Panny z Wilka (1979)

Heerlijke Poolse melancholie (zoiets als de Russen, maar dan wat beschaafder en met minder vodka).

Hoofdpersoon keert na 15 jaar terug naar het gebied waar hij opgroeide met 6 Wilko-zusjes.

Eén van de zussen is overleden, de rest getrouwd met verkeerde mannen, alleen de jongste zus is nog vrij.

Wat is er overgebleven van die tijd en hoe heeft 15 jaar mensen veranderd?

Mooi drama over de terugkeer van een door de Eerste Wereldoorlog beschadigde man naar de plek waar hij een deel van zijn jongere jaren doorbracht. Daar komt hij weer in contact met de zussen die destijds bijna allemaal verliefd op hem waren, maar inmiddels getrouwd zijn, of gescheiden. De jongste van het stel, de mooiste ook, laat er geen gras over groeien. Dat levert een hoop scenes op met steelse blikken, onderdrukte verlangens, maar ook onbegrip en irritatie. Wiktor is mentaal geknakt, in zichzelf gekeerd, en loopt met zijn ziel onder zijn arm. Hij denkt meer na over de dood dan over het leven, en leidt een onbetekenend leven in de periferie van Warschau. De zussen zijn er al niet veel beter toe, maar van enige toenadering is uiteindelijk toch geen sprake.

Zoals Wiktor al ergens verzucht, alles is voortdurend aan verandering onderhevig. Alleen zijn twijfel, die is eeuwig.

De vrouwen van Wilka waren en zijn nog altijd niet onverschillig voor Wiktor, maar hij is een twijfelaar, een besluitloze, iemand die verantwoordelijkheden voor zich uitschuift, zodat de liefde als een onvoltooide symfonie door zijn vingers glijdt.

Wajda spreidt de karaktertekening wijd uit, waardoor de film toch wel wat lang uitvalt, maar dan toch niet aan spankracht verliest, omdat iedere contact tot iets definitiefs kan uitgroeien en dat is toch waar de kijker stiekum op hoopt.

Het blijft dus een rustige, minzame, idyllische film, met dialogen die, soms grappig, net naast de essentie blijven.

Genietbaar met puik acteerwerk.

Op deze en "Katyn" na, is Wajda mij onbekend. Eens kijken wat er kan gedaan worden.