieuw weet hij mij prima te vermaken met deze incidentrijke avonturenfilm, geïnspireerd door ware feiten. Met dank aan de voortreffelijke cast: Clark Gable, Franchot Tone, scheepsdokter Dudley Digges en uiteraard Charles Laughton, sowieso een acteur van de buitencategorie.

Van alle muiterijen op de Bounty is het de zwart-wit-versie (let op: niet de ingekleurde kijken) uit 1935 die het predikaat klassieker verdient. Enige smetje zijn de paar studio-opnames die in de beelden van Tahiti zijn gemonteerd, maar verder: meeslepend, spannend en goed geacteerd. Wie goed kijkt ziet ook nog een paar blote borsten. Bonuspunten dus.

Een verrassend meeslepende avonturenfilm met een geweldige cast. Je zou denken dat Clark 'George Clooney' Gable met de pluimen gaat lopen, maar uiteindelijk zet elke acteur zijn beste beentje voor. Vooral Charles Laughton schittert in de rol van kapitein Bligh. Het sterke acteerwerk resulteert in meer geloofwaardigheid en inlevingsvermogen. Het verhaal biedt eveneens voldoende variatie, met personages die een duidelijke 'character arc' hebben. De tussenstop in Tahiti deed me even terugdenken aan Tabu, waarin een groep eilandbewoners op dezelfde wijze naar een schip peddelt. De dromerige locatie staat in schril contrast met de situatie op het schip en geeft de onvermijdelijke muiterij meer impact. En hoewel de muiterij zelf nogal knullig oogt, ben je wel blij dat de bemanning eindelijk voor zichzelf opkomt. De vraag of het echt een kwestie van goed versus kwaad is komt even later opnieuw bovendrijven, wanneer de kapitein samen met enkele anderen voor dood wordt achtergelaten op een roeiboot.

Kortom, een boeiende rit met een opvallend hoge productiewaarde. Wordt misschien iets te langdradig tegen het einde. Het proces vond ik bijvoorbeeld niet heel relevant. Ik had ook liever gezien dat Christian's lot in het ongewisse werd gelaten. Desalniettemin een aanrader.

Een achttiende-eeuwse expeditie naar de Stille Zuidzee was het equivalent van een twintiste-eeuwse reis naar de maan. MGM heeft kosten noch middelen gespaard om dit zeeavontuur er zo spectaculair mogelijk uit te laten zien. Er zitten echte beelden in van Tahiti en Pitcairn Island, maar het grootste deel is opgenomen in Californië en enkele eilandjes in de buurt. Grote sets werden gebouwd, vaak met een scherm van woeste zeegolven op de achtergrond.

Captain Bligh wordt voorgesteld als een megalomane sadist, een rol die Charles Laughton met verve neerzet. Fletcher Christian is de charmante opstandeling, gespeeld door een gladgeschoren Clark Gable. Byam zit tussen hen in met een loyaliteitsdilemma. Enkele nevenpersonages zorgen vor komische intermezzo's. De echte reden voor de expeditie was het verzamelen van broodvruchten en het optekenen van de inheemse taal. Tahiti wordt voorgesteld als een paradijselijk oord met gewillige vrouwen. Hoofdman Hitihiti wordt gespeeld door Bill Bambridge, een acteur die echt op Tahiti geboren is. De historische feiten werden niet overal gevolgd, maar het klopt wel dat Fletcher Christian een nieuwe kolonie stichtte op Pitcairn Island en dat hij kinderen achterliet.

In de eindfase beland met de Oscarwinnaars, en eigenlijk vreemd dat deze Mutiny on the Bounty nu pas voorbij komt. Al is het ook wel bewust niet alle kneusjes onder de Oscarwinnaars tot het laatst te bewaren. Dit is in elk geval een aardige middenmoter, een vlotte avonturenfilm met een knappe rol van Laughton als de wrede kapitein Bligh. Gable speelt zijn ironische grimas iets te vaak uit, waardoor zijn woede ook wat gespeeld lijkt. De rest van de cast doet het naar behoren.

Af en toe is het wel erg fragmentarisch en zijn de handelingen alleen om Bligh's verdorvenheid te tonen, van de ene wreedheid naar de volgende- je vraagt je bijna af waarom meer dan de helft van de bemanning loyaal aan hem bleef (ik las later dat de echte Bligh waarschijnlijk helemaal niet zo'n tiran was en Fletcher en zijn kornuiten wilden waarschijnlijk gewoon terug naar de mooie Tahiti-meisjes). Dat Bligh nog terugkeert en als een kapitein Ahab blijft zoeken naar zijn vijand had ik dan weer niet verwacht.

Leuk weetje: Movita, die de rol van de knappe Tehanni speelde, was de tweede vrouw van Marlon Brando, de man die bijna 30 jaar later in de remake van deze film zou spelen. Zij overleed pas in 2015 op 98-jarige leeftijd. Brando leerde tijdens de opnamen van diezelfde remake zijn derde vrouw kennen, een Tahitiaanse.
Er is toch iets met dat eiland.

Edit: er is schijnbaar nog een vroegere Bounty film: In the Wake of the Bounty (1933)

Degelijke film die de tand des tijds zeer behoorlijk heeft doorstaan. De scènes op zee zien er doorgaans overtuigend uit en dat geldt ook voor de rest van de film. Het acteerwerk is zeer behoorlijk, Laughton en Gable steken qua acteerwerk en uitstraling wel boven de rest uit. Het verhaal wordt gebracht als een wat droge aaneenschakeling van gebeurtenissen. Het wordt nergens echt spannend en ik leefde ook niet enorm met de personages mee. Maar het zit verhaaltechnisch op zich niet verkeerd in elkaar.

Toch wel een beetje een aparte sfeer , de humor lijkt de naarheid en het sadisme van de kapitein ( een zeer sterke rol van Laughton) bijna teniet te doen waardoor van enige grimmige sfeer bijna geen sprake is .

Het maakt de film met dit thema bijna luchtig en dat begint al bij de ronseling van bemanningsleden en dat komt nogal vreemd over soms .

Toch heb ik prima genoten van deze klasieker die toch lekker wegkijkt en geen moment verveeld .

Een titel die klinkt als een klok, althans voor mij dan, op deze zondagavond. Mogelijk dat dit ook komt omdat mijn vader deze titel in de boekenkast staan had en aangezien deze filmversie van voor de oorlog is lijkt het duidelijk dat dit al een ontzettend oud verhaal betreft. Mede door de goede beoordelingen deze zomer aangeschaft in een klassieker actie bij BookSpot en gisteravond nieuwsgierig aan begonnen. Maar die nieuwsgierigheid en hoop op iets goeds werd niet helemaal beantwoord.

Sterk is het begin met de ronselaars die het niet uitmaakt wie ze meenemen of hun situatie, het plan met de vaarroute en het vooruitzicht twee jaar weg te zijn, en de angst die de naam van kapitein Bligh in boezemt bij de geronselden spreekt voor zich. Me vast ingelezen in bepaalde zaken en de synopsis gaat de film niet anders van start dan verwacht. Kapitein Bligh is een machtswellusteling, deelt straffen te over uit, in sommige gevallen wreed en met dodelijke afloop, en werkt in de lange reis met verschillende tegenslag zoals windstilte de bemanning steeds verder tegen zich in het harnas.

Tot daar interessant, de sfeer en afstraffing zijn soms op het grimmige af, ziet het geheel er overtuigend uit voor een film uit 1935, en dan met name het schip dat te pletter slaat of het schip op zware zee met storm, en is de muziek wel redelijk standaard voor een film van die leeftijd. Zou er dan nog veel mis kunnen gaan...? Ja best wel. Want de aanloop naar alle ellende en de in de titel benoemde muiterij voelt eindeloos aan. Als het schip met bemanning uiteindelijk aan komt in Tahiti vraag ik me überhaupt af of het er nog van gaat komen. En de vaart gaat er nog meer uit op het tropische eiland met alle romantische besognes aldaar. En dan zijn we toch al behoorlijk lang onderweg.

The Mutiny on the Bounty is dan ook een film waar ik met grote gretigheid aan begon maar waar mijn interesse toch serieus begon af te kalven richting het einde. Toch is het absoluut geen slechte film en moet het waarschijnlijk vanuit het tijdsbeeld van de jaren '30 en '40 gezien worden. Het is dan ook zo dat ik uiteraard de film in mijn collectie hou en de film zeker nog een keer aan een kijkbeurt ga onderwerpen. Maar voor nu is een 3,5 voldoende.

Prijswinnende avonturenfilm die indrukwekkend uitpakt qua grootschalige decors. Mutiny on the Bounty mag dan op het vlak van techniek verouderd zijn, het ziet er geregeld gedetailleerd, professioneel en doordacht uit. Van het schip naar het tropische eiland; het zal nog even duren voordat deze film op ieder aspect is ingehaald. Daarentegen staat dat het acteerwerk van alle castleden best aardig is, maar geen van de leden overtuigend in de huid van een zeeman kan kruipen. Iedereen oogt wat te netjes en te braaf, waar de redelijk kleffe vorm van romantiek beslist geen aanhang bij kan vinden. De redelijk lange speelduur valt bij vlagen ook tegen, maar toch blijft de film altijd wel boeien om een voldoende over de streep te trekken.