Slaughter (1972)

Lekkere harde actie,

Het genre lijkt heel veel op de uit dezelfde periode verschenen"Shaft"..

Actie in combinatie met soul soundtrack.

3,5*

Destijds in de jaren begin jaren 70 was dit ongetwijfeld een aardige blaxploitation Actie / Misdaad film. Maar kijk je hem net zoals mij nu voor de eerste keer, dan is dit niet meer dan een oubollige flauwe bedoeling.

Het verhaal welke draait om de stoïcijnse voormalige groene baret Slaughter (verdienstelijk gespeeld Jim Brown, die rondloopt met een kroeskop haar), die nooit lacht, heeft als thema wraak. Dat was destijds vaak het thema in blaxploitation films. Slaughter gaat namelijk wraak nemen op de maffia die zijn ouders hebben vermoord met een bomexplosie in hun auto (daar begint het verhaal al direct mee). Het verhaal vond ik eerlijk gezegd behoorlijk clichématig en is ook aan de flauwe kant, hoewel het er soms best hard aan toe gaat. De uitvoering van het verhaal valt wel mee, want er zit aardig wat actie (als iemand geraakt wordt zie wel nep bloed, welke dik is en ook roze is van kleur) in en verder mogen we een paar keren genieten van Stella Stevens (in de rol van de blanke Ann waar Slaughter verliefd op wordt) die een aantal keren topless is te bewonderen. Het einde van het verhaal welke wel veel eenzijdige actie bevat, was wel aardig en zodoende krijgt Slaughter ook zijn wraak. De cast doet het best verdienstelijk want buiten hoofdrolspeler Slaughter vond ik verder Rip Torn (in de rol van slechterik Dominic Hoffo die het ook niet heeft op de zwarte bevolking) en Cameron Mitchell (als maffiabaas A.W. Price) wel leuk spelen.

De scene waarbij Slaughter aankomt op het vliegveld in een onbekend Zuid-Amerikaans land vond ik wel grappig, want het aanwezige publiek heeft schijnbaar niet in de gaten dat het om een film gaat en velen starren daarom naar Slaughter en de camera. Dat wordt daarna zelfs nog lachwekkender als Slaughter wordt opgehaald met een auto op het vliegveld en je daarna passerende auto's bewust ziet kijken naar de auto waarin Slaughter en de cameraman zitten. Eentje laat zichzelf extra terugzakken, zodat hij nog eens goed naar binnen kan kijken Visueel zag het er overigens niet slecht uit en met name de opnames in het betonnen hotel in Zuid-Amerika vond ik wel aardig. Dat hotel had sowieso best een aparte entree met dat hard circulerende water in de ronde bak.

Ondanks dat dit een blaxploitation film is, spelen er eigenlijk maar twee donkere spelers een rol in dit verhaal. Buiten hoofdrolspeler Jim Brown is dat verder nog Marlene Clark (ook nog eventjes bloot te bewonderen) in de rol van Kim die zich in het begin van het verhaal voordoet als een verslaggeefster. Tegen haar roept Slaughter op een gegeven moment "Allemaal gelul ! Flikker op met je smalle reet !", waarna hij haar uit zijn hotelkamer gooit en zij bloot op de gang komt te staan. Haar aandeel in het verhaal is wel niet echt groot. Dat we te maken hebben met een blaxploitation is wel soms hoorbaar bij het gebruik van het wordt "nikker", zoals o.a. op het einde waarbij de met de auto gecrashte Dominic Hoffo tegen Slaughter roept "Jij stinkende nikker ! Haal me hier uit"

Al met al leuk om eens gezien te hebben, maar meer zeker ook niet want daarvoor is deze film gewoon te gedateerd.

Blaxploitation-film met een no-nonsense held en een niet al te ingewikkeld plot. Je kan wel speken van letterlijk en figuurlijk een old-school actie-film! De film verspilt maar weinig tijd om het op te zetten; Slaughter zijn ouders worden vermoord door een autobom en met toestemming van de regering gaat hij achter de verantwoordelijk gangsters aan naar een naamloos Zuid-Amerikaanse land. Het budget was laag en de actie niet bepaald uitgebreid. Sommige actiescènes beginnen en eindigen abrupt. Acteur Jim Brown kan niet acteren, maar hij lijkt te genieten van wat hij doet. Stella Stevens verzorgt de eye-candy en zij belandt uiteindelijk ook verticaal bij Slaughter in de slaapkamer. Het uiterlijk en het camerawerk van de film hebben de voor die tijd bekende rauwe jaren '70 korreligheid. Met zijn nooit al te moeilijke plot, de muziek van Billy Preston en het snelle tempo maken van deze film tot het einde bevredigende B-actie entertainment!

Matige film waarin een man wraak neemt als zijn vader omkomt bij een auto-explosie. Het plot heeft al niks om het lijf, maar wordt ook nogal rommelig gebracht. Deze blaxploitation heeft wel een fijne jaren '70 sfeer en uitstraling en Jim Brown is charismatisch genoeg in de titelrol.