Daddy-O (1958)

Beroerde playback en erg stijfjes allemaal.

Als je in een sjaggerijnige bui bent en je wilt toch een film zien, dan heb je 1 keuze: een verschrikkelijk slechte b-film uit de American International Picture stal...lachen om knulligheid en slechtheid.

Echt niks loopt in deze film. Slechte montage, slecht acteerwerk (en playback-werk zoals maurice74 al aangaf, snotter, whahaha).

Opvallende feiten: Dick Contino, de hoofdrolspeler, is in het echt een beroemde accordeonist (hmpf, hahaha). En dit was de eerste film-score (jazzy voornamelijk) van John Williams, de latere huiscomponist van Steven Spielberg.

1 ster voor het vermaak. Cult b-movies liefhebbers...probeer het eens.

Mja, wel een vermakelijk filmpje. Alles straalt B-kwaliteit uit maar het verhaal is nog niet eens zo verschrikkelijk.

Sing us a song, Daddy-O!

2*.

Sandra Giles is hot :9! Desalniettemin is het niet heel best. Er zijn ook te weinig liedjes, zodat die nog iets als sfeer proberen te krijgen in zo'n typisch slechte film als dit. 2*

De rock and roll achtige nummers in deze film stellen echt niks maar voor de rest vond ik het, zeker voor een b-film best prima kijkvoer.

Het enige goede aan deze film is het feit dat liedjes de zeer beperkte talenten van Elvis-wannabe Dick Contino weerspiegelen. Contino speelt Daddy-O, destijds een 'hip' woord, en zijn hipheid wordt vergroot door het feit dat hij Rock N Roll zingt en een autoracer met een strafblad is. Stoer mannetje dus! Natuurlijk wordt hij slachtoffer van een duister complot dat hij met succes weet te ontrafelen, maar er valt eerlijk gezegd weinig chocola van te maken. De vraag is of dat de bedoeling was... ik waag het te betwijfelen,