Le Mura di Malapaga (1949)

deze staat ook al hier (originele titel)

http://www.moviemeter.nl/film/37778

Dubbele toevoeging verwijderd.

Oscar Best Foreign Language Film

27 juni 02:00 - 03:25

ARD

Pepe le moko meets neo-realisme in een van de weinige films die ooit zowel een gouden palm als een Oscar wonnen.Klinkt geweldig,maar valt wat tegen :je zou kunnen zeggen dat het niet veel meer dan een PLM rip-off is,zij het dan dat Gabins personage weliswaar in dezelfde positie verkeert als Pepe,alleeen is hij hier gereduceerd tot de status van shabby zwerver en doolt hij niet door de straatjes van de casbah maar door de steegjes van Genua.

Opmerkelijk is het gebrek aan taalvaardigheid van de held,die nog niet eens lijkt te snappen dat een dentiste in het Italiaans een dentista is...waarom Miranda een affaire met deze schlemiel zou beginnen,is verder ook niet echt duidelijk.

De neo-realistische feel wordt behalve door de setting ook geleverd door wat ingelaste docu footage à la Rossellini en zielige kindertjes à la De Sica.

Vannacht op TV te zien > ARD > 01:00 uur

Sombere, neo-realistische film van René Clement, een beetje vergeten regisseur die toch een paar mooie films op zijn naam heeft staan (Jeux Interdits; Plein Soleil). Het script is van de hand van o.a. Cesare Zavattini, een van de grondleggers van het neo-realisme. Mooie, ingetogen rollen van Jean Gabin en Isa Miranda.

Ondanks zijn vergevorderde leeftijd nog steeds een film, die blijft resoneren. De film won in 1950 de speciale onderscheiding voor beste niet-Engelstalige film, uitgebracht in de Verenigde Staten (de voorloper van de Oscar).

Beetje een tegenvaller na vorige week het mooie Jeux Interdits van dezelfde regisseur te hebben gezien. Gabin speelt een wat naieve Fransman op de vlucht- erg streetwise was hij in ieder geval niet dat hij zich door de eerste de beste klaploper laat beroven.Wel schappelijk dat de tandarts hem nog wel even van z'n kiespijn afhielp, tegenwoordig zou hij nog niet eens tot de wachtkamer zijn gekomen.

Dat de vrouw op hem valt is ook nog wel te begrijpen, zelf is ze al op leeftijd en hij was in elk geval ridderlijk genoeg het voor haar op te nemen- veel meer zat er voor haar ook niet meer in zal ze misschien gedacht hebben. Een film over twee gedesillusioneerde mensen dus, die elkaar vinden in het gehavende Genua van net na W.O. II. Begon wel aardig maar gaandeweg verslapte mijn aandacht, en ik werd gered door de korte speelduur. Bijzonder dat deze zo gelauwerd werd in zijn tijd.

Onder de kundige leiding van René Clément ("Jeux Interdits" - 1952) zet Jean Gabin de vooroorlogse traditie voort van sociale drama's waarin de mens het noodlot niet kan ontlopen en het echte geluk niet vinden.

Realistische schets en sterke sfeer- en milieuschepping met het vervallen klooster waarin families samenhokken in armoede en onhygiënische toestanden als merkwaardig raakpunt.

Kwam nooit in Genua maar reed er werd eens langs. Het zicht van de lange rij bidonville-blokken met hun balkonnetjes met de proppensvolle wasdraad is me steeds bijgebleven.

Jeux Interdits vond ik een meesterwerkje, maar Le Mura di Malapaga haalt het daarbij voor mij lang niet. Degelijk, maar echt boeien deed het me niet.