Of Love and Shadows (1994)

Middelmatige film die maar niet spannend lijkt te willen worden. Telkens als het thrillerelement naar voren komt zwakt de boel weer af. Het camerawerk is net als het script, vrij eenvoudig. Het zal wel een budgetprobleem zijn geweest maar de gehele productie ziet er nogal armoedig en cheap uit. Dit alles uit zich in suffe kleding, rare locaties en een handvol bijrolacteurs die allemaal tijdens het eerste jaar van hun opleiding van school zijn gegaan. Naast de ontdekking van het massagraf en een behoorlijke steamy vrijpartij van Banderas en Connelly zijn er geen memorabele scenes die je bij zullen blijven. Wel mooie muziek, dat dan weer wel.

Een film naar een boek van Isabell Allende is nog geen garantie voor succes. Vooral; door het zwakke script was dit melodrama, met een historische, politieke en sociale context, verwarrend en ontbrak iedere vorm van spanning. Ook de menselijke wilskracht tegen onderdrukking kwam nauwelijks uit de verf. Antonio Banderas en Jennifer Connelly blijven aantrekkelijke spelers.

I've lived in a dream. I'm afraid to wake up.

Het verhaal - naar een boek van Isabel Allende - speelt in Chile tijdens de dictatuur van Pinochet, en daarmee is het wel genoegzaam duidelijk waar het heen gaat. Of anders dient de samenvatting bij monde van Jennifer Connelly wel, he has a greasy notebook with everything in it.

Aan de andere kant is het verhaal er een van alle tijden. En een waarschuwing voor de toekomst, want meer dan ooit zien we weer mensen die zich van een betere soort wanen, die menen meer rechten te hebben dan een ander, dat 'hard werken' meer rechten geeft of vrij maakt, en die die anderen maar weg willen hebben - maakt niet uit waarheen. Je zou denken dat we weten hoe dat afloopt, maar nee.

Als film is het een mengelmoes van goede bedoelingen, mooifilmerij en gepruts in de marge. Goede bedoelingen te over in het onderwerp, mooifilmerij wanneer Connelly maar in beeld is, en gepruts als het Banderas is - in weinig films is het zo duidelijk dat hij maar twee typetjes kan spelen: mijn opa en de held uit Desperado, en niets daar tussen in.

Maar daar gaat het duidelijk niet om. Het is de vraag die blijft open staan bij het Good night, Chile - wanneer we nou eindelijk eens met zijn allen door krijgen dat het anders moet. Terwijl over heel Europa het fascisme nieuwe successen viert, Amerika en Rusland al ten prooi gevallen zijn, en we allemaal heel goed weten waarmee dat komt - een overtreffende trap van de gruwelen van de vorige keer dat ze de macht in handen hadden.

I've lived in a dream. I'm afraid to wake up.