Mako: The Jaws of Death (1976)

Echt slecht geacteerd. Verhaal is ook flut. It's going about a man that can swim with killer sharks without being eaten. Maar op t laatste geeft ie zich toch gewonnen omdat hij anders wordt opgepakt door een groep criminelen. Dus hij snijdt in z'n vinger..................en......de haaien doen de rest. Het zijn overigens allemaal tijgerhaaien....vreemd genoeg noemden ze de film: Mako.

Sharky ziet alle haaienfilms?

Nou die hoef ik dus nu ook niet meer te zien...nu je 't einde hebt verklapt...zoiets heet nu een spoiler.

Ja ik bestel ze allemaal uit de VS

hoe doe je dat sharky? dat bestellen?

Is dat moeilijk dan?

Net binnen van dvdpacific.com voor $ 2,01... Nou maar hopen dat ie de moeite waard is.

Is uitgebracht door Arrow in een mooie blu ray box met nog 6 andere films van de man.

De opnames met de haaien aan het beginnen eind zijn soms best indrukwekkend. Helaas geldt dat niet voor de rest van de film.

1,5

Kwam deze film keer tegen op super8. En had nog projector dus kon ik hem eens bekijken. Behoorlijk onzinnig filmje. Tijgerhaaien zijn wel cool maar in deze film zijn het kleintjes anders konden ze niet in het zwembad.

Er zijn na Jaws best wel veel films over haaien en andere killer fish (zoals Piranha) gemaakt. De fascinatie die veel mensen hebben voor de haai deel ik niet echt, dat zal wellicht te maken dat hij er voor mij minder schrikwekkend uitziet dan andere water monsters zoals krokodillen of piranha's en anderzijds vond ik de film van Spielberg erg matig. Ik kan me moeilijk neerleggen dat een film waarbij de haai weinig is te zien en die bovendien nep is nog steeds de beste haaienfilm is. Ik heb nog wel andere haaienfilms gezien waarvan ik me weinig kan herinneren maar Orca vond ik op alle vlakken beter dan Jaws en voor mij voorlopig de beste haaienfilm ook al is het technisch gezien geen haai maar een walvis. Zijn er nog meer haaienfilms die ik meer dan Jaws kan waarderen, wellicht wel. Ik heb alvast een reeks haaienfilms klaar staan om die leegte op te vullen waarvan ik een deel zal bekijken tijdens de zomerchallenge en een groter deel tijdens de horrorchallenge.

Ik trap dus af met een film die een jaar na Jaws is uitgebracht. Duidelijk low budget maar het verhaal over een man die een innige band met haaien heeft ontwikkeld is best wel origineel te noemen. Hier is wel degelijk met echte haaien gewerkt. Het focust zich vooral op het emotionele waarbij Sonny telkenmale in de bres springt voor zijn vrienden de haaien want andere mensen hebben niet zo een nobele bedoelingen, ze jagen er op niet altijd voor het vlees maar rijkelui vinden zo een dode al of niet opgezette haai wel leuk als trofee. En dan is er nog de corpulent uitbater van een bar die zijn aantrekkelijke vrouw opvoert in een onderwatershow en dat wil opsmukken door het toevoegen van een haai. Low budget maar toch zijn er tal van mooi gefilmde onderwaterbeelden van echte haaien dus die af en toe dus mensen aanvallen met minder goede bedoelingen. De film schuwt een aantal brute scènes niet al wordt het zelden echt. Wel dat is dus alvast een echte haaienfilm die ik op elk vlak een pak beter vind dan de blockbuster van Spielberg. Ik heb het gevoel dat er nog meer zullen volgen.

Mako: The Jaws of Death is een film die gek genoeg veel raakvlakken kent met mijn leven. Want ook ik zwom ooit met haaien. Het is een magisch én tragisch verhaal dat zich dik 15 jaar geleden afspeelde op O’ahu, Hawaii. Daar liep ik, me van geen kwaad bewust, rechtstreeks in de kaken van een toeristenval genaamd haaienduiken. Ik had er voor kunnen kiezen om een Jurassic Adventure Tour te doen en beroemde filmlocaties van Jurassic Park te bezoeken, maar, en Joost mag weten waarom, ik koos ervoor om met haaien te zwemmen.

Niet gauw na mijn vertrek vanaf het vasteland, in een klein bootje met twee begeleiders en drie andere toeristen, werd mijn lichaam overgenomen door een gevoel dat ik niet eerder had meegemaakt en nooit weer zo zou voelen. Ik heb er geen onderzoek naar gedaan, maar ik denk dat ik er wel van uit mag gaan dat niemand ooit zo zeeziek was als ik op dat moment. Op de oceaan werd mijn wereld ineens ontzettend klein, bijna alsof ik in mezelf gekeerd was, de rest van de wereld niet bestond, en al mijn aandacht nodig was om mijn lunch van die dag binnen te houden. Het was een helse tocht en dit is waarschijnlijk de reden waarom ik de enige persoon op aarde ben die de laatste acte van Jaws (1974) niet zo boeiend vind. Als je op open zee bent geweest, maar dan bedoel ik ook echt op open zee, zoals ik dat was, dan zijn de verhalen van Brody, Quint en Hooper kinderspel.

Enfin, na wat leek een eeuwigheid waren we eindelijk daar. Op deze plek moest het gebeuren. De kooi werd te water gelaten en iets in mij leek de rust terug te vinden en te denken: als je straks in dat water ligt in plaats van er bovenop dobbert dan zal je wel niet zo zeeziek zijn. Niets was minder waar. Terwijl ik, besnorkeld en wel, mezelf te water liet in een kooi, zwom een divers scala aan haaien om mij heen. Er is me uitgelegd wat ik heb gezien, maar ik had het te druk met andere zaken. Hoewel het geen eten of gegeten worden was, was het wel een kwestie van overleven. Iedere keer als ik dacht even te kunnen ontspannen en te genieten van deze majestueuze beesten om mij heen dacht mijn maag daar anders over en zei een klein stemmetje in mijn hoofd: hey, als je nu over je nek gaat, in die kooi, met al die haaien om je heen, wat zou er dan gebeuren?

Ik weet niet meer of ze me eruit hebben moeten hijsen of dat ik zelf weer de boot in ben geklommen, maar het was een koude kermis. Toen de boot weer aanlegde bij de stijger stond er een lokale nieuwscrew (!) te wachten. Die week waren er twee haaienboten van dit bedrijf ’s nachts in vlammen opgegaan en de plaatselijke journalisten wilden wel eens weten hoe een neutrale buitenstaander naar dit alles keek. Met de voetjes terug op vaste grond, de kleur weer in mijn gezicht, hadden ze aan mij een goede: ik zou ze wel even uitleggen hoe het zat.

Die week heb ik nog een Mai Tai gedronken met een man die een dode orc speelde in The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring. En na het zien van Mako: The Jaws of Death ben ik blij dat ik dit alles eindelijk eens vast heb gelegd. Voor het nageslacht. Papa deed ooit meer dan alleen films kijken.