Qui A Tué Bambi? (2003)

Spannende film met zeer goede acteurs, bovendien zeer sfeervol clean-wit gefilmd. De plot wordt echter te snel verklapt, zodat de film een deel van de suspense verliest, en bovendien wordt hij op een vrij klichematige manier verder uitgewerkt. En het personage van de nicht van Bambi is echt verschrikkelijk ergerlijk, zo'n domme nicht die overbezorgd is en haar verhalen niet gelooft, dat is iets voor in Kiekeboe of zo maar toch niet voor in een serieuze film als deze! Soms wel beklemmend, maar al bij al te eenvoudig van opzet, deze film.

Aardige premise, maar weet de ingeslagen weg niet geheel waar te maken. Het was wel aardig geweest als we dieper in de psyche van Dr. Phillip konden kijken. De misdaden zijn van een ziekelijke aard, maar doordat hij de slachtoffers toesprak en 'souvenirs' bewaart, lijkt het niet op een simpele lustmisdrijf. Dat is een gemiste kans.

Ook een uiteenzetting van de affectie van 'Bambi' voor haar dokter is een gemis.Want ondanks dat ze hem verdenkt, loopt ze wel steeds als een mak hertje voor zijn koplampen, om die uitdrukking maar te gebruiken.

Wat herinner ik mij de release van deze film levendig! Zo een ronkende titel vergeet men niet snel. Er heerste destijds een zweem van mysterie rond dit arthouse-light thrillertje - dat wellicht slechts een aantal weken in de lokale filmhuizen speelde en hoogstwaarschijnlijk geen bezoekersrecords heeft gebroken. Maar was de film echt zo middelmatig als de recensies deden uitschijnen? Hoewel lieve Bambi gemiddeld wekelijks wel eens mijn gedachten kruiste, heeft het toch mooi twintig jaar geduurd voor ik 'm uiteindelijk keek. De lokroep der banaliteit - hoe verleidelijk deze ook mag zijn - is immers een concept waar Qui A Tué Bambi geen monopolie op heeft. Er valt zoveel zoete middenmoot te ontdekken.

Na de film eindelijk bekeken te hebben, bleek dat deze mijn verwachtingen echt inloste: een wat gezwollen, langdradige thriller die tervergeefs een Twin Peaks sfeertje probeer op te roepen, ontzettend lege personages opvoert, maar tegelijkertijd toch een soort misplaatse iconografie nastreeft - m.n. dan door het uiterst pathetische slot en Massive Attack-kloontje tijdens de eindgenriek. Een echte smartlap van een nummer, die je post-hoc alsnog een soort emotionele band met de non-personages tracht aan te praten. Ik vind het allemaal prima. De film streeft qua stilisme een soort kaalheid na en deed me eraan denken wat een cultureel vacuüm 2003 wel niet was. Toen gebeurde er echt lekker niets. Het was een eenvoudiger tijdperk, dat ik best mis. Langs de andere kant leerde ik wel de betekenis van het modewoord 'tonus' kennen door deze film: een benaming voor studentenfeesten in de regio's van Parijs, Nantes en Angevine. Zo zie je maar, het is altijd wat!