Le Mura di Malapaga (1949)

Sombere, neo-realistische film van René Clement, een beetje vergeten regisseur die toch een paar mooie films op zijn naam heeft staan (Jeux Interdits; Plein Soleil). Het script is van de hand van o.a. Cesare Zavattini, een van de grondleggers van het neo-realisme. Mooie, ingetogen rollen van Jean Gabin en Isa Miranda.

Ondanks zijn vergevorderde leeftijd nog steeds een film, die blijft resoneren. De film won in 1950 de speciale onderscheiding voor beste niet-Engelstalige film, uitgebracht in de Verenigde Staten (de voorloper van de Oscar).

Beetje een tegenvaller na vorige week het mooie Jeux Interdits van dezelfde regisseur te hebben gezien. Gabin speelt een wat naieve Fransman op de vlucht- erg streetwise was hij in ieder geval niet dat hij zich door de eerste de beste klaploper laat beroven.Wel schappelijk dat de tandarts hem nog wel even van z'n kiespijn afhielp, tegenwoordig zou hij nog niet eens tot de wachtkamer zijn gekomen.

Dat de vrouw op hem valt is ook nog wel te begrijpen, zelf is ze al op leeftijd en hij was in elk geval ridderlijk genoeg het voor haar op te nemen- veel meer zat er voor haar ook niet meer in zal ze misschien gedacht hebben. Een film over twee gedesillusioneerde mensen dus, die elkaar vinden in het gehavende Genua van net na W.O. II. Begon wel aardig maar gaandeweg verslapte mijn aandacht, en ik werd gered door de korte speelduur. Bijzonder dat deze zo gelauwerd werd in zijn tijd.

Onder de kundige leiding van René Clément ("Jeux Interdits" - 1952) zet Jean Gabin de vooroorlogse traditie voort van sociale drama's waarin de mens het noodlot niet kan ontlopen en het echte geluk niet vinden.

Realistische schets en sterke sfeer- en milieuschepping met het vervallen klooster waarin families samenhokken in armoede en onhygiënische toestanden als merkwaardig raakpunt.

Kwam nooit in Genua maar reed er werd eens langs. Het zicht van de lange rij bidonville-blokken met hun balkonnetjes met de proppensvolle wasdraad is me steeds bijgebleven.