Streamers (1983)

Prachtige film van Altman, die zich helemaal afspeelt in één ruimte. De personages zijn erg mooi uitgewerkt, en hoewel er in feite niets gebeurt (tot aan het einde dan, een einde waar ik nog niet zeker van ben of ik het wel zo goed vind, maar onverwacht was het in elk geval) Je zou het een aanklacht tegen de waanzin van de oorlog kunnen noemen, maar in feite is het gewoon het verhaal van vijf mensen die continu met elkaar moeten omgaan en die door het gebrek aan afwisseling, en het feit dat ze zichzelf willen bewijzen (manifesteren) psychisch een beetje in de problemen komen. De oorlog komt eigenlijk enkel naar voren in het feit dat ze inderdaad in het leger zitten, maar vooral in de briljante begin- en eindgeneriek, met beelden van een perfect gedrild elitekorps dat een parade uitvoert (en waar de ironische Altman even terug tevoorschijn komt, in een film die me eigenlijk voor de rest nogal a-typisch lijkt voor zijn oevre)

Aparte film, over 4 jongens die elk moment naar Vietnam gestuurd kunnen worden en 2 sergeanten die zich vooral verzuipen in de drank om maar niet even de pijn en/of triestigheid te voelen.

Je zou kunnen zeggen dat Altman laat zien dat naast de Vietnam oorlog er een oorlog thuis werd uitgevochten. Homo's vs. hetero's, blanken vs. zwarten, geschoolden vs. straatgasten.

3 *

Sterk verhaal waarin de relatiesfeer tussen mensen onderling diep wordt uitgemeten.

De film is behoorlijk traag maar goed onderhoudend.

Merkwaardig en verrassend plot.

3,5*

Net weer gezien, zeker een boeiende film! Misschien een beetje overacting en hysterie, maar de verhoudingen zijn extreem intens op een gegeven moment.. je weet als kijker amper wat je overkomt Het heeft nog het meest weg van het eerste deel van Full Metal Jacket, ook al (toevallig?) met Modine.

Ik blijf toch bij mijn 4*

Bij vlagen zeer aardig, maar ik had meer het idee dat ik soms naar een uit de hand gelopen toneelvoorstelling aan het kijken was, dan naar een film. Daarbij komt ook nog dat het verhaal niet interessant genoeg is (gemaakt) om het 2 uur te laten boeien.

2,5*

Een film uit de periode na New Hollywood, een tijd waarin Altman alleen low-budget onafhankelijke films maakte.

Deze film dus ook. Heel klein opgezet, maar inhoudelijk heel groot.

Hij speelt zich voor een groot deel in real-time af, op dezelfde plaats, met maar een paar personages... dat kan misschien eentonig worden voor sommigen, maar ik vond het zeer boeiend, door de prachtig geschetste karakters en dialogen.

In eerste instantie een theaterstuk. Uiterst deprimerend, intens, claustrofobisch drama, spelend in een legerbarak in het begin van de Vietnam oorlog. De sfeer in de (opgesloten) barak is gespannen, van subtiel borrelend tot witheet (als een magnetron) en verward. De thematiek is seks, klassisme, racisme en homofobie. "De film symboliseert een visie op mannelijkheid, de dood en de betrekkingen tussen de rassen", las ik.

Sterk drama; inderdaad claustrofobisch. Wel heb ik sterk het gevoel dat aankondigingen et cetra de toeschouwer op het verkeerde been baan zetten; zo is er mijn insziens eerder kameraadschap dan vriendschap. En draait het "slechts" om visies op mannelijkheid en cultuurconflicten. De enscenering is zeer toneelachtig. Mede daar ik snel moeite heb met geweld vraag ik mij wel af of de moordpartij geen afbreuk doet aan de kracht van de fim

Overduidelijk een verfilming van een toneelstuk met eenheid van tijd en plaats. Het kon me maar deels boeien., maar eindigd best heftig.

3*