Geoul Sokeuro (2003)

Een tendens die ik opmerk bij zgn. Koreaanse horrors is dat ze eigenlijk geen horrors zijn.

Into The Mirror is in feite een psychologische thriller annex who-dunnit met paranormale/ onverklaarbare elementen. Dus afhankelijk van je verwachtingen, de "angstaanjagende" spiegel is in feite een grote red herring.

De film focust zich op de hoofdfiguur die op een werkelijk, originele manier een haat-liefde verhouding krijgt met spiegels.
Op een provocatieve manier wordt de mystiek van spiegels geplaatst in de realiteit en dat is naar mijn mening, de sterke punt van de film.
Het bevat werkelijk prachtige composities dat betuigt van vakmanschap. Dare I say it, sinds Enter The Dragon niet zo onder de indruk meer geweest van een spiegelscene.

Verhaaltechnisch blijft het echter te lang een speurfilm die mondjesmatig aanwijzingen laat vallen.
Uiteindelijk is de ontknoping, persoonlijk, tegenvallend, maar de conclusie maakt dit weer goed. Niet geheel onvoorspelbaar maar wel één die je wel bijblijft.

Ik wilde deze al een tijdje zien nadat ik Mirrors, de Amerikaanse remake had gezien. Die vond ik best goed, dus ik was benieuwd naar het origineel.

Into the Mirror is een klassiek geestverhaaltje in de stijl van Ju-On of ieder ander filmpje met een dood meisje als het kwade. Het speelt zich ditmaal af in een winkelcentrum dat toevallig wel erg veel spiegels huisvest. Niet zo fijn aangezien het kwaad zich in de spiegels schuilhoudt. Een tof idee, je zou toch compleet doordraaien als je je eigen spiegelbeeld opeens tot leven ziet komen?

Zo zijn sommige scenes met de geest best spannend gedaan maar loopt het vaak met een sisser af. Je bent continu iedere spiegel op je beeld in de gaten aan het houden. Spannend, totdat de geest zich laat zien en dan is het mysterie weg. De geest is niet angstaanjagend genoeg. In mijn herinnering vond ik de remake op dit vlak beter.

Nog een puntje van kritiek is dat ik de film redelijk traag vond. Hier hebben Zuid-Koreaanse films wel vaker last van, maar ruim anderhalf uur kijk je naar een politieonderzoek waarvan ik helaas een aantal namen van verdachten en slachtoffers ook nog eens door elkaar haalde. Het hobbelt langzaam voort, terwijl de spannende scenes schaars zijn. Het einde is wel tof gedaan, maar is ook een beetje een verplicht nummertje.

Dit is een zeldzaam geval dat ik de remake beter vind. Daar zat iets meer vaart in, en de laatste scenes vond ik daarin ook angstaanjagender. Door de lange speelduur wilde mijn aandacht ook nog wel eens verslappen. Aardig filmpje die echter niet weet te verrassen.