El Callejón de los Milagros (1995)

Een ontroerende, innemende, meevoerende film rond een betrekkelijk simpel gegeven. In een woord: prachtig.

Realistisch drama over het dagelijks leven van mensen in een smalle straat (calléjon), waar iedereen iedereen kent. Over de kroegeigenaar, die na een huwelijk van 30 jaar eindelijk toegeeft aan zijn homoseksuele geaardheid. Over een mooie jonge vrouw, die de sleur van alledag zat is en nieuwe ervaringen wil opdoen. Over een “lelijk eendje” van middelbare leeftijd, dat wanhopig op zoek is naar een partner en een beetje liefde.

Uitstekend scenario, opperbest acteerwerk en prima regie van Jorge Fons ( Rojo Amanecer, 1990). Kortom: een erg mooie film. Zo uit het leven gegrepen.

Liefhebbers van deze film kan ik het in Barcelona gesitueerde equivalent Tapas (2005) van harte aanbevelen.

Uit het Mexicaanse leven gegrepen. Soms erg mooi, maar ook soms erg saai en dat ligt helemaal aan de personages, die mij niet allemaal even boeiend over kwamen. Dat deze film ondanks dat voor mij toch een ruime voldoende krijgt ligt helemaal aan de Mexicaanse schoonheid Almita, voor mij verreweg de meest boeiende persoonlijkheid. De scènes met haar vond ik erg mooi, vooral de laatste scène.

De film duurde overigens wel erg lang. Van de 140 minuten had best een half uur af gemogen.

3,5*

Te theatraal voor mijn smaak. Vanaf het begin had ik al het idee dat ik naar een toneelstuk zat te kijken. Daarnaast vond ook ik niet alle personages/hoofdstukken even boeiend. Desalniettemin onderhoudend.

Kleine 3*