The Plague Dogs (1982)

Een loodzware en sombere animatiefilm die gezien het thema en uitvoering totaal niet geschikt is voor de allerkleinsten. De animatie zelf was niet van een al te hoge kwaliteit en de beelden waren soms te donker, maar het einde waar de twee honden hun dood tegemoet zwemmen kan niemand onberoerd laten.

Och ja, die film die mijn ouders kochten om met hun kleinkinderen van een jaar of 6 te gaan kijken. Niet zo'n goed idee! Overigens ook niet voor ouderen aan te raden; de film is lelijk in al haar facetten (wat ik overigens ook vond van Waterschapsheuvel). 1*.

Geweldige film!! Maar net iets minder als Watership Down (die van precies de zelfde makers is). Nog bloederiger en duisterder, alleen gaat het nu niet om allerlei soorten dieren en vallen die een bedreiging vormen voor konijnen maar om de meest vreselijke soort die er is, DE MENS, die probeert de honden Rowf en Snitter om het leven te brengen. Ik ben heel erg tegen dierproeven en dierenmishandeling en dit is een hele goede film om dat te bewijzen. Totaal niet geschikt voor kinderen. De stemmen van John Hurt en Nigel Hawthorne (die ook samen als Hazel en Capt. Campion in Watership Down en als de Horned King en Flewwidur in The Black Cauldron zitten) waaren fantastisch en de andere gingen ook wel. De animatie was zachtuitgedrukt GEWELDIG. Wat ik wel miste was één mooi lied en een super score (zoals Watership Down wel had). Geweldige film!!

Na het succes van zijn regiedebuut Watership Down verfilmde Martin Rosen opnieuw een boek van Richard Adams. Zijn groei als regisseur is hier zichtbaar, bijvoorbeeld in zijn keuze om het verhaal volledig vanuit het perspectief van de betrokken dieren te vertellen. De menselijke karakters zijn - op een enkele uitzondering na - volledig op enkelhoogte gefilmd. Bovendien overlapt de menselijke dialoog vaak beelden van de twee helden van dit verhaal. Rosen slaagt er daardoor in duidelijk te maken dat Snitter [John Hurt] en Rowf [Christopher Benjamin] alleen staan in een vijandige wereld.

In de confronterende opening zien we hoe wetenschappers Rowf in een watertank smijten om te zien hoe lang hij het uithoudt voor hij verdrinkt. Ze redden hem pas wanneer hij totaal uitgeput is, allemaal in het belang van de wetenschap. Snitter is gebruikt voor experimentele hersenoperaties, waardoor werkelijkheid en waanbeelden door elkaar lopen en hij ze niet meer van elkaar onderscheiden. Ze weten te ontsnappen uit het lab, maar niet voordat we gezien hebben wat andere laboratoriumdieren moeten doorstaan. De toon is gezet...

Snitter droomt van een leven met een baasje, iets wat Rowf nooit heeft gehad. Ze ontmoeten The Tod [James Bolam], die ze weliswaar helpt maar ook verantwoordelijk is voor de dood van een aantal schapen in de omgeving. Als zich ook nog het nieuws verspreidt dat Snitter en Rowf mogelijk met de pest zijn besmet, begint een ware klopjacht op de beide honden.

Het is een indrukwekkende film met een poëtisch einde, maar de opeenstapeling van deprimerende gebeurtenissen en onthullingen maken dit tot zware kost die mij niet geschikt lijkt voor kleine kinderen. Het valt sowieso niet mee om 80 minuten lang mee te gaan met een reis vol duisternis waarin er geen licht aan de horizon lijkt te zijn.

Zoals een groot historicus (Gibbon) ooit zei, is de geschiedenis het relaas van de dwaasheden en misdaden van de mensheid. Ook in onze eigen tijd is de waslijst met misdaden lang. Tegen elkaar, maar vooral tegen de dieren en de natuur worden alle registers opengetrokken en kent de menselijke vernielzucht geen grenzen.

Martin Rosen is zich van deze ongemakkelijke waarheid bewust en koos ervoor om in zijn schaarse films dit thema aan te snijden. Moedig en waarlijk uniek in zijn cinematografische strijd. Opnieuw koos hij daarbij voor John Hurt om de hoofdrol te vertolken. De film is misschien minder indrukwekkend en onderhoudend dan het debuut met de konijnen, maar de boodschap komt even hard aan. Zo jammer dat de situatie sindsdien (40 jaar geleden) niet veel verbeterd is.

een vergeten animatiefilm voor volwassenen die er wel inhakt , het dramagehalte is groot en het verhaal is realistisch , hard maar sterk neergezet .

Dit is een stevige slow burner die zich koestert in nihilistisch existentialisme. Het boort de kijker langzaam maar zeker de grond in. Het is duidelijk nooit bedoeld als een vrolijke film, maar de duisternis gaat veel verder dan verwacht, met thema’s rond zinloosheid, schuld en zelfdestructie die zich steeds nadrukkelijker opdringen. Die combinatie van zware ideeën en indringende beelden voelde in het begin overweldigend, maar gaandeweg wordt het juist die beklemming waar je ongemerkt voor valt.

De tekeningen zijn uitzonderlijk, met gedempte kleuren en een bijna oorlogachtige sfeer die perfect aansluiten bij de morele leegte van de personages. De wereld voelt versleten, uitgeput en tegelijk heel precies vormgegeven, alsof elk paneel je een nieuw detail van die deprimerende realiteit laat ontdekken. De score sluit daar naadloos op aan: soms jazzy en losjes, maar telkens wanneer de film de diepte ingaat, verschuift de muziek naar iets dreigends en onheilspellends, waardoor de spanning onderhuids blijft doorbruizen.

In de laatste vijftien minuten komt alles samen in een emotionele mokerslag. De opgebouwde spanning, de thematische zwaarte en de visuele symboliek barsten daar in één keer open, met als gevolg dat ik zat te snikken met tranen én snot. Geloof me als ik zeg dat dit ✨niet✨ mijn mooiste moment was – maar precies daardoor voelt die climax zo verdiend en oprecht.

4*