Le Dîner de Cons (1998)

Platte Franse klucht die echter uitermate grappig is. Mijn lachspieren raakten overbelast.

Twee minpunten. 1) De montage, die her en der wel storend is en boordevol foutjes zit doordat tegenspelers anders bewegen etc.

Het tweede minpunt is tevens ook het grootste pluspunt: de cast. Thierry Lhermitte (Pierre) heeft zo nu en dan niet in de gaten dat hij rugpijn heeft, en Francis Huster (Juste, juste Juste) heeft zo vaak de slappe lach dat het irritant begint te worden [de over-acting waar Martin al over sprak, maar goed, ook een belangrijk element in een klucht. Daarentegen spelen Jacques Villeret (idioot Pignon) en Daniel Prévost (Pignons collega, belasting-inspecteur) de sterren van de hemel. De oudjes spelen de jonkies compleet weg.

Lekkere snelle komedieklucht die helaas wat steekjes laat vallen. Het gaat voornamelijk om de lach: 3,5*.

Wat een geweldige film, ik heb echt genoten. En kan deze zeker rekenen tot een van de grappigste films die ik heb mogen aanschouwen.

Ik was ook niet verbaasd om te lezen dat Villeret, die Pignon speelde, deze rol al 600(!) keer eerder heeft gespeeld in 't toneelstuk, want dat was goed te zien. Hij was hilarisch.

Een aanrader!

Kort, leuk filmpje (73 min, hoefde ook niet langer te duren)

Beetje voorspelbaar, maar heb goed kunnen lachen.

Was eigenlijk best wel een interessante plot.

Oh en de soundtrack; Lachen!

Spetterende komedie met heerlijke dialogen, origineel en met een onverbeterlijke Jacques Villeret.

Francis Veber is een meester in het schrijven en maken van films met kolderieke ontwikkelingen, die veelal gebaseerd zijn op scherp geschreven, hilarische dialogen. Deze klucht bevestigt dat nogmaals. Het verhaal komt wat aarzelend op gang, maar vanaf het moment dat Jacques Villeret –in een rol die hem op het lijf geschreven is– aankomt bij zijn gastheer is het lachen, gieren, brullen. Net als in andere films van Veber komen de grappen en bruuske wendingen in sneltreinvaart voorbij.

Jammer, maar helaas... blijkbaar heeft iemand het nodig gevonden voor het Amerikaanse publiek een remake te maken. Wat een ramp...!

Ik had er niet veel van verwacht en wellicht daarom positief verrast. De film doet aan als een toneelklucht waar je zo Piet Bambergen en Rudi Falkenhagen de rollen ziet spelen. De maffe en ongeloofwaardige situaties blijven elkaar maar opvolgen. Je moet er tegen kunnen, want ietwat flauwig is het wel.
Gelukkig schiet het nergens echt uit de bocht, zijn de personages aardig uitgebalanceerd en de humor regelmatig genoeg voor een gulle glimlach. Minpunt is dat er op het eind toch nog een serieuze scene in gestopt moet worden. En misschien ook wel dat we nooit op het getitelde diner aankomen Vermakelijk tussendoortje.

Franse comedy classic die in Frankrijk zelfs Titanic overtrof aan de box office. Het is er aan te zien dat het een toneelstuk verfilming is die het eigenlijk heeft van zijn spitse dialogen. Le Diner de Cons is een woordenduel tussen Pierre, die geregeld een willekeurige sul meebrengt naar een diner met vrienden om hem de hele avond uit te lachen. Met Pignon heeft hij wel een top-exemplaar te pakken in die mate, dat hij zelf in allerlei problemen verwikkeld raakt die te maken hebben met zijn vrouw die hem verlaat. Leuk was het wel, hilarisch vond ik het nergens, maar het deel met de belastingcontroleur was wel schitterend. De meesten zullen beter de Amerikaanse remake "Dinner for Schmucks" kennen.

Nog wel grappig, het had even nodig om grappig te worden. Voor een komediefilm toch een aantal keren goed gelachen. Het verhaal zat eigenlijk ook wel goed in elkaar en ik had een andere film verwacht. De acteurs speelden dat zeer goed, zeker de belastingsinspecteur. Het einde is subliem. Zeker eens zien als je deze nog niet gezien hebt, want lachen zal zelfs iemand met een zuurtje in zijn mond!