The Dorm That Dripped Blood (1982)

Een weinig memorabele slasherfilm uit de gouden periode van begin jaren '80. De muziek is goed, de gore is voldoende en men weet zelfs op gepaste tijden voldoende spanning te creeëren, maar toch mist de film iets waardoor je echt meeleeft.

Misschien mist de film gewoon een degelijk verhaal?

Mijn oordeel: een matige 2,5/5

Videonasty, maar waarom was me niet duidelijk. De film is nogal saai. 2

Synapse brengt een ongeknipte en gerestaureerde versie uit in de States:

Synapse Films moves into “THE DORM THAT DRIPPED BLOOD” - fangoria.com

Alle ingrediënten zijn aanwezig, de film is goed genoeg om de slasherfan bezig te houden, maar de film ontbreekt, net zoals Patat al zei, iets, waardoor hij net niet helemaal goed uit de verf komt.

De versie van Synapse - Death Dorm - duurt 88 minuten, dus 4 minuten langer dan de versie uit de UK "Pranks" die pre-cut was vooraleer hij aan de BBFC werd voorgesteld.

Geband op "4 July 1983" met beruchtere namen als Cannibal Holocaust/Ferox, Driller Killer en Faces of Death. Dat zegt natuurlijk helemaal niks, maar sowieso wilde ik weten waarom deze geband is ivm de trailer. Na het zien van deze film heb ik ook niet gesnapt waarom dit geband is. De film heeft saaie kills die niet bepaald opvallend in de film waren. De film heeft ook een laag horror gehalte die vooral qua sfeer en spanning echt niet te doen is. Dat deze film in de video nasties terecht is gekomen is de grootste Prank van deze film. 1,5.

Erg saaie slasher die nooit echt de spanning kon opbouwen. Het begin is wel leuk met meteen in het eerste kwartier 4 kills maar daarna dooft de film langzaam uit en wordt het een lange zit.

Ook ik vraag me af waarom dit een voormalige video nastie is? De kills zijn meestal off screen en van originaliteit in de moorden is er weinig sprake. De als gore bedoelde scenes (bv wanneer de killer aan Joanne zijn slachtoffers laat zien) zien er nogal tamelijk goedkoop uit. Niet iedereen had toen de eer om een Tom Savini in te huren.

Het verhaal is ook niet veel soeps en zelfs naar slasher normen zeer simpel. De suspense is ver te zoeken en wanneer hij toch enige vorm van spanning vertoont wordt dit op knullige wijze terug afgebroken. Ook het enge sfeertje van wanhoop en angst wat je in slashers zou moeten terugvinden mis ik echt. Dit heeft meer te maken met de ongeloofwaardige acteerprestaties dan met de film.

Wanneer op het einde de film toch dreigt leuk te worden is hij gewoon plotseling gedaan. Schitterend was ook het feit dat op mijn dvd hoes de killer al op de cover wordt onthuld, zelden gezien.

Een krappe 2* voor de moeite.

The dorm that dripped blood - een titel die uitnodigd en hoge verwachtingen schept.

Helaas worden deze niet ingelost. The dorm that dripped blood faalt zowat op alle vlakken. Het probeert een campus slasher te zijn, het probeert een holiday themed slasher te zijn...maar geen één van beiden lukt.

Laat ik eerst even met de positieve dingen beginnen. De muziek ten eerste was niet slecht en deed bij momenten denken aan Friday The 13th. De locaties waren best creepy (verlaten trappenhallen, enge opslagruimtes...) en de heroine was erg sympathiek en wijs (zoals het hoort in het slasherwereldje).

Helaas wordt er weinig moeite gedaan om spanning op te bouwen. Het is constant wachten tot een tiener weer besluit om alleen op pad te gaan en het loodje legt. Geen verrassingen en de kills (hoewel een redelijke bodycount) waren erg saai. Ik heb de cut versie gezien - maar het geheel zag er erg low budget uit.

De killer zelf kwam ook niet geloofwaardig uit de verf en de motieven slaan nergens op. Het einde wordt onnodig gerekt en is teleurstellend. Van The Dorm That Dripped Blood had ik duidelijk meer verwacht - want de essentiële elementen waren zeker aanwezig.

De periode van 1978, toen Halloween uitkwam, tot 1984, met de release van Friday the 13th the Final Chapter, wordt gezien als de 'Golden Age" van de slasher-film. Sommige waren goed, sommige slecht, en daar tussen in zit the Dorm That Dripped Blood.

De film speelt zich af op één locatie en is nogal aan de saaie kant. Saaie dialoog-scènes worden afgewisseld met ellenlange scènes waarin de personages doelloos door het verlaten gebouw dwalen, en vaak zonder een echte pay-off. Er zitten wel een paar leuke kills in (baseball-knuppel, drilboor in de nek), maar de moorden zijn voor de rest vaak buiten beeld en niet al te memorabel; het is veelal het resultaat dat getoond wordt.

De muziek van een jonge Christopher Young (Hellraiser) zal zeker niet beschouwd worden als zijn beste. In de special features op de Synapse Blu-Ray geeft hij dat feit zelf toe en voegt er aan toe dat hij er zelfs nog nooit naar heeft geluisterd. De muziek heeft een Friday- of Psycho-achtige sting die al snel op de zenuwen werkt, maar verder blijft de muziek nooit hangen.

Het enige moment waarop de makers enigszins gewaagd uit de hoek komen is tegen het einde, waarin de moordenaar zijn/haar ware aard toont. Het is vrij duidelijk wie het is, want de andere "verdachten" zijn er duidelijk puur ter verwarring. Zijn/haar motief komt ook een beetje uit het niets, maar dat is nooit het sterkste punt geweest van een slasher. Met al die cliché's vond ik het het dus vrij verrassend dat het einde zo zwartgallig is; de moordenaar komt ermee weg en de final girl wordt zomaar even zonder pardon in de vuilverbrander gestopt; de aanblik van die rokende schoorsteen en de onwetende agenten laat toch nog een beetje een sterke laatste indruk achter in een slasher volgens het boekje die verder nooit boven de middelmaat uitsteekt.

Een gemiddeld cijfer voor een gemiddelde slasher dus...

Erg saai en traag vooral. Sfeer is ook haast nergens te bekennen en de gore valt tegen. Dan heb je het als slasher toch niet helemaal goed gedaan.

1,5*

Ik moet toch meegaan met de meerderheid dat dit maar een matige slasher is. Misschien niet zo clichématig maar uiteindelijk valt het na een tijd niet moeilijk te raden wie de killer is. En nog meer dat motief sloeg ook gewoon nergens op. Ok het einde is misschien toch wel verrassend maar leuk vond ik het toch niet. Er zijn welgeteld 2 goeie kills, de rest redelijk saaie meuk.

Deze film (die ook bekend is als Death Dorm en Pranks, gek want grappen zitten er niet in) is één van de vele slasher-horrors, die gemaakt is in 1982 toen de slasher-rage op zijn hoogtepunt was. En dit was absoluut niet de beste! Het plot zelfs was toen al versleten (al ben ik nog steeds gek op simpele slasher-films) Er wordt heel weinig achtergrondverhaal gegeven van de killer (hij is gewoon 'gek'.) of van het studentenhuis. Er is geen spookachtige verhaal over een moorddadig incident uit het verleden... geen tragische ongeluk... niets. Regelmatig wordt de camera doelloos gebruikt als de ogen van de killer, zijn er langdurige scènes van mensen die in het donker ronddwalen en het acteerwerk is gewoon belabberd. Ook leek het alsof ze opeens bedachten dat een goede slasher niet zonder een paar ontblote borsten kon...want vanuit het niets voegen ze dan die scene toe.

Maar het is niet allemaal slecht! De score van Christopher Young (degene die ook de score van Hellraiser en zoveel andere verzorgde) is best effectief. Daarnaast bezit de film met tien moorden een nog best hoog aantal kills. Oké de make-up en speciale gore FX zijn wisselvallig (de missers, vermoedelijk vanwege een gebrek aan budget), maar het slaagt er wel in om een ​​paar behoorlijk behoorlijke moorden te plegen. Er is ook een behoorlijk goed schrikmoment in een lift en de wending aan het einde is redelijk geslaagd (het zou zelfs opnieuw worden gebruikt in bv. de latere slasher Intruder uit 1988) Een baanbrekende of goede slasher was dit niet maar tegen alle verwachtingen in slaagde het mij toch nog wat te entertainen

Saaie slasher die nergens spannend wordt.

Horror is eigenlijk mijn ding niet, maar deze film stond op mijn lijstje omdat het de eerste 'echte' film is waar Daphne Zuniga aan meedeed ooit, en dat is het thema van de week. En jawel, ze doet een halve minuut mee inderdaad.

Verder is het voor mijn ongetrainde oog best een aardige film als teen slasher, hoe absurd dat genre op zich ook is. En wellicht doet de film het beter dan het gemiddelde van het genre, want het verloop vermijdt de grootse cliche's met gemak, terwijl er aan de andere kant toch best wat scares zijn, en vakkundig ondersteund door het gepast gruizige beeld en de griezelige soundtrack. Bepaald niet de slechtste film die ik ooit zag, daarmee.

Eervolle vermelding voor de fraaie tekst op de poster "the villain makes coed stew", al slaat dat op zich ook weer nergens op eigenlijk.