Big Fat Liar (2002)

Slechte film en ik kon me vooral irriteren aan de ongeloofwaardigheid; hoe breek je zo vaak en zo makkelijk in in de tuin van een beroemde regisseur, hoe kan je zo blauw worden van zo'n klein flesje verf in een groot zwembad, hoe kan superlijm nog steeds plakken als het eerst een uur op een oordopje heeft liggen drogen, hoe komen die kinderen aan een uitnodiging die verscheurd was en hoe kom je er pas na een uur achter dat je blauw bent ook al heb je met je handen voor je gezicht staan zwaaien?
Verder toch nog een paar keer moeten lachen vooral om de reactie van meneer Wolf toen hij in de spiegel zag hoe blauw hij was
Voor de lachmomenten toch nog 2*

Leuke film moet ik toch wel zeggen.

Het verhaaltje over een jongen wiens opstel gejat wordt door een filmproducent, die het gebruikt voor zijn film is aardig, maar vooral de invulling door de acteurs is goed. Frankie Muniz is redelijk, maar het is Paul Giamatti, die als de gewiekste filmproducent weer eens de show steelt. Hij maakt van zijn personage een mooie kruising van een geniepig en sullige man, die op momenten ook bijzonder grappig is. Hetzelfde geldt voor Amanda Byrnes, die ik niet altijd even goed vind, maar die in deze film laat zien wel degelijk over komisch talent te beschikken.

Ook de muziek is hoewel niet altijd even goed, op sommige momenten wel doeltreffend gekozen. Een paar leuke bijrolletjes doen de rest en zorgen dat deze film, ondanks dat er ook een hoop flauwigheid inzit, toch fijn wegkijkt en nergens verveelt.

3,0*

Deze familiefilm bekeken en het was een leuk en grappig filmpje. Niet te veel bij nadenken, maar het was wel een tof filmpje. Het doelpubliek is wel eerder voor jongeren, maar vond deze toch ook nog goed te pruimen. De cast was ook goed op dreef.

Matige film waarin een huiswerkopdracht van een jongen in de handen van een filmmaker terecht komt. Best een leuk gegeven voor deze komedie die duidelijk gericht is op een jonger publiek. Soms grappig en soms wat flauw. En dit is ongetwijfeld de enige film waarin je een blauwe Paul Giamatti te zien krijgt.

Flauwe familiefilm met een onafgemaakte inhoud, maar waarin uiteindelijk voor de makers wel wordt bereikt wat er bereikt moet worden. Zo kent Big Fat Liar een grote dosis slapstickhumor en een hoop luidruchtigheid om de doelgroep aan de buis gekluisterd te houden. Frankie Muniz en Paul Giamatti passen goed in de rollen die ze worden toebedeeld, maar het scenario vangt er verder weinig mee aan. Zo worden er niet bepaald veel lessen geleerd, conflicten worden binnen een enkele scene verholpen en neemt het algemene simplisme best storende vormen aan. Erg geslaagd is de humor bovendien niet, tenzij je er natuurlijk van houdt. In principe zet regisseur Shawn Levy niet veel meer neer dan een nogal uitgesmeerd geheel van een zeer dunne inhoud, maar tot op zekere hoogte blijft het entertainend.