Un Genio, Due Compari, un Pollo (1975)

Niet onaardige komische Spaghetti western met Terence Hill in een rol, die hij al vaker heeft gespeelt.

Het verhaal is niet al te bijzonder, maar er zitten enkele leuke grappen in en er wordt aardig in geacteerd. Ook de muziek is weer erg lekker.

3*

De film bevat overduidelijke referenties en parodieën op bekend werk van Sergio Leone. Het basisconcept voor het verhaal bedacht Leone na het zien van Les Valseuses, ook al met Miou-Miou.De film kent een wat moeizaam begin; de humor slaat niet echt aan, er is teveel gerommeld met alternatieve opnames, het is nog wat traag en oninteressant. Gelukkig dat de film weer aan terrein wint in circa het laatste uur, waarin het snode plan van Thanks echt vorm begint aan te nemen.

De muziek van Morricone, bedoeld als parodie op eerder werk, begint mij steeds meer te bekoren. Of het nu de verwerking is van Beethoven bij een achtervolging, de aanstekelijke My Name is nobody-achtige muziek of een soort bewerking van zijn ''The Good, The Bad'' thema....

Soms is het misschien net iets te standaard en te jolig.

Deze laatst op blu ray (met originele Italiaanse versie) bekeken en na al die jaren -wanneer je het aller ergste verwacht- viel hij mij eerlijk gezegd toch nog mee.

Zolang je maar weet dat het geen officieel vervolg op de klassieker "My name is Nobody" betreft en in sommige kontreien louter -uit commerciële redenen- de naam "Nobody" aan de titel toe is gevoegd, valt het allemaal best nog mee.

Tuurlijk blijft het verhaal rommelig verteld, is de sidekick behoorlijk irritant en heeft de dame niet al te veel uitstraling, maar daar tegenover staan acteurs als Patrick McGoohan, Raimund Harmstorf en Jean Martin, die wel degelijk met hun aanwezigheid een meerwaarde zijn.

De aanwezigheid van Kinski aan het begin is wel zo minimaal dat zijn naam groot vermeld (zeker op de Duitse blu ray cover NAAST Hill boven de titel) sterk op kijkersbedrog doet denken.

Verder veel flauwekul en trage verhaaltrant, die de film niet bepaald ten goede komen.

Score van Morricone kan er net mee door, maar is te veel parodie op eigen eerder werk om echt van te kunnen genieten.

Een vijfje, ofwel 2,5 ster.

Tot het moment waarop Hill en Kinski zouden duelleren dacht ik dat dit nog een leuke western zou worden, maar vanaf dan liep het mis. Een westernparodie kan erg leuk zijn (getuige daarvan is de prachtige film My Name Is Nobody), maar de kolder loopt hier de spuigaten uit en de film is zit heel klungelig in elkaar.

Miou-Miou is de onnozelheid zelve en Robert Charlebois is gewoonweg irritant. De enige reden waarom ik hem nog een drietje geef is de aanwezigheid van de immer sympathieke Terence Hill en de leuke muziek van Ennio Morricone, die weliswaar beter muziek heeft gemaakt maar hij is zo sterk dat ik zelfs van deze muziekscore kan genieten.