Frau im Mond (1929)

Fritz Lang en een sf-verhaaltje over de reis naar de maan decennia voordat de eerste mens de ruimte in werd gestuurd: de twee redenen om Frau im Mond te bekijken.

Frau im Mond is een standaard avonturenfilmpje, dat slechts hier en daar een Lang-touch (camera-standpunten, 1 massa-scene) heeft. De ideeen over ruimtevaart en zwaartekracht etcetera anno 1929 zijn wel curieus. Leuk om gezien te hebben, maar de impact van zijn silent cinema meesterwerk Metropolis is er niet.

Leuk vermaak, ook de speelduur van 160 minuten is vervelend bij een toch wel standaard verhaal. Drie sterren, had er meer van verwacht.

Grotesk opgezette spektakelfilm van Fritz Lang die wel een beetje de verre voorloper lijkt van hedendaagse Science-Fiction films als Armageddon. Interessant om te zien hoe ze een ruimtevaart naar de maan wetenschappelijk proberen te verklaren in de jaren '20. Men had blijkbaar nog geen flauw benul van hoe de toestand (atmosfeer, zwaartekracht,...) op de maan was. Het verhaal was dan misschien niet altijd even origineel, toch verveelde het werkelijk geen moment, al waren sommige scène's weldegelijk te lang of overbodig (ik heb de versie van 160 minuten gezien). Filmtechnisch is dit dan weer een typische vakkundige film van Fritz Lang met soms prachtig geschoten scène's, vooral de lanceringsscène van de raket was visueel toch wel bijzonder genietbaar. Acteerwerk was alleen van die oude wetenschapper nogal slecht te noemen, de rest van de cast viel redelijk mee.

3.5 sterren

Een af en toe enigszins ongemakkelijke mix van science-fiction (de maanvlucht), krimi (het misdaadconsortium dat het op het veronderstelde maangoud heeft voorzien) en romantiek (o, die eeuwige driehoek). Na een vrij trage eerste helft volgt een nog altijd boeiende derde kwart met de lancering en de ruimtereis zelf, maar eenmaal op de maan aangekomen laten Lang en Von Harbou het realisme (en de dreiging van het consortium) enigszins varen ten faveure van de actie en de romantiek. Dat ze de astronauten daarbij op de maan gewoon laten ademen kan ik wel billijken: hoe je acteurs in ruimtepakken en luchtdichte helmen de grote emoties van de zwijgende film kunt laten uitbeelden lijkt me in 1929 nog een brug te ver. Het wetenschappelijk belang van een wichelroede zal ook een eeuw geleden al wel omstreden zijn geweest. Extra halve ster voor Fritz Rasp als de geweldig onaangename engerd met pre-Hitleriaanse spuuglok (hij was ook al zo effectief als "Der Schmale", de creep die in Metropolis de taak had om de held te schaduwen).
        De transfer van de gerestaureerde Eureka-Masters of Cinema-Blu-ray is van een uitzonderlijke helderheid en gedetailleerdheid. Jammer van de weinige extra's: enkel een weinig belangwekkende documentaire van 15 minuten en een boekje waarin alle beelden in deze film aan alle beelden in Langs andere films worden verbonden, geen commentaartrack.