Extension du Domaine de la Lutte (1999)

Bij tijd en wijle een verschrikkelijk deprimerend filmpje. Door de regisseur (die tevens de hoofdrol vertolkt) wordt een perfect sfeertje gecreëerd, zodat je jezelf echt gaat meeleven en je jezelf ook echt eenzaam voelt, tijdens het kijken van deze film. Helaas gaat het doen en denken van 'de held' na een tijdje over in een soort van quasi-intellectueel geneuzel en wordt het teveel van hetzelfde. Desalniettemin toch wel goed. 3,5*

Dat somt het inderdaad wel zo'n beetje op. Zelden zo'n triestige film gezien. 3 sterretjes van mij.

Prima film, die me meer dan gemiddeld geraakt heeft. Duidelijk in twee delen te onderscheiden, het eerste doorspekt met gortdroge, zwarte humor (ik kon er veel om lachen maar de details, rake obversvaties en herkenbaarheden moeten je raken) het tweede melancholisch triest. Bij het tweede deel ontspoort het inderdaad enigszins en worden de karakters teveel een vehikel voor het etaleren van Houellebecqs ideeen en te weinig mensen van vlees en bloed. Typisch aan Houellebecq lijkt de twijfel bij het zoeken naar een geschikt medium. Als film voegt dit wel degelijk iets toe door bepaald menselijk gedrag pijnlijk duidelijk te vertonen maar het kan even goed niet zonder vele voice overs.

Overigens vond ik het geen quasi-intellectueel geneuzel het gaat echt ergens over. Maar niet iedereen herkent de waarheid van de boodschappen erin. Dat komt denk ik omdat het aangenamer is te denken dat je economische en sexuele successen aan jezelf te danken zijn, dan te denken dat er voor de losers in deze film niet veel meer in het leven zit omdat hun lot vast lijkt te liggen.

Voor sommigen is de film veel en veels te confronterend. Want dit (en ook zoals door de protagonist in het gesticht in zijn nabije omgeving wordt geconstateerd) zijn gewoon normale mensen die minder geluk hebben in het leven en ofwel alsmaar blijven proberen zonder gewijzigd resultaat, ofwel opgeven. Ze doen niet werkelijk ontzettend veel fout, anders dan te veel roken, twijfelen en foute kleren aantrekken. Het is juist de kracht van de film dat er toch liefde voor de personen in zit, ondanks dat het primair toch een ideeenfilm is.

Wat is het toppunt van zelfkwelling?

Dat is in een herfstdip een verfilming van een boek van Houellebecq bekijken en in dit geval dus "Extension du Domaine de la Lutte". En toch is het vanuit die gemoedstoestand misschien wel het beste moment om je aan deze film te wagen. In een vrolijke bui hou je het denk ik snel voor gezien, want oh wat was dit depri. Die scène op de dansvloer bij voorbeeld waar Tisserand - een collega van "Notre Hero" - een jonge vrouw aan de haak probeerde te slaan was bijna niet om aan te zien. De frustratie van Tisserand kon niet beter in beeld gebracht worden. Soms had ik de behoefte mijn hoofd van het scherm af te wenden bij het zien van zoveel onbeholpenheid.

Neen, "Extension..." is geen film om vrolijk van te worden, net zoals die andere boekverfilming van Houellebecq "Les Particules Élémentaires" die ik nog triester vond trouwens en bovendien een stuk minder geslaagd.

3,5*