Quo Vadis (1951)

Je hebt wel gelijk, natuurlijk, moet hem maar eens gaan huren of zo .

De Blue Ray versie is er inmiddels ook in Nederland.

Het wachten is op de Special (2 disc)Edition versie (normale dvd uitvoering), die in de meeste overige landen wel al verkrijgbaar is, maar hier, bij mijn weten tenminste, nog niet.

Anders moet ik hem in Duitsland maar gaan kopen.

Naar het schijnt is hij daar ook met Nederlandse subs verkrijgbaar.

Ik heb nu de blue-ray versie top beeld alleen jamer van het 4.3 beeld.

Ja, deze film had in wide-screen / CinemaScope gefilmd moeten worden is ook mijn mening, maar dat kwam helaas pas later, met 'The Robe'.

Vond het een hele interessante en prachtige film vroeger. Samen met Ben-Hur en Clash of the Titans. Nu zou ik hem wat minder vinden, maar niettemin een leuke film.

Dit ben ik wel met je eens jah.

Het is mooi om te zien dat een film uit 1951, waarvan ik vindt dat ze hem erg goed hebben gemaakt in die tijd, nog op Blu Ray gezet kan worden. Enigste nadeel is idd zoals Stinissen zegt: Hij is 4:3 formaat. Desalniettemin een aanrader om hem een keer te zien!

goed film zoek hem op dvd met NL subtitels

groetjes

Tot nog toe alleen in de Blue-ray versie verkrijgbaar, hoewel een gewone dvd versie wel was aangekondigd (maar nog steeds niet is verschenen)

Voor de liefhebbers Woensdag 21 April op TCM(voor de digitale tv gebruikers) 11:20

En zal de komende tijd nog wel meerdere malen te zien zijn op TCM.

Interessant oud spektakel. De decors waren hier verschrikkelijk mooi. Acteurs doen het hier ook goed, vooral de gemene Nero is erg goed gespeeld. 171minuten lang maar wel het kijken waard. Interessant, boeiend en intens vond ik het. Deze film heeft geen last van inkakkerigheid. De scene wanneer de christenen eindige als leeuwenvoer in het openbaar, zag er er toch nog overtuigend uit. Een lange, mooie en intense film daarom dus een 4,0.

Net als in "The Robe", het betere "Ben Hur" en andere, lag het sukses van deze "Quo Vadis", naast de groots opgezette spektakelwaarde, vooral in de link naar het bijbels verhaal.

Komt nu, 60 jaar later, bijna onvermijdelijk als onwennig over, maar destijds vele weken aan de top.

Peter Ustinov, als verwende, ziekelijk bedorven Nero, is outstanding en steekt boven alle andere acteurs uit.

Vanavond ga ik dan eindelijk deze klassieker kijken!

Quo Vadis was een klassieker die ik al erg lang wou zien, maar het kwam er eigenlijk nooit van, tot gister. Moet zeggen dat ik toch wel met de verkeerde verwachtingen deze film in ben gegaan. Had verwacht een film als Spartacus te zien te gaan krijgen. Met veel actie en spectakel, maar dat was niet echt. Zeker de eerste helft niet, wat eigenlijk gewoon een romantisch drama in de romeinse tijd was. De tweede helft werd de film wel stukken meeslepender, groter, spectaculairder en ook veel beter.

Peter Ustinow steelt de show als de compleet gestoorde Nero. Vooral de tweede helft was zijn ondergang erg interessant om te zien. De film zag er verder ook mooi uit. Het kleurgebruik was ook mooi en ik had eigenlijk totaal geen idee dat ik naar een film uit 1951 aan het kijken was. Maar goed, dit was prima film, al was het wel wat minder dan verwacht dus. Vooral de eerste helft was niet super, maar dat werd wel gecompenseerd door de erg sterke tweede helft. Al zaten er jammergenoeg wel wat saaie stukken bij en boeide de film niet de hele speelduur. Maar alsnog was dit een leuke film die prima vermaakt.

3 sterren

De blu-ray versie gezien, verbazing wat scherp voor een film van 60 jaar oud.

Verhaal boeide mij de volledige 171 min.

Zeker de moeite van het lange zitten waard.

Het was niet moeilijk om deze film te blijven kijken. Wat een prachtige kostuums en decors! En erg romantisch. Verder uitstekend geacteerd, met name Nero werd erg goed vertolkt door Peter Ustinov..

Het verhaal bevat wat historische aanknopingspunten en er wordt (voor zover ons nu nog bekend is) ook wat van afgeweken in deze film. Het bleef boeien.

Een erg mooi uitgevoerde klassieker die het waard is om te zien.

Film die het moet hebben van enkele sterke scenes (Rome in de fik) en een leuke Ustinov, maar Quo Vadis is op veel momenten niet erg boeiend. Veel lang uitgesponnen nogal saaie scenes, wisselend spel en de dialogen doen geforceerd aan. Binnen 10 jaar al ingehaald door allerlei tijdgenoten, met name Ben Hur en Spartacus. 2,5 sterren.

Redelijk goede film, maar van de vele spektakelfilms de in de jaren '50 en '60 zijn gemaakt is dit toch een van de mindere.

Het verhaal is gekend, maar ik vond Peter Ustinov zijn vertolking in deze prent vooral niet goed, Nero wordt nogal kinderachtig neergezet.

Om het kort te houden, er zijn in dit genre veel betere films.

De remake uit 1985 noemde ik een martelgang. Ondanks dat ik wist dat deze film beter gewaardeerd wordt, was ik bang voor het resultaat. De ervaring leert dat niet alle groots opgezette historische speelfilms goed zijn. Ook Quo Vadis uit 1951 duurt maar liefst bijna drie uur. Ook deze film kon niet voortdurend mijn aandacht vasthouden, al heb ik uiteindelijk toch genoten. Met veel drama wordt het lot van de Christenen in het Romeinse Rijk getoond. Daarbij krijg je een aantal prachtige scenes, zoals de kerkdiensten, de decadente keizer Nero, de grote brand van Rome en uiteraard hoe Christenen voor de leeuwen geworpen worden. Je leest het eigenlijk al, de film is nogal religieus. Iets te religieus naar mijn smaak, want de film sluit af met de wens voor een standvastige religie en het mag duidelijk zijn welke daar bedoeld wordt.

Ander punt waar ik van genoten heb, is de aankleding. De decors zijn prachtig. Ook de shots van bovenaf, waarin je de grote fora kan zien, met alle mensen die er overheen krioelen, is indrukwekkend. De muziek doet er weinig voor onder. Mooie zangpartijen! Zelfs Nero doet het niet slecht. Zijn liederen doen mij vooral denken aan de symfonische en progressieve rock van eind jaren zestig, waar ik graag naar mag luisteren. Het enige wat niet best uitgevoerd is, is het begin. Het eerste uur moet je even doorbijten, en dat is een manco van veel films uit die tijd. Het is een goed kostuumdrama dat nog steeds niet de Petronius weergeeft, die ik graag wil zien, maar het kan er mee door.

Het extravagante en monumentale epos, geschoten in Italië was uitvoerig gedetailleerd, had spectaculaire scenes en een ijzersterke bezetting. De christelijke boodschap stond wel heel nadrukkelijk in de etalage (maar we schrijven dan ook 1951).

Opvallend weinig berichten voor een spektakelfilm. Is deze dan toch niet zo bekend bij het Nederlandstalige publiek of spreekt het de jongere generatie niet zo aan. Ik dacht dat dit toch wel een klassieker was. Het christelijke thema is hier constant aanwezig zonder dat hierbij afbreuk wordt gedaan aan het historische epos. Nero leek misschien wel een onnozele karikatuur bij momenten, maar dat deed niets van zijn wreed- en valsheid. Het is een film waar je de tijd moet voor nemen en dat is niet altijd even gemakkelijk. Toch is het een film die het waard blijft om na een lange pauze nog eens te bekijken.

Mooie, epische spektakelfilm gesitueerd in de Romeinse tijd, zoals ze die wel meer maakten in de jaren ’50. Eind jaren ’40 liep het bioscoop drastisch terug en met de komst van de televisie, leek Hollywood zijn machtspositie op het gebied van vermaak kwijt te raken. Om de mensen weer terug in de bioscoop te krijgen, pakten ze in de jaren ’50 groots uit met diverse peperdure producties. Quo Vadis is één van de voorlopers uit dat genre. Met een budget van 7,5 miljoen dollar was de film één van de duurste producties ooit. De cijfers liegen er niet om: 110 sprekende rollen, meer dan 30.000 figuranten, en 32.000 kostuums. Meer dan drie jaar werd er aan Quo Vadis gewerkt. Maar dit was het ook wel waard, want Quo Vadis ziet er prachtig uit en was een grote inspiratiebron voor films als The Ten Commandments, Ben-Hur, Spartacus en Cleopatra.

Visueel gezien is er dus niets mis met deze film, maar net als de hiervoor genoemde voorbeelden, leidt ook Quo Vadis aan de gebruikelijke minpunten. Met een speelduur van bijna 3 uur is de film wat aan de lange kant, en met name de eerste helft van de film heeft een erg laag tempo. Het verhaal is helaas te zwak om bijna 3 uur te boeien, maar gelukkig redden de grootse scènes de film.

Hoofdrolspelers Robert Taylor en Deborah Kerr zijn wat kleurloos en worden volledig weggespeeld door met name Peter Ustinov als de maffe keizer Nero (hij kreeg hiervoor terecht een Oscar-nominatie). Andere opvallende bijrollen zijn die van Patricia Laffan als de slinkse Poppaea, Leo Genn als Patronius (werd eveneens genomineerd voor een oscar) en de bijna 2 meter grote kolos Buddy Baer (jongere broer van voormalig bokskampioen Max Baer) als de bodyguard van Lygia. Met name het stierengevecht in de Arena is prachtig om te zien.

Quo Vadis is zeker niet perfect, maar wel een prachtige film om te zien.

Lekker heftige kostuumfilm,historisch klopt er geen bal van(het blijft namelijk discutabel of de romeinen wel zo heftig aan de christenvervolgingen deden,maar dit tot daar aan toe) .Ustinov is werkelijk meesterlijk als geflipte Nero.boeiend tot het end.

Quo Vadis was onlangs te zien bij de bbc, tegenwoordig zenden zij die films uit op zaterdagmorgen, dat maakt opnemen dus een noodzaak. Vanwege de lengte van de film moet je even de tijd nemen om de film goed te kunnen kijken.

Een ouderwetse spektakelfilm dus, waarin echter door een aantal leden van de cast gewoonweg goed geacteerd wordt.

Zoals wel vaker bij films over het oude Rome draait het om de politieke intrige en machtsstrijd en een flinke dosis bloedvergieten in de arena.

De politiek komt flink aan bod en begint al direct als de thuiskerende troepen Rome niet mogen betreden.

Daarna ziet de kijker minuten lang flemen, hielen likken, konkelen en draaien waar de huidige politici nog iets van kunnen leren. Heerlijk om te zien dat er een voortdurende strijd om de pikorde was. Als soldaat trekt hoofdrolspeler Taylor zich daar niets van aan en gedraagt zich in eerste instantie als een bruut door alles wat niet Romeins of man is, minderwaardig te behandelen.

Ondanks dat de love story tussen Kerr en Taylor de centrale verhaallijn moest zijn van de film, gaan Ustinov en Genn er vandoor met de film. Zij leveren een geweldige acteerprestatie af, Ustinov als de gestoorde keizer Nero en Genn als senator Petronius die zich tot het uiterste inspant om Rome te behoeden voor de idioot Nero en daarbij zich in allerlei bochten moet wringen om in de gunst en het vertrouwen van Nero te blijven, die scene's zijn qua acteren van een verschrikkelijk hoog niveau.

Gek genoeg werd de film bij de oscars, ondanks veel nominaties, overgeslagen.

Het wachten is natuurlijk totdat Rome brand en de reactie van in eerste instantie Nero hierop, nogmaals Ustinov zet een geweldige rol neer.

Het is jammer dat er tussen Kerr en Taylor niet echt een vonk overspringt, hun love story blijft onderbelicht.

Dan de actie, voor die tijd geweldig in beeld gebracht, schitterende kleuren en prachtige massa scene's.

Het bloedbad in de arena ziet er getrouw uit zonder daarbij te bloederig te worden.

Rest mij de muziek, geweldig, ook nu nog passende, maar ook pakkende muziek van Rosza

Heb de film op schijf en ga deze nog wel een keer bekijken.

Hoopte op een spektakelfilm, maar dat is ie niet echt geworden. Vooral tot Rome in de fik vloog moeten we het doen met saaie dialogen overdreven romantiek en een staaltje van overacting zoals in die tijd wel vaker het geval was. De rollen waren aanvankelijk toebedeeld aan Elizabeth Taylor en Gregory Peck. Maar de eerste kreeg een ander interessant project en de tweede een oogontsteking. Robert Taylor speelt zeker ook een gedegen mooie rol, op zijn overdreven manier van romantiek na. Overigens grappig om te vermelden dat hij de enige Amerikaan was in de film.

Zo gezegd moeten we feitelijk wachten tot Rome in brand vliegt. Pas dan begint Quo Vadis te boeien. Heb je je ooit afgevraagd waarom we software program hebben van Nero burning. Now you know.

Over Nero gesproken irritanter kan bijna niet. Een complete gestoorde gek die regeert over Rome. Interessanter vind ik weer het Bijbelverhaal met apostelen als Paulus en vooral Petrus. De film krijgt dan veel meer kleur en wordt interessanter. De arena ziet er ook goed en vond het vooral knap hoe "de reus" de stier de baas was Knap stukje techniek. Zag er verbluffend uit. Dat met die leeuwen zag er iets minder uit, maar goed kon er mee door. Het eind was spannend en goed in beeld gebracht.

Resumerend Quo Vadis begint zwak. Romannetje in Romeins rijk, maar nadat Rome in de brand stond begint het zowaar nog interessant te worden. Geen topper, wel de moeite waard voor een kijkbeurt.


Film 3
Beeld blu ray 3.5 (4:3 formaat)
Geluid 3
Extra's 3.5

Aardige film waarin een generaal na een overwinning terugkeert in Rome en verliefd wordt op een vrouw. Het meeste spektakel is bewaard voor het laatste gedeelte, en daarvoor duurt de film toch echt wel te lang. De ommedraai van het hoofdpersonage gaat nogal gemakkelijk. Peter Ustinov zet zijn rol behoorlijk dik aan en is hiermee redelijk vermakelijk. Verder genoeg pracht en praal op het scherm in de vorm van kostuums en decors.

Twee ideologieën worden hier tegenover elkaar geplaatst. De Romeinen staan voor wereldlijke macht, uiterlijk vertoon, geweld, slavernij, brood en spelen. De eerste christenen geloven in naastenliefde, vrijheid en een koninkrijk niet van deze wereld. Deze tegenstelling is ook aanwezig in de muziek van Miklós Rózsa, die afwisselt tussen heroïsch trompetgeschal en een engelenkoor. Hier en daar word een loopje genomen met de historische feiten. Nero stak Rome niet echt in brand, Paulus was in werkelijkheid voorstander van slavernij en de Romeinen spraken geen Engels maar Latijn.

Peter Ustinov steelt de show als keizer Nero. Deze lijdt aan grootheidswaanzin en narcisme, gelooft in z'n eigen goddelijkheid en z'n genialiteit als dichter. Met één duimbeweging beslist hij over leven en dood van de gladiatoren. Ustinov slaagt erin zijn zwakke, ziekelijke karakter te laten zien en het komische met het donkere, dramatische te combineren. De andere glansrol is voor Deborah Kerr. Haar gezicht is vaak fel belicht, alsof ze het goddelijke licht weerkaatst. Hoofdrolspeler Robert Taylor, vaak in strijdvaardig rood gekleed, ondergaat de verandering van de Romeinse naar de christelijke ideologie. Het is ironisch dat de sterke beer Ursus, toepasselijk gespeeld door Buddy Baer, gelooft in de zachte waarden van het christendom. Nero's vrouw Poppaea, gespeeld door de Britse Patricia Laffan, is getooid in gifgroen als manupilatrice op de achtergrond. De Italiaanse schone Marina Berti kreeg een laag donkere make-up om de slavin Eunice te spelen. Leo Genn heeft een dubbele tong in z'n rol van Petronius, de auteur van Satyricon. De stem van Finlay Currie had de draagkracht voor de toespraken van Petrus.

Het was een grootschalige productie van de Cinecitta. Duizenden figuranten, kostuums en nogal wat dieren geven een episch karakter aan de massascènes, met als hoogtepunten de brand van Rome, de scène met de bloeddorstige leeuwen en Ursus' gevecht met de stier. Een tableau vivant beeldt Het Laatste Avondmaal van Da Vinci uit. Het citaat Quo Vadis komt uit de apocriefe Handelingen van Petrus, geschreven rond het jaar 200. De christelijke boodschap zal een modern publiek minder aanspreken, maar de kritiek op ijdel en hardvochtig leiderschap blijft actueel. Het is vooral een grandioos spektakel met uitstekend acteerwerk.

Eentje die past in het rijtje Spartacus, Ben Hur en Cleopatra, maar me vooral deed denken aan het italiaanse epos Fabiola door de nadruk op de christenvervolging. Quo Vadis is onderhoudend en af en toe spectaculair, maar de hoofdrollen zijn nogal vlak. Kerr is niet slecht maar heeft betere rollen op haar naam staan en Taylor wordt overschaduwd door de veel interessantere bijrollen van Ustinov en Genn als Nero en Pretorius, die samen de beste scenes hebben en terecht genomineerd werden voor een Oscar. Grappig was de scène waarin Pretorius al suïciderend Nero belachelijk maakt met zijn laatste dictaat, als een verloren scène uit Life of Brian.

Quo Vadis moet het verder hebben van de grootse sets en massascenes, waartussen ook Elizabeth Taylor moet rondlopen- ik heb haar niet kunnen spotten. Het moet indrukwekkend zijn geweest op het grote doek, de binnenkomst van het triomferende legioen, het brandende Rome, de slachtingen in de arena. De film zakt jammer genoeg geregeld in als de hoofdpersonen centraal staan.

O echt?

Sophia Loren speelt overigens ook een figurantenrolletje.