The Garden of Allah (1936)

The Arabs have a saying, Madame, the desert is the Garden of Allah

The Garden of Allah is een film die indertijd wel wat heeft losgemaakt. Het was sowieso de eerste kleurenfilm van Marlene Dietrich, maar de film kende een tweede leven toen de zangeres Cyndi Lauper de film midden jaren '80 liet opdraven in het begin van de videoclip van één van haar grootste nummers: Time After Time. Dat kon echter allemaal niet baten en vandaag de dag moet de film het maar met iets meer dan een schamele 20 stemmen stellen. La Dietrich verdient meer als je het mij vraagt.

Het grootste probleem is echter dat dit niet zo'n bijzonder goede film is. Dat is misschien wat kort door de bocht, maar in het kleine anderhalf uur dat regisseur Richard Boleslawski nodig heeft om het verhaal te vertellen geraakt hij nergens verder dan de gebruikelijke clichés. Daar komt dan ook nog eens bij dat de nadruk wel erg hard op religie is komen te liggen en dat de personages gereduceerd worden tot gelovige karikaturen. Absoluut niets tegen mensen die geloven (weliswaar als ze dat doen op een manier die geen schade berokkent aan anderen) maar dit werd op den duur nogal tenenkrommend. Wat overblijft is een tranentrekker van jewelste die in de laatste 5 minuten compleet ontspoord. Dat alles dan ook nog eens terwijl de personages een gibberish aan Arabisch uitstoten..

Waarom dan toch nog die redelijk hoge score van 2.5*? Wel, daar zijn een aantal redenen voor. Op de eerste plaats ziet dit er werkelijk fenomenaal mooi uit. Hier en daar wel eens een misser (Domini die met haar toorts ligt te zwaaien tijdens de nacht) maar je waant je echt in de woestijn, terwijl dit op zich allemaal in Amerika is gefilmd. Ook de cast is erg sterk. Een ietwat atypische rol voor Dietrich, maar wel één die ze tot een perfect einde weet te brengen. Ook Charles Boyer is sterk als de getormenteerde gelovige Boris en zijn er nog degelijke rollen voor Basil Rathbone als Anteoni en een bijna onherkenbare John Carradine als een soort van ziener. Let ook vooral nog op een kleine Maria Riva in het klooster. Maria wie? Maria, de dochter van Dietrich die later nog een klepper van een biografie over haar moeder zou schrijven.

Vreemd genoeg de derde versie van dit verhaal (er was er al eentje in 1916 en eentje in 1927) dus blijkbaar moet dit indertijd toch populair zijn geweest. Het voelt vandaag de dag vooral erg veroudert aan en wordt enkel nog overeind gehouden door een mooie regie en een degelijke cast. Is in de BeNeLux uitgebracht op DVD als double feature met Since You Went Away trouwens.

2.5*