The Tarnished Angels (1957)

Een pakkende film die een realistisch beeld geeft van het leven van stuntpiloten en van hun dagelijks gevecht tegen de dood. George Zuckerman baseerde zijn scenario op de roman Pylon van William Faulkner. Een aanrader...

Kennelijk wilde Sirk The Tarnished Angels graag in kleur filmen, maar kreeg hij daar niet genoeg geld voor ter beschikking van de studio. Dan is het toch knap hoe Sirk zich daaruit gered heeft. Ik weet dat de man uitzonderlijk goed was met het gebruik van kleur, maar met zwart-wit kan hij schijnbaar net zo makkelijk uit de voeten. De film ziet er schitterend uit, zoals bij Sirk gewoon is. Niet alleen is hij zo slim om veel scènes bij nacht te laten afspelen: ook de dagscènes laten ongewoon sterke zwart-witfotografie zien. Met name de beelden met Dorothy Malone met haar blonde haren en witte jurk waaiend in de wind, afgetekend tegen een kaal, wit ogend landschap is in meerdere scènes geweldig gedaan. Ze krijgt er iets engelachtigs door.

Dorothy Malone is sowieso indrukwekkend hier. Ze behoord niet echt tot de actrices wiens naam nu nog steeds bekend is, maar ze viel me al positief op in een bijrol van één scène in The Big Sleep. In een hoofdrol als hier straalt ze pas echt en bewijst ze tot de grote te horen en geeft ze de rest van de cast het nakijken, op misschien Robert Stack na. Die is ook uitstekend.

De verhaallijn is niet eens zo heel bijzonder, maar Sirk is thuis in dit genre en weet hoe hij melodramascènes kan filmen zonder vals sentiment en hij weet tevens hoe je er een interessante draai aan kan geven. En alle relatieproblemen kan Sirk hier ook even opzij zetten voor wat spannede vliegtuigscènes. Drama en actie komen mooi bij elkaar in de beste scène, waarin Stack dodelijk verongelukt. Erg krachtig uitgevoerd.

Dit alles ten spijt is dit geen geweldige film, maar slechts een hele goede. Zoals wel meer melodrama's uit de klassieke periode leidt The Tarnished Angels een beetje onder de soms wat nare gewoonte om grootse dramatische momenten met veel bombarie neer te zetten. Dan zit je naar een totaal geloofwaardige, goed gespeeld stukje drama te kijken en dan ineens komt er een belangrijk punt in de scène en dondert er ineens bombastische muziek de film binnen, wordt er gecut naar een geschokte blik van alle personages en vervalt de film voor een halve minuut in complete hysteria. Het zit zoals gezegd in meer Hollywoodfilms van deze tijd, maar ik heb me er zelden zo aan gestoord als hier. Waarschijnlijk omdat er verder niks opgeblazen aan deze film is. The Tarnished Angels heeft dit soort effecten niet nodig en ik vind het bijna een belediging voor de acteurs, alsof zij niet goed genoeg waren om drama over te brengen. Ik kan me zulke fratsen niet herinneren in Sirks All That Heaven Allows of All I Desire.

Ook Rock Hudson is hier niet in iedere scène overtuigend. Ik kon hem zeker waarderen in All That Heaven Allows en Giant, maar hier valt hij soms uit de toon. Met name in de scène rond het einde waarin hij zijn verhaal verteld bij de krant. Dit is natuurlijk de grote scène van zijn personage, maar Hudson speelt het ook alsof hij zich ervan bewust is dat het zijn grote scène is en zet het allemaal net wat te dik aan, haast als een amateuracteur die net wat te graag wil laten zien wat hij in zijn mars heeft.

Ondanks dat blijft de film vrij goed overeind en zeker goed genoeg voor 3,5*.

Typische Sirk en deze film is vooral bij vlagen erg goed, maar wordt steeds beter naarmate de speelduur vorderde.

Tarnished Angels heeft wat meer diepgang dan aan de oppervlakte te bespeuren valt. Er is wat meer aan de hand. Je voelt dat de karakters een leven achter zich hebben, een geschiedenis. He doesn’t like sleeping in a bed, it reminds him of sickness. Mooie film over het onvermogen om van iemand te houden en tegelijk de angst om je dierbaren te verliezen. Dit mondt uit in vernederend gedrag en handelen op verlangen naar een beter bestaan (opmerkelijk moment dat wanneer Rock Hudson, die Laverne kust er een man binnenkomt met Hollywood masker). Een smartlap, maar wel weer een sterke.

Wat ik van Sirks werk o.a. zo goed vind is de heerlijke Technicolor kleuren. Maar Sirk is ook vaardig met zwart wit fotografie, zo blijkt. Hij compenseert het ontbreken van kleur met treffende camerastandpunten, werken met schaduwen en goede belichting. Verder is bijvoorbeeld die vliegshow erg knap in beeld gebracht voor die tijd.

Niet de beste van Sirk, maar wel weer een goede. Ergens tussen 3,5 en 4 sterren.

Na herzien toch een punt erbij.

Prachtige vertolkingen van vooral Rock Hudson en Dorothy Malone. Dorothy heeft te lang in B- (Western) films gespeeld, maar ik vind haar in deze (widescreen-) film op haar best. In haar andere bekende film Written on the Wind , vind ik haar wat over de top. Jammer dat ze vervolgens weer in het B-film circuit is blijven hangen.

Dit melodrama is met 3-dimensionale figuren en heeft veel diepgang, maar lijdt wat onder de Hays Code censuur, William Faulkners boek is in elk geval minder kuis. Verder is het wel ff zoeken in welke periode zich alles afspeelt, zeker door die (afwijkende) jaren 50 outfit van de geblondeerde brunette Malone.

Goed in beeld gebracht is tegenstelling van de lugubere sfeer tussen de personages en de de Mardi Gras festiviteiten.

Heb de R-2UK gezien; beeld wat aan de onscherpe kant. Heb begrepen dat de Franse DVD release scherper is. Mocht deze film op Blu-ray uitkomen, dan zal ik 'm zeker aanschaffen. Ook de wide-screen-opnames zijn namelijk erg sfeervol.

Dat er hier een 1-score voor deze film is gegeven is ff slikken. Voor mij een IMDb #7,5/10.

En weer eentje van de classics-list, en deze heeft weinig te lijden gehad van de tand des tijds.

In mineur afspelend verhaal over journalist Hudson die zich begeeft in de wereld van de stuntvliegers tijdens de depressie in de jaren dertig. En gedurende dagen dat het verhaal zich afspeelt zitten we ook nog rond de Mardi Gras.

Pittig liefdesdrama, hard boiled men, Dorothy Malone als love-interest van 4 mannen, spectaculaire vliegscenes, geweldig tempo en prachtig gefilmd.

Mooi melodrama van Sirk, een raak contrast tussen het hedonistische sfeertje van het carnaval in New Orleans en de treurige en uitgebluste karakters van de vliegshow. Veelzeggend shot nadat het verongelukte vliegtuig van Shumann naar boven wordt gehesen en Burke en reddingswerkers bezwaard teruglopen, die eindigt met een stelletje in een auto die even omkijken en daarna vrolijk verder kussen.

Ik kende Dorothy Malone niet maar zij maakt indruk, maar ook Robert Stack en Hudson zijn prima.

Redelijke film over een journalist die een verhaal wil schrijven over een stuntpiloot die zijn leven iedere dag waagt. Het duurt even voordat het verhaal en de personages echt boeiend worden en soms zijn de ontwikkelingen iets te melodramatisch. De vliegscenes zien er wel spectaculair uit. Van de cast sprong vooral Dorothy Malone eruit. Zeker geen slechte film, maar wel de minste die ik tot nu toe van Douglas Sirk heb gezien.