Scooby-Doo in Arabian Nights (1994)

Misschien wel het slechtste dat uit de Scooby-Doo stal is gekomen

Normaal gezien gingen we gisteravond nog een Jackie Chan film zien maar vanwege de voetbalwedstrijd Engeland - Italie die op verlengingen en penalties uitdraaide, werd dat plan maar even opgeborgen voor de avond. Ik had echter nog wel zin om iets te zien dus koos ik voor deze Arabian Nights die met een speelduur van een dik uur snel voorbij ging zijn.

Ik heb me echter nog nooit zo verveeld denk ik bij een Scooby-Doo film. Ik heb vroeger erg veel van de serie gezien en ook de afgelopen jaren heb ik regelmatig eens een filmpje meegepikt maar dit is gewoonweg waardeloos. De eerste reden is dat dit een film is die zich alleen maar op Shaggy en Scooby concentreert. Op zich nu niet zo verschrikkelijk want die twee blijven erg leuk maar wanneer ze maar ongeveer een kwartier in de film meespelen, dan hoeft het voor mij ook niet. Arabian Nights bevat geen enkele vorm van intro (Shaggy en Scooby zitten opeens op een vliegend tapijt en c'est tout) en probeert verder te scoren met de vertelling van twee bekende verhalen, dat van Aladdin en Sinbad. Dat eerste verhaal kent iedereen van de Disney verfilming maar zelfs als je dat verhaal niet kent, voelt dit nog altijd aan als een waardeloze verkrachting van het bekende sprookje. De rollen worden deze keer omgedraaid (het is het verhaal van een prins en een vrouwelijke straatrat, Aliyah-din) maar zelfs dan nog blijft het enorm saai. Er wordt geprobeerd om de boel wat op te fleuren door Yogi Bear en Boo Boo te introduceren als geesten maar zelfs dat komt niet geslaagd over. Het tweede verhaal is een stuk vermakelijker, werkt ook beter met Magilla Gorilla maar komt nooit echt uit de verf, vooral omdat mijn goesting na het eerste verhaal als serieus gedaald was.

En laat me dan nog maar niet over de animatie beginnen! Als er één ding is dat ik heb geleerd in het herzien van een aantal Hanna & Barbera films, dan was het dat de animatie altijd vrij degelijk was en dat er praktisch altijd wel gebruik werd gemaakt van visuele grappen. Hier is dat gewoonweg niet het geval. De 'grappen' die erin zitten zijn waardeloos uitgevoerd, het character design mist werkelijk elke vorm van detail en de achtergronden zijn zo flets getekend dat je het vermoeden krijgt dat dit een goedkope rip-off is. Ik had dat dan ook kunnen zweren ware het niet dat ik overduidelijk de namen van Hanna & Barbera had zien staan tijdens de openingscredits als executive producers. Het was de laatste film die nog geproduceerd werd door het duo, hierna nam Warner Brothers die taak op zich, maar dit is gewoon een waardeloos einde. Onvoorstelbaar ook dat dit de voorganger is van Zombie Island, misschien wel de beste Scooby-Doo film. Ook aan de stemmencast kun je merken dat dit iets origineel is want zowel Casey Kasem als Don Messick (allebei de originele stemmen uit de serie) vertolken hier opnieuw de rollen van Shaggy en Scooby. Het zou de laatste keer zijn voor Messick die in 1997 stierf aan een hartaanval. Met Greg Burson hebben ze ook nog een vertrouwde Yogi stem te pakken maar ook die krijgt veel te weinig materiaal om mee te werken. Sowieso had hier meer kunnen inzitten want werkelijk elk Hanna & Barbera personage wordt nog door één van zijn originele (of vertrouwde) stemmen vertolkt. Erg jammer dit.

Kort samengevat: laat dit gewoon liggen! Shaggy en Scooby krijgen veel, maar dan echt veel, te weinig screentime en het verhaal van Aladdin is waardeloos. Magilla Gorilla probeert de boel nog wat recht te trekken en dat lukt nog vrij redelijk maar het kwaad was al geschied. De stemmencast is gelukkig nog goed want anders had de score nog lager uitgekomen. Waardeloos, echt waardeloos.

1*