Subida al Cielo (1952)

De meest luchtige film van Bunuel is helaas ook de minste van de 16 die ik tot nu toe zag. Ook degene die het minst een naam heeft. Maar Subida al Cielo is wel de moeite waard. Het is een kleine en wel geestige film, een soort voorloper van the Wages of Fear van Clouzot. Had het idee dat het budget voor deze film erg minimaal was, het zag er nogal goedkoop uit soms.

Maar verder is het een heerlijk luchtige roadmovie, die het moet hebben van zijn vaart. Heb me best vermaakt met het busgezelschap dat zich voortbeweegt over te smalle weggetjes en vast komt te zitten in een rivier. Ook het fiesta was een leuke scene, zonder dat daar nu wat bijzonders gebeurt of zo. Volgens mij voelde Bunuel zich heel relaxt tijdens het maken van deze film. Dat straalt er in elk geval van af.

Moet wel lachen dat het weinige geschrevene over deze film, vooral gaat over de droomsequentie. Een van de hoogtepunten in surrealistische cinema las ik ergens. Het is een van de leukere scenes uit de film, maar het is vooral een pretentieloze en ongedwongen scenes. Volgens mij had Bunuel hier niet zo veel bedoelingen mee en om nu alle droomscènes van Bunuel meteen als verheffende surrealistische cinema te gaan bestempelen slaat nergens op.

Heb me prima vermaakt met de film. Had Bunuel meer financiële mogelijkheden gehad, had het wellicht een hoogtepunt in zijn oeuvre kunnen zijn. De film kent enige problemen in het opstarten en eindigen en is nergens echt memorabel, maar het is een behoorlijkvermakelijke roadmovie komedie. 3,5 sterren en dat is de eerste keer dat Bunuel geen 4 sterren of hoger scoort.