Monanieba (1987)

Sovjet-films zitten veelal boordevol symboliek, bij 'De Biecht' is het niet anders. Alleen al het basis-gegeven: 'de geschiedenis en wandaden mogen niet begraven/vergeten worden'.

Makharadze speelt een onvergetelijke dubbel-rol als de foute opera-zingende Varlam Arabidze (compleet met Hitler-snor, zwarte fascistische kledij incl bretels, en de bril van Lavrenti Beria) en zijn tevens foute zoon Abel, die door 'het proces' geteisterd wordt door demonen in zijn surrealistische dromen. Als zijn zoon zich ook nog eens richt tegen hem, is "het drama" natuurlijk compleet.

De flashbacks door de kinderogen van Ketevan zijn ook echt door kinderogen. Fantasie-rijk, sprookjesachtig (Varlams bodyguards zijn verkleed als middeleeuwse ridders bijv.), maar als de tragiek daar is, komt het extra hard aan.

De film is bekend als eerste perestrojka film en ook doordat hij de eerste jaren niet vertoond mocht worden (pas in 1987 ging de film in premiere op het Cannes-festival waar hij wat prijzen, waaronder de Grote Prijs van de Jury, wist binnen te halen). Filmgeschiedenis mag/moet gezien worden.

Maar als men in een Sovjet-film een hevig emotioneel klassiek pianostuk (ik denk van een Russische componist) weet om te zetten in een scene waar opeens feestende mensen binnen komen op de muziek van Boney M. is het duidelijk: times were changing.

Kleine 3,5*. Veel symbolische scenes ontgingen me, en het acteerwerk van een aantal mensen wist mij niet te bekoren. De Biecht (uit op dvd via Moskwood) is geen kost voor iedereen.