Politiki Kouzina (2003)

Aardig film, die wat teveel hooi op haar vork neemt.

* Het verhaal van een opgroeiend jongetje die de mensen om hem heen beschouwt.

* Allerlei politieke verwikkelingen in de jaren '50/60 tussen Turkije en Griekenland.

* De liefde voor koken en eten van de hoofdpersoon.

Al deze zaken zouden min of meer door elkaar verweven moeten worden en elkaar op en -aanvullen, maar het blijft vooral een mengelmoesje.

Verder best wel een leuke en luchtige film, met allerlei details en grapjes die pas echt leuk zijn als je bekend bent met het Griekse en Turkse leven van de jaren 50 en 60 (ik dus niet).

Ik heb Istanbul hierboven trouwens veranderd in Konstantinopolis .

Om politieke fricties te voorkomen: zo wordt dat in de film zelf duidelijk met naam en toenaam genoemd in die betreffende periode .

Flinke dosis Julio Medem-achtige feel in deze Grieks/Turkse film.

Liefdes- en familie-verhaal tussen Turkije en Griekenland gecompliceerd door de slechte verhodingen tussen beiden landen (Cyprus).

Veel aandacht voor eten en kruiden.

Lekker heerlijk kijkvoer, vlaagje surrealisme, beetje romantiek en je krijgt er honger van.

Aardige film met een vrij origineel verhaal, maar zonder veel hoogtepunten. Het acteren is niet slecht, maar ook niet bijzonder. De film heeft wel een zeer passende titel (letterlijk vertaald): "politieke keuken", wat nog eens onderstreept wordt door Istanbul consequent bij zijn Griekse naam Constantinopel te noemen. Dat ligt allemaal heel gevoelig in Griekenland (net als de naam Macedonië trouwens).

Mooie, tedere en poëtische film die mij even deed denken aan "Nouveau Cinéma Paradiso" met dit verschil dat hier, voor de zoveelste keer, een politiek conflict de levensloop van mensen in een negatieve spiraal brengt en genegenheid en liefde verloren gaan.

In ieder geval een heel origineel idee om kruiden te symboliseren voor al wat het leven in zich houdt (godsdienst, wetenschap, liefde...).

De film bevat ontroerende scènes (de deportatiescène bijvoorbeeld) en wordt begeleid door passende, rustige muziek met een ietwat dramatische toon. Op het einde wordt het naar mijn gevoelen toch iets te veel romantisch en melancholisch.

De acteurs zijn uitstekend, vooral Georges Corraface als de oudere Fanis.

Zag de film op La Deux, voornamelijk Grieks gesproken, maar ook Turks en op het einde Engels (waarom is niet duidelijk) en met franstalige onderschriften.