Dracula: Pages from a Virgin's Diary (2002)

“Music does not need language of words for it has movements of dance to do its translation.”

― Shah Asad Rizvi

Dat klopt. Fucking ballet. In de horror challenge, John Milton? Why the hell not… Guy Maddins Dracula: Pages from a Virgin's Diary is gebaseerd op Mark Godden’s Dracula adaptatie in balletvorm, maar wie Maddins werk een beetje kent, weet dat hij er sowieso zijn eigen stempel op zal drukken. The Forbidden Room (2015) was erg hoog geëindigd in mijn 2016 toplijst, dus het leek me leuk nu voor de horrorchallenge weer een Maddin te kijken, en toen werd het dus Tales from the Gimli Hospital of deze. Gezien de Dracula thematiek was de keuze toen snel gemaakt.

Dracula - Pages from a Virgin’s Diary combineert Goddens Dracula Ballet met een soort van faux silent film adaptatie à la Maddin. Wie zich afvraagt hoe zo’n moderne silent er dan uitziet, moet beslist even zijn short The Heart of the World kijken, al is dit door de hoeveelheid dans alsnog wel andere koek. Ik zal me niet voordoen al de grootste balletliefhebber, al ben ik beslist ook geen hater. Bewerkingen in dit soort films kan ik wel waarderen: Expressief, silent film sausje, en een lekker sound design met klassieke score (Mahlers 1e en 2e zijn uitstekend gekozen). Tevens is de onderliggende thematiek van de angst voor vreemdelingen, nog immer actueel.

Ik vond het erg lekker, vooral met de koptelefoon op, compleet ondergedompeld in die bizarre wereld van gestileerde gothic horror, dans en klassieke muziek. Maar wie klassieke muziek zo snel mogelijk uitzet of niets heeft met ballet, zal weinig hebben met een film als Maddins Dracula. Het zal dan ook zeker niet iedereen liggen, en veel mensen zullen er vermoedelijk niet eens voor open staan. Dat is niet gek, het is een eind van de mainstream af. Maar ik vond het heel bijzonder, en zou graag dit op het grote scherm in echt goede kwaliteit hebben gezien, of beter nog, het ballet zelf met orkest. Awesome.

Maar ook thuis op de buis… Wàt een expressie…! Jonathan Rosenbaum gaf het de volle score en noemde het de meest trouwe adaptatie van Stokers roman. Zo ver ga ik niet, maar ik ben erg aangenaam verrast.

4*