The Devil's Rain (1975)

En als Corbis terugwil wat van hem is, dan kan je het maar beter geven ook!

Nadat de briljante DeForest Kelley worstelt met Giant Killer Bunnies in het hilarische Night of the Lepus (1972) moet William Shatner serieus aan de bak in The Devil’s Rain. Da's geen paarse regen. Dit is andere shit. Dit is heftige shit!

Als Steve Preston niet thuis is gekomen, zijn zijn vrouw Emma (een vertederende Ida Lupino) en oudste zoon Mark (William Shatner) zeer ongerust. Als de stervende, oogloze Steve ineens de veranda op komt strompelen, kan hij nog net uitkermen “geef Corbis wat van hem is”, alvorens hij in de stromende regen smelt tot een hoopje vet en botten.
De Preston familie wordt al generaties geplaagd door een vloek, opgelegd door satanische priesterJonathan Corbis (de immer-vurige Ernest Borgnine). Een voorouder van de Prestons heeft namelijk de sekte verraden, en een waardevol artefact gestolen. En Corbis heeft nu besloten dat hij het terug wil – BY ANY MEANS NECESSARY! Mark gaat heldhaftig de strijd aan met Corbis en zijn getrouwen. Het is een strijd van goed tegen kwaad, geloof tegen geloof, hart tegen hart!
Occult expert Dr. Richards (Eddie Albert, bekend van de sitcom “Green Acres”) vergezelt Mark’s jongere broer Tom (Tom Skerritt) als hij op zoek gaat naar zijn verdwenen familie. Ze stuiten op de geheimzinnige satanisten die willen dat hij ‘teruggeeft wat van Corbis is!’

Met zo’n geweldige cult-cast had dit een regelrechte genreklassieker moeten worden. Helaas kan het zijn potentie niet waarmaken. Het verhaalverloop is warrig en niet bijster spannend. Ook de vrijwel afwezigheid van echte horror, bloed én schrikmomenten – hoofdbestanddelen van een horrorfilm!- spelen de film parten. Een onnavolgbaar verhaal is te vergeven áls je maar een paar broekpoep-opwekkende angstaanjaagmomenten hebt. Het kabbelt rustigjes voort, zonder zich druk te maken om hoe de kijker zich het apeshit te laten schrikken. Ik heb in ieder geval m’n broek netjes schoongehouden, en dat is jammer.

Dat het toch een kijkwaardige grindhouse-ervaring is geworden, is geheel aan de sterke genreacteurs te danken. Naast Tom Skerritt is William Shatner superintens als zoon des huizes die bang maar vastberaden op oorlogspad gaat tegen een Kwaad waarvan hij de weerga niet kent! Hij grijnst, klauwt en buldert door het van cultisten vergeven westernstadje, compleet in cowboy-outfit! Zijn dodelijk vermoeide, woedende oerkreet werd ooit alleen geëvenaard in heftigheid door “KHAAANNNN!” in Star Trek 2: the Wrath of Khan. En jawel hoor, hij krijgt het voor elkaar om shirtloos rond te lopen!
Shatner’s dialogen met Ida Lupino zijn trouwens de vloeiendst en meest realistisch lopende die ik in tijden heb gezien! Ze onderbreken, vullen aan, kappen af, prachtig!
Of technisch adviseur Anton LaVey meer een documentaire over de door hem opgerichte Satanskerk had verwacht –zoals in Satanis (1970) weet ik niet. Wel zit hij in de film, al is het als gemaskerde ‘hogepriester’. Let trouwens ook op de eerste rol in een feature voor John Travolta. Klein bijrolletje, maar toch...
De cult-cast wordt aangevoerd door oudgediende Ernest Borgnine. Als de charismatische satanistenpriester Corbis schmiert, spuugt en sist met zichtbaar plezier in het rond. Zijn verandering in een geitenman is trouwens prachtig gedaan. De special effects zijn trouwens sowieso wel goed gedaan. Alleen jammer van de bloedarmoede. De massa-smeltscène is supercorny, maar prachtig!

Voor Shirtless Kirk vs “COOORBIIIIIIIIISSSS!” en “ze smelten de gezichten”, 4,0 vurige smeltende sterretjes!

En deze is helemaal niet zo slecht!! Als er wat meer diepgang in had gezeten en de film langer was uitgerekt dan de schamele 85 minuten had het nog wel een fijne 70's-klassieker kunnen worden. Ontstijgt nu niet het B-film-niveau, maar de film ziet er goed uit.

Weergaloze finale en dat het dan allemaal niet zo diepgaand is, heeft dan weer als voordeel dat het tempo lekker hoog blijft.