The Toilers and the Wayfarers (1996)

Op zich geen slecht verhaal, zich afspelend binnen de conservatieve Duits-Amerikaanse gemeenschap in New Ulm, Minnesota. Helaas echter was het acteren in de Duitse taal zo monotoon en houterig, dat het bijna lachwekkend was. Of was het een soort cult en wet de Duitse samenleving op de hak genomen. Het is me onduidelijk. Verder is voor mij onduidelijk in welke tijd deze film zich afspeelt: een jongeman van rond twintig heeft het over zijn gestorven vader die in de tweede wereldoorlog in de SS zat en een Duitse vrouw heeft het over de mooie jongens die aan aids gestorven zijn. Hier kopt iets niet. Het zwart-wit geeft de film wel een gevoel van verlatenheid en eenzaamheid. Maar toch een wat onbevredigende film.

Gauke ik denk dat het inderdaad een soort cult /semi-kunstzinnige/ film is.

En dat de makers hun boodschap hebben verpakt in iets waar je af en toe best om mag lachen.

De film gezien, en ik ben wat verbaasd dat de bovenstaande berichten zo kritisch zijn/ Om met het zwart wit te beginnen: het plaatst de film duidelijk terug in de tijd, en geeft tegelijk een bepaalde ruigheid en esthetiek aan de film; die overigens niet visueel juweel gebracht is. Dat gewone bijna alledaagse hoort naar mijn mening geheel bij het onderwerp van de film. Er zijn wat incorrecte danwel onwaarschijnlijke momenten; die zijn wat mij betreft niet echt storend wat betreft het verhaal. Het spel is niet steeds even top maar ook dat past wat mij betreft bij het verhaal. De rol van Duits en Duitsland in het verhaal tegelijk lading en diepgang. Overigens de omschrijving hierboven is alhoewel correct; toch wat misleidend.