Abismos de Pasión (1954)

Don Luis goes to camp in deze over the top bewerking van- dat had u al begrepen- Wuthering heights met een scenario van Bunuel zelf dat "trouw is aan de geest van de roman" zo vertellen ons de credits. In feite haalde Bunuel zo'n 80 % van het verhaal eruit en start op ongeveer tweederde van het boek, het narratieve gekut latend voor wat het is en daarmee de campfactor van het boek benadrukkend.
Want wat overblijft is een dik ironische visie op het malle hysterische gedoe van Emily en haar romantische helden in iets dat alle trekken heeft van een telenovela. Wat nog wordt beklementoond doordat de regisseur niet toevallig een stel populaire acteurs uit melodramatische pulpfilms castte, lieden die er niet te veel van bakken en onbedoeld voor comic relief zorgen.
Dat Heathcliff hier niet Gizgliz maar Alejandro heet had u uit de synopsis al opgemaakt, de rest van de namen kunt u ook zonder problemen transponeren.
Er zitten wel degelijk Bunueleske trekjes in de film: de nodige wreedheid van en tegen dieren( Edgar is gebombardeerd tot vlinderspiesende entomoloog bv), maar het meest opvallend is het hyper zwart romantische slot inclusief necrofilie dat Bunuel zelf heeft verzonnen en niets met het boek te maken heeft, en waarin au fond die hele romantische amour fou /liebestod flauwekul plechtig ten grave wordt gedragen na nog een schot in het hoofd te hebben ontvangen van dronken burgermannetje Eduardo...ik geloof niet dat dit een uiting is van pessimisme van Bunuel, eerder een berustende constatering van een heertje op leeftijd die zijn wilde surrealistische haren kwijt is, en een travestie laat zien van zijn eerdere werk.
Om het allemaal nog meer over the top te maken horen we continu het liebestod motief uit Tristan op de achtergrond.

binnenkort in het filmmuseum!

Genoteerd! Wil alle verfilmingen van dit verhaal wel zien. (Wyler en Arnold al gezien) Helaas de versie van Yoshida gemist in het filmmuseum destijds.

De hysterie van de Gothic novel wordt geamplificeerd tot schaal 11 in Latino soap stijl, maar wonderlijk genoeg blijft de film daarmee op een unieke manier toch zeer trouw aan de essentie van het bronmateriaal. Ik vind het zelfs de beste adaptatie van de drie die ik deze maand (tot nu toe dus) zag. De camp factor is uiteraard aanwezig, maar door de aankondiging aan het begin dat de zaken "onnatuurlijk" gaan worden en de zwierige mise-en-scene van Bunuel, schiet de film voor mij nergens echt uit de bocht. Eigenlijk wel een bijzondere film dus...

geweldige titel ook in dit kader; wat een abismos! wat een pasion!