Cécile Est Morte (1944)

Maigret verfilming van veteraan Tourneur, zijn tweede met Prejean die nooit echt een Maigret icoon is geworden, misschien ook omdat dit een van de beruchte continental producties was en de medewerkers eraan enigszins besmet. Aangezien dit een Maigret policier is, zou ik hier eerder het label misdaad op plakken, en zelfs nog eerder het label komedie dan drama.

Deze film die slechts een paar maanden na publicatie van de Simenon roman uitkwam , wordt nogal gehinderd door een kluchtig sfeertje, meteen al door Prejean die zijn personage wat joliger laat overkomen dan normaal, geholpen door komiek Gabriello als zijn sidekick Lucas die hem teast met zijn jonge aanbidster Cecile.

Guess what : Cecile gaat dood... het wordt minder kluchtig en de gewurgde lijken komen in beeld wat je toen niet zo vaak zag, het onthoofde lijk kregen we helaas niet te zien.

Na deze geringe opwinding raken we echter al snel weer in kluchtig terrein verzeild, met als running gag het minderjarige hoertje dat graag gratis en voor niets door celebrity Maigret volgepompt wil worden ! Op het eind bereiken we het slapstick stadium zelfs met een prominente plaats voor een..tandem. Wie het gedaan heeft weten we dan al lang, en ook waarom.

Niet echt een topper, al zijn de meeste Maigret films net als de boeken q.q. triviaal. De inhoud zal de meesten trouwens al gekend zijn uit andere verfilmingen : eentje in GB, eentje in Italie als tv-film met Cervi als Maigret, en eentje uit de nineties met Cremer.

Tenslotte : deze film heet Cecile est morte ! ( incl. uitroepteken )

Als Maigret-fan heb ik de meeste films en TV series inmiddels wel gezien, maar nog nooit zo'n slechte versie als deze.

Préjean speelt de rol zo fout als 't maar kan.

Hij moet gedacht hebben dat een hoed en een pijp voldoende waren om de beroemde commissaris uit te beelden

In vergelijking met hem was zelfs Heinz Rühman nog een topper in de rol.

Niet alleen Maigret, maar ook zijn assistent Lucas werd hier belachelijk neergezet.

Andrë Gabriello speelt hem als een lispelende lolbroek.

Schrale troost zijn de acteurs en actrices in de kleinere rollen, die er tenminste nog iets van wisten te bakken.

Gauw vergeten en zeker de andere Maigret film (Picpus - 1943) met Préjean niet kijken wat mij betreft.