Talking Head (1992)

Yes yes yes. Aangekondigd als de meest weirde, gekke en abstracte van de Oshii trilogie, en of de film dat waarmaakt. Ik had hoge verwachten bij deze film, en die werden makkelijk overtroffen.

Talking Head is een film zonder echt verhaal, en met exact tegengestelde bedoelingen van zowat elke andere film. Deze film wil je niet onderdompelen of meevoeren, maar doet er alles aan om je te doen herinneren dat je een film kijkt.

Talking Head is een film over film. Buiten de introscene (waar het verhaal wordt geschets - een befaamd interim director wordt ingehuurd om een productie af te maken nadat de vorige director verdwenen is) valt er weinig coherent verhaal te bespeuren. Vanaf dan wordt het gehele process van hoe een film gemaakt wordt doorlopen, met stukjes geschiedenis en enkele wat filosofische beschouwingen over de verschillende aspecten van film.

Klinkt misschien saai, maar de presentatie is werkelijk subliem. Nog het best te vergelijken met de Silencio scene van Mulholland Drive uitgerekt tot een volledige film. Personages die zich verplaatsen en schaduwen die blijven staan, autoritten op podia voor een cinemascherm, duidelijk zichtbare sets, en dat alles prachtig vormgegeven. Ook leuk dat de personages in de film gebaseerd zijn op de crew zelf (Ken Kawai iemand ).

Talking Head is subliem, uniek en enorm bevreemdend. Niet voor mensen die een verhalende film willen zien, of een film waar je wordt in ondergedompeld. 5*

Waar heeft iedereen deze gezien? Argh, ik wil/moet 'm ook zien!

Ik kan hier niet zo positief over zijn als Onderhond was. Een film die ik erg moeilijk vond, en ook niet altijd bij kon houden. De ellenlange gespreken over het ontstaan van de cinema zijn interessant, maar door de droogheid kon het me niet echt boeien. Wat overbleef waren een paar leuke trucjes, een schaduw die blijft staan, vreemde cuts etc. Ook de decors waren bijzonder, alles in het rood gehuld. Misschien dat een herkijk goed zal doen, weet het haast zeker.

Vond het allemaal net iets te statisch en het kon me nergens raken of ontroeren. Misschien is dit helemaal niet de bedoeling van dit soort films, maar goed, ik wil gewoon ontroerd worden

Herkijk komt zeker binnenkort, dan valt hij misschien iets hoger uit, blijf nu op 3* hangen.

Mijn herziening was in ieder geval wel geslaagd.

Film die echt alles heeft. Visueel prachtig, bevreemdend. Veel originele vondsten, neemt zichzelf zeker niet al te serieus, veel selfreferential gedoe, maar dit keer op een intelligente manier toegepast.

En het is toch allemaal zo lekker freaky wat Oshii doet. Niks is normaal in deze film, alles gestileerd, alles apart. Zeker geen makkelijke film, maar eentje die elke seconde waard is vind ik.

Stevige 5*, nog steeds uniek.

Kijk- denk- verbeeld

Ben erg onder de indruk van het vermogen dat Oshii laat zien om een postmoderne film neer te zetten die (indirekt?) over cinema en regiseren gaat.

Deze film biedt veel ideeen waarmee cinema gedefinieerd wordt en context krijgt.

Wellicht is het verhaal wel de killer.

Erg leuke film, absurd, komisch en prachtig mooi. De scahduw die blijft staan, auto op een toneel etc. vond het leuk gevonden. Het eind deed me trouwens aan Avalon denken, wie beide gezien heeft snapt wel wat ik bedoel. Verder ook geinig dat er bv. een Ken Kawai inzat. Score vind ik een beetje moeilijk, twijfel tussen een 4 en 4.5, voor nu dikke 4, herziening volgt snel.

4*

Is het in de Oshii trilogie een vereiste om eerst 'Red Spectacles' en 'Stray Dog' te zien, vooraleer te beginnen aan deze 'Talking Head'? Of kan je ze gewoon in geheel willekeurige orde bekijken?

Je kan ze willekeurig bekijken ja. Stray dog is wel een beetje een vervolg op red spectacles maar los is het ook prima te volgen. Talking head staat helemaal los.

"Cinema!" schreef ik onderaan in de post die ik bij The Red Spectacles heb geschreven. Ben nog wat in verwarring van deze drie Oshii films van deze week. Anders dan anders, Anders dan Oshii. Vaak onbegrijpelijk en niet te duiden: prikkelend en uniek.

Dat geldt dus ook voor Talking Head, die inderdaad losstaat van Red Spectacles en Stray Dog (en Jin-roh). Maar onmiskenbaar Oshii is. Die slapstick die mij dus onaangenaam overviel is hier ook weer aanwezig. Maar zoveel unieke ideeën en kwaliteiten en zo prachtig uitgevoerd (de drie DVDs hebben trouwens ook allemaal een superbe beeldkwaliteit!).5 sterren geven lijkt me ondenkbaar, onmogelijk en onbegrijpelijk. 0.5 sterren ook. Maar een middenweg is ook ondenkbaar. Bent u daar nog?

De lezer begrijpt: ik ben nogal in de war om dit te duiden. Laat ik het erop houden dat ik de helft van de ideeën geslaagd vond en de helft niet. Met name die acteur irriteert me nog al.

En voor mensen die beweren dat C'Era Volta il West de langste aantiteling heeft: Die van Talking Head duurt net zo lang als de film zelf. Lijkt me een 'winner'.

boring , halverwege afgezet. Een kameraad raadde mij deze film aan , maar dit was waste of timee.. kzocht em al een tijdje , maar kon hem nooit vinden.. nou hier een dik verdiende 1

Altijd leuk, stemmen op een film die je maar voor de helft heb gezien.

Waarom niet. Een film die je aanzet tot uitzetten verdient mijns inziens een laag cijfer. Persoonlijk geef ik films die ik niet wil afkijken gelijk een 0,5*.

lol, weird dit. Visueel erg gaaf. De hele tijd een overbelichting (meestal rood), die voor een mooie gloed zorgt. Verder is alles gewoon verassend en moet je er vanuit gaan dat niks klopt. Mooi sfeertje, met de al aangehaalde auto, maar vooral ook de scene met het los zittende lichaam en al de geintjes eromheen.

Wel vind ik de filmtheorietjes, filosofische beschouwingen en geschiedenislesjes, duidelijk af doen aan de sfeer. Zit je net lekker in een maffe scene, komt er zo'n droplul doorheen lullen. Het had zo z'n humor af en toe, maar vaak was het gewoon te lang. Zonde, naar mijn idee.
Al met al, toch een lekker weirde ervaring. ik zal hem binnenkort nog eens kijken voor een beoordeling.

Soms geniaal, soms behoorlijk saai.

Origineel dat zeker. De Dog Blend en Pepsi reclame zijn echt droog en zo zijn er nog een paar briljante dingetjes in deze film. Maar waarom dan dat oneindige geouwehoer over onzin? Ik ben het dan ook geheel met Inland Rabbit eens.

3*

Waar ik de anime-films van Oshii echt geweldig vind (met vier keer het maximaal aantal punten), lijk ik niet zoveel met zijn live-action.te hebben. Deze film is daar geen uitzondering op.

De filosofische bespiegelingen over het maken van films vond ik volstrekt oninteressant. Over het algemeen behoorlijk saai dus, en dan helpt de lengte ook niet echt. Ja, er gebeurden een hoop rare dingen, maar de manier waarop het gebracht werd sloeg ook niet echt bij me aan. DIe zombie was nog het grappigst en ook daar niet echt heel hard om kunnen lachen. Oshii en slapstick is niet echt een geslaagde combi, vind ik (al moet ik eraan toevoegen dat de meeste slapstick in het algemeen niet echt bij me aanslaat). Als positief kan ik het einde en de soms erg sfeervolle muziek noemen. De beelden waren okee, maar het gebruik van de betreffende filters is ook niet echt mijn ding.

We zijn bijna een jaar verder en na een succesvolle herziening van The Red Spectacles deze ook maar weer eens opgezet. Toch veel veranderd in mijn filmbeleving, want ik sta niet langer achter mijn vorige bericht.

Het belangrijkste verschil met de vorige kijkbeurt is dat ik deze film visueel een stuk mooier vind dan de vorige keer. Het kan liggen aan het feit dat ik de vorige keer een matige rip heb gezien, maar deze keer was ik behoorlijk onder de indruk van de prachtige belichting en kadrering met als hoogtepunt de grote paddenstoel.

Verder is het verbazingwekkend dat Kawai ook leuke jazzmuziek kan schrijven, blijft toch een unieke filmcomponist. De structuur is erg interessant, al moet gezegd worden dat het wel erg lijkt op wat er ook in The Red Spectacles gebeurd. Ik vind beide films erg op elkaar lijken, al is deze een stuk droger.

Slapstick viel ook wel mee, er zaten ook echt een aantal sterke zaken in, zoals de entree van Chiba over de rode loper met de vleermuisgeluiden als hij zijn mantel openslaat, de stilstaande auto, die dan ook nog eens een vrouw schept, de Dog Blend.

Het enige minpuntje aan de film is de lengte. Nog steeds vind ik niet alles even interessant en dan is de film toch aan de lange kant. Daarom 4,5*, wat an sich al een enorme ophoging is. De maximale score bewaar ik voor een volgende herziening.

Ik logenstraf toch wel mijn eerdere opmerking dat ik weinig met de live-action films van Oshii heb. Blijkt dus honderd procent mee te vallen, al heb ik wel meer kijkbeurten nodig in vergelijking met z'n animatie, die in zekere zin makkelijker is.

Geen onaardige film, dit voor mij tot nu toe onbekende werkje van Oshii. De film valt vooral op door het mooie kleurengebruik. Ook de humor is bij vlagen uitstekend maar helaas werd er te veel slap geouwehoerd. De film kon mij daarom ook niet alijd boeien en duurde voor mijn gevoel ook wat te lang. Dat deze film voor mij toch een ruime voldoende krijgt is vanwege de schitterende score van Kawai. Als ik deze film een beoordeling zou moeten geven voor de score tijdens de aftiteling, dan zal deze film voor mij zonder meer in de top 5 belanden. Zelden zulke mooie muziek tijdens een aftiteling gehoord.

Waardering; voorlopig 3,5*

Niks minder dan geniaal.

Een film waarvan ik verwachtte dat hij misschien wel eens iets lager zou kunnen gaan uitvallen, maar die vrees bleek echt ongegrond.

Visueel geweldig. Mooie en leuke setting, toffe visuele vondsten en vooral ook geweldig kleurgebruik. Verder waardeer ik Oshii's slapstick wel, zo ook zijn ideeën rond en over film. De narratief is duidelijk niet het belangrijkste element in Talking Head, wel de verschillende elementen waaruit de productie van een film estaat en hoe deze bijdragen tot de magie van film.

Duurt redelijk lang en als de ideeën van Oshii je niet boeien dat zal het best een lange zit zijn, maar verder is Talking Head een film die verrast en verbaast en dat makkelijk twee uur lang volhoudt.

5.0* blijven staan, met uiteraard een uitgebreide review tot gevolg.

Meta.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik een hele tijd nodig heb gehad om te wennen aan de structuur van Talking Head. Dit is dan ook niet zomaar een film, al begint wel vrij conventioneel. De deadline voor de langverwachte animatiefilm 'Talking Head' komt dichterbij, maar de regisseur is sinds enige tijd vermist. Daarom wordt Rei Maruwa ingehuurd, een zogenaamde shaduwregisseur die perfect elke stijl kan nabootsen. Hij moet het hele project weer op de rails krijgen, maar de dingen nemen een dramatische wending als de leden van de crew een voor een vermoord worden teruggevonden.

Wie na het lezen van het plot een heuse thriller verwacht, zal van een kale reis thuiskomen. Dat plot dient enkel maar als kapstok voor Oshii om kort de geschiedenis van de film te bespreken en zijn visie over film te geven. Beeld, geluid, kleurgebruik, editing; alle facetten van het maken van het film komen aan bod en Oshii heeft op al deze zaken een interessante kijk. Deze visie wordt niet allen in de dialogen (al zijn het eerder monologen) weergegeven, maar ook visueel. De film neemt ons mee achter de scherm, maar blijft tegelijkertijd wel een film. Sets die duidelijk zichtbaar in beeld verschijnen, autoritjes in een stilstaande auto...soms leek het wel toneel, maar dan wel toneel dat subliem in beeld wordt gebracht. Prachtige kadreringen en een geweldig mooie rode gloed doorheen de hele film zorgen ervoor dat er naast het filosoferen over film ook aan het visuele genoeg aandacht kan worden gegeven.

Na het einde van de film had ik gisteren geen idee hoe ik dit zou moeten raten, maar na een nachtje slapen kan ik gerust zeggen dat dit echt gewoon een heerlijke film is. Interessante overpeinzingen, visueel hoogstaand, vaste componist Kenji Kawai weer in optima forma en een geweldig einde. Geef jezelf de tijd om even te wennen in het begin, en je zal echt wel beloond worden. 4*.