Talking Head (1992)

Soms geniaal, soms behoorlijk saai.

Origineel dat zeker. De Dog Blend en Pepsi reclame zijn echt droog en zo zijn er nog een paar briljante dingetjes in deze film. Maar waarom dan dat oneindige geouwehoer over onzin? Ik ben het dan ook geheel met Inland Rabbit eens.

3*

We zijn bijna een jaar verder en na een succesvolle herziening van The Red Spectacles deze ook maar weer eens opgezet. Toch veel veranderd in mijn filmbeleving, want ik sta niet langer achter mijn vorige bericht.

Het belangrijkste verschil met de vorige kijkbeurt is dat ik deze film visueel een stuk mooier vind dan de vorige keer. Het kan liggen aan het feit dat ik de vorige keer een matige rip heb gezien, maar deze keer was ik behoorlijk onder de indruk van de prachtige belichting en kadrering met als hoogtepunt de grote paddenstoel.

Verder is het verbazingwekkend dat Kawai ook leuke jazzmuziek kan schrijven, blijft toch een unieke filmcomponist. De structuur is erg interessant, al moet gezegd worden dat het wel erg lijkt op wat er ook in The Red Spectacles gebeurd. Ik vind beide films erg op elkaar lijken, al is deze een stuk droger.

Slapstick viel ook wel mee, er zaten ook echt een aantal sterke zaken in, zoals de entree van Chiba over de rode loper met de vleermuisgeluiden als hij zijn mantel openslaat, de stilstaande auto, die dan ook nog eens een vrouw schept, de Dog Blend.

Het enige minpuntje aan de film is de lengte. Nog steeds vind ik niet alles even interessant en dan is de film toch aan de lange kant. Daarom 4,5*, wat an sich al een enorme ophoging is. De maximale score bewaar ik voor een volgende herziening.

Ik logenstraf toch wel mijn eerdere opmerking dat ik weinig met de live-action films van Oshii heb. Blijkt dus honderd procent mee te vallen, al heb ik wel meer kijkbeurten nodig in vergelijking met z'n animatie, die in zekere zin makkelijker is.

Geen onaardige film, dit voor mij tot nu toe onbekende werkje van Oshii. De film valt vooral op door het mooie kleurengebruik. Ook de humor is bij vlagen uitstekend maar helaas werd er te veel slap geouwehoerd. De film kon mij daarom ook niet alijd boeien en duurde voor mijn gevoel ook wat te lang. Dat deze film voor mij toch een ruime voldoende krijgt is vanwege de schitterende score van Kawai. Als ik deze film een beoordeling zou moeten geven voor de score tijdens de aftiteling, dan zal deze film voor mij zonder meer in de top 5 belanden. Zelden zulke mooie muziek tijdens een aftiteling gehoord.

Waardering; voorlopig 3,5*

Niks minder dan geniaal.

Een film waarvan ik verwachtte dat hij misschien wel eens iets lager zou kunnen gaan uitvallen, maar die vrees bleek echt ongegrond.

Visueel geweldig. Mooie en leuke setting, toffe visuele vondsten en vooral ook geweldig kleurgebruik. Verder waardeer ik Oshii's slapstick wel, zo ook zijn ideeën rond en over film. De narratief is duidelijk niet het belangrijkste element in Talking Head, wel de verschillende elementen waaruit de productie van een film estaat en hoe deze bijdragen tot de magie van film.

Duurt redelijk lang en als de ideeën van Oshii je niet boeien dat zal het best een lange zit zijn, maar verder is Talking Head een film die verrast en verbaast en dat makkelijk twee uur lang volhoudt.

5.0* blijven staan, met uiteraard een uitgebreide review tot gevolg.

Meta.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik een hele tijd nodig heb gehad om te wennen aan de structuur van Talking Head. Dit is dan ook niet zomaar een film, al begint wel vrij conventioneel. De deadline voor de langverwachte animatiefilm 'Talking Head' komt dichterbij, maar de regisseur is sinds enige tijd vermist. Daarom wordt Rei Maruwa ingehuurd, een zogenaamde shaduwregisseur die perfect elke stijl kan nabootsen. Hij moet het hele project weer op de rails krijgen, maar de dingen nemen een dramatische wending als de leden van de crew een voor een vermoord worden teruggevonden.

Wie na het lezen van het plot een heuse thriller verwacht, zal van een kale reis thuiskomen. Dat plot dient enkel maar als kapstok voor Oshii om kort de geschiedenis van de film te bespreken en zijn visie over film te geven. Beeld, geluid, kleurgebruik, editing; alle facetten van het maken van het film komen aan bod en Oshii heeft op al deze zaken een interessante kijk. Deze visie wordt niet allen in de dialogen (al zijn het eerder monologen) weergegeven, maar ook visueel. De film neemt ons mee achter de scherm, maar blijft tegelijkertijd wel een film. Sets die duidelijk zichtbaar in beeld verschijnen, autoritjes in een stilstaande auto...soms leek het wel toneel, maar dan wel toneel dat subliem in beeld wordt gebracht. Prachtige kadreringen en een geweldig mooie rode gloed doorheen de hele film zorgen ervoor dat er naast het filosoferen over film ook aan het visuele genoeg aandacht kan worden gegeven.

Na het einde van de film had ik gisteren geen idee hoe ik dit zou moeten raten, maar na een nachtje slapen kan ik gerust zeggen dat dit echt gewoon een heerlijke film is. Interessante overpeinzingen, visueel hoogstaand, vaste componist Kenji Kawai weer in optima forma en een geweldig einde. Geef jezelf de tijd om even te wennen in het begin, en je zal echt wel beloond worden. 4*.

Hierin kan ik me vooralsnog prima vinden, hoewel ik benieuwd ben wat een tweede kijkbeurt me brengt gezien de verdere schrijfsels van Black Math