Zombie '90: Extreme Pestilence (1991)

Ah, jammer dat niet meer mensen de fun in zien van dit geweldige trash filmpje van Schnaas. De man stelde me tot nu toe wat teleur met zijn films. Had dan ook alleen wat van zijn latere werk gezien: Nikos (2003), Unrated: The Movie (2009) en Karl the Butcher vs Axe (2010) (allen 2,5*), maar dit vroege werk maakt me wel enthausiast.

De veelbesproken dubbing is inderdaad geniaal. Hoofdpersoon 1 kon er niet arischer uitzien, maar heeft wel de stem van Shaft. Hoofdpersoon 2 heeft dan weer de stem van een stereotype homo. Samen vormen ze een geweldig duo, vooral wanneer ze de zoveelste one-liner er op bizarre wijze uitknallen. Het mag duidelijk zijn dat de dubbing de film maakt. Het lijkt er sterk op dat ze geen idee hadden wat er in het script stond en gewoon on-the-spot dialogen hebben verzonnen. Ook wordt er dialoog aan toegevoegd wanneer er niet eens iemand aan het woord is. Kinderlijke humor misschien, maar ik kon ervan genieten.

Qua gore is het niet geweldig. Er zijn zeer zeker genoeg blood, guts and limbs om het interessant te houden, maar kwalitatief stelt het weinig voor. Leuk is het wel. Een ander voordeel is dat de zombies hier gebruik maken van messen, machetes, mokerhamers, kettingzagen etc. Hierdoor zijn de kills over het algemeen vrij afwisselend.

Filmisch gezien is het natuurlijk lachwekkend slecht. De editing is desastreus. Meerdere keren worden scenes half weggesneden. Één van de hoofdpersonen heeft tegelijketijd een, veel te opvallende, dubbelrol als zombie. Qua camerawerk zit er één leuk shotje in met de zombie hand tegen het raam, wat een throwback is naar Zombi 2. Opvallend is ook dat tijdens een gevecht tussen de dokter en een vrouwelijke zombie de cameraman meer oog heeft voor de kont van de zombie dan voor het gevecht zelf. Kwalitatief gezien is de soundtrack absoluut het beste wat deze film te bieden heeft. Klaarblijkelijk gemaakt door ene Gregg Parker (die voor geen enkele andere film een score maakte). Had niet eens misstaan in een Italiaanse 80's zombie flick. Tegen het einde aan zie je overigens dat Schnaas er alles aan doet om aan de 70 minuten te komen.

Top vermaak dus, bijna volledig veroorzaakt door de dubbing. Heb overigens geen idee of dit ook ooit in het Duits is released, maar neem aan dat dat veel minder leuk is. Hilarisch zijn de scenes waar over de top one-liners en dito gore samengaan (daarom zijn ook die trapscene en de scene in het verlaten huis absoluut gold!). Even een greep one-liners van de film uit zijn IMDB pagina.

Girlfriend: [the boyfriend is going to go look around outside] I don't know. I wouldn't go out there if I were you.

Boyfriend: Aw, baby, I got to go out and take a dump anyway!

Girlfriend: No, don't go. Please. You don't even know what's out there.

Boyfriend: [holding a gun] You'll be alright. I have to take this gun. It's the only thing that'll kill the odor from my shit.

Dr. Bern: [about to kill Simon whom has become a zombie] Teach you to bleed on my car!

Dr. Bern: So them zombies... they don't roll as good as they used too!

Dr. Simon: Oh, good morning, Dr. Bern!

Dr. Bern: Mornin', Dr. Simon. Wassup?

Boyfriend: [Walking through the foggy woods] Pretty foggy out here. I wonder if she farted and didn't tell me.

Zoals ik al zei. Kinderlijk eenvoudige humor, maar in mijn ogen wel zeer geslaagd. Dikke 3,5*

Amateuristische shot-on-video troep, die een heel stuk leuker wordt door de hilarische dubbing. De film voelt als een lange video van MasterMovies door zijn totaal ongepaste nasynchronisatie en dit was dan ook oorspronkelijk als grap bedoeld, maar regisseur Andreas Schnaas vond ‘t zo grappig dat hij het hield. En gezien het eigenlijk het leukste is aan de film is dit niet een hele slechte keuze. De lange sullige dokter heeft plots de stem van een stoere Afro-Amerikaanse vent en zijn besnorde collega klinkt als een dronken Spongebob Squarepants. Ondertussen komen de meest hilarische dialogen voorbij. Ik ging vooral helemaal stuk om de vrouw in de rolstoel die een plastic pop bij zich draagt en op een gegeven moment zegt: ‘I mean, look at me. And my baby Leroy-Bob.’ Het lot van deze Leroy-Bob is misschien wel even komisch.

Want daar is de tweede ‘kracht’ van Zombie 90: de debiele effecten van Schnaas. Hij heeft voornamelijk twee effecten die hij graag tot in den treure laat zien in deze film: een hoop roze ingewanden en slierten, die zombies uit hun slachtoffers kunnen trekken en een constructie die bloed kan spuiten. Dus mensen gaan los met kapmessen en kettingzagen op de zombies, maar in dit geval weten de zombies zelf ook wapens als bijlen en kettingzagen te gebruiken. Het maakt Schnaas allemaal niet uit, als het bloed maar kan rondvliegen. Hij gooit plastic handen en hoofden in het rond en overal is bloed. Soms lijkt Schnaas zo onder de indruk van zijn eigen gorigheid dat hij z’n camera er bijna in wil drukken, terwijl wij voortdurend een hoop natte geluidseffecten en gesmak in onze oren gepompt krijgen. Met zulke amateursplatter denk je ook al snel aan een Evil Dead of Bad Taste, maar dan wordt pijnlijk duidelijk dat Schnaas niet meer kan dan wat puberale onderbroekenlol geven. Op alle andere vlakken - van cameravoering tot montage - is de film niets meer dan wat iedereens oom op een zaterdagmiddag met z’n handycam ook in elkaar kan flansen.

2 sterren.

Andreas Schnaas heb ik wel eens vaker voorbij horen komen, vooral als de man achter Violent Shit. Maar nog nooit wat van 'm gezien, en deze kon ik in tegenstelling tot VS makkelijk kwijt in de horrorchallenge. Ik kan het alleen maar met de bovenbuurman eens zijn. Het is ontzettend bagger, maar wel op een hele leuke manier. Het is goedkoop, het is bloederig, het is meuk, maar wel met twee aspecten die de film vrij kijkbaar maken.

Ten eerste, ik weet niet of er ook echt een Duitse dub bestaat, maar net zoals iedereen hier heb ik een Engelse dub gezien, en die is zo slecht, het is bijna niet te doen. Niet alleen qua timing of synchronisatie, of teksten (ook allebei dikke bagger op een stokje), maar vooral ook de accenten, waarbij een slungelachtige, sukkelachtige Duitser plots klinkt als Shaft en waar zijn collega ook een bizar accentje aangemeten krijgt. Er komen ook een hoop oneliners voorbij, en Schnaas lijkt sowieso te willen alsof zijn film in inteelt-Mississippi of West Virginia is gemaakt met karakternamen als Leroy Bob. Leroy Bob die als baby duidelijk een pop is, maar alsnog binnen de minuut bloederig uit elkaar gescheurd wordt door een zombie.

En ten tweede, wat een effecten, grandioos. Alles is overduidelijk nep, maar dat belet Schnaas niet om overal bloedfonteinen op los te laten en overal darmen uit te laten komen. Zelden zoveel bloed en zoveel overduidelijke nepheid daarin gezien. Ik was wel blij dat de film maar een goed uurtje duurde, want op een gegeven moment weet je het wel een beetje, maar in de tussentijd is dit de definitie van 'so bad it starts to get good again'. Nou ja, good zal niemand dit noemen, maar ik heb deze challenge al minder kijkbare films gezien.

Eigenlijk zodanig slecht dat het gewoon leuk wordt. De film is echt niet om aan te zien. Zelfs de gore scènes die weliswaar flink in beeld komen stellen niet zoveel voor. Het probleem ligt hem in het feit dat het nepbloed er ook gewoon te nep uitziet. Veel te licht van kleur, het neigt eerder naar oranje dan naar (donker)rood. Ook de darmen of andere organen, tja, neen. Wel leuk al die bloedfonteintjes!

De acteerprestaties zijn hilarisch. Ik zag nu wel een gedubde versie op Youtube, maar dan nog. De stemmen kwamen zelfs niet overeen met de personages, hilarisch. En het acteren zelf: zalig! Het dieptepunt was toch wel de scène na de douche waarbij die ene terugkwam en een uiteengereten lijk zag liggen. De reactie ... Ik lag in een deuk!

En toch is het zoals gezegd kijkbaar. Heerlijk slecht en dat is ook al wat. Misschien wordt hij nog beter met enkele maten en extra biertjes.