Subida al Cielo (1952)

Ten onrechte wat vergeten film van Bunuel uit zijn Mexicaanse periode, die weliswaar niet tot zijn beste behoort maar wel tot zijn meest typische.
Smal is de weg die naar het heil voert, zegt God de HEERE( Matt. 7:14), en Bunuel geeft zo zijn eigen draai aan deze zonderlinge bewering waarin op het smalle pad daden worden verricht die het leven doen vermeerderen, maar op mysterieuze wijze Gode toch onwelgevallig schijnen te zijn en hem heel erg veel pijn en verdriet doen... zeg dus nee jonge lezertjes( en helemaal de ontluikende community membertjes onder jullie ! )
Eigenlijk is dit werk bijna de blauwdruk van LIVET met dus wederom het motief van de reis, ditmaal per bus die gevuld is met allemaal personages die een soort dwarsdoorsnede voorstellen van de Mexicaanse bevolking. Dit leidt dan tot de archetypisch Bunueleske nachtmerrieachtige toestand van begeerte die steeds maar weer uitgesteld moet worden( heel soms ook niet, zoals reeds aangestipt). Trouwens: de verstoorde consumptie van het huwelijk in het begin is hiervan al een voorproefje.
Hoogtepunt van de film is echter de op en top ( excusez le mot maar ik kan er hier niet omheen) surrealistische droomsequentie waarin we binnen een paar minuten zo'n beetje alle preoccupaties van de regisseur voorbij zien trekken.

De meest luchtige film van Bunuel is helaas ook de minste van de 16 die ik tot nu toe zag. Ook degene die het minst een naam heeft. Maar Subida al Cielo is wel de moeite waard. Het is een kleine en wel geestige film, een soort voorloper van the Wages of Fear van Clouzot. Had het idee dat het budget voor deze film erg minimaal was, het zag er nogal goedkoop uit soms.

Maar verder is het een heerlijk luchtige roadmovie, die het moet hebben van zijn vaart. Heb me best vermaakt met het busgezelschap dat zich voortbeweegt over te smalle weggetjes en vast komt te zitten in een rivier. Ook het fiesta was een leuke scene, zonder dat daar nu wat bijzonders gebeurt of zo. Volgens mij voelde Bunuel zich heel relaxt tijdens het maken van deze film. Dat straalt er in elk geval van af.

Moet wel lachen dat het weinige geschrevene over deze film, vooral gaat over de droomsequentie. Een van de hoogtepunten in surrealistische cinema las ik ergens. Het is een van de leukere scenes uit de film, maar het is vooral een pretentieloze en ongedwongen scenes. Volgens mij had Bunuel hier niet zo veel bedoelingen mee en om nu alle droomscènes van Bunuel meteen als verheffende surrealistische cinema te gaan bestempelen slaat nergens op.

Heb me prima vermaakt met de film. Had Bunuel meer financiële mogelijkheden gehad, had het wellicht een hoogtepunt in zijn oeuvre kunnen zijn. De film kent enige problemen in het opstarten en eindigen en is nergens echt memorabel, maar het is een behoorlijkvermakelijke roadmovie komedie. 3,5 sterren en dat is de eerste keer dat Bunuel geen 4 sterren of hoger scoort.