Naar de Klote! (1996)

Ook in Nederland, zie ik hier in mijn CKV boek.

Hoewel het thema een ernstig probleem was/is, lijkt het door de regisseur niet al te serieus genomen te zijn. De manier waarop deze film aan het publiek voorgeschoteld wordt is eerder belachelijkmakend. Acteerwerk is klote, montage werd ik af en toe duizelig van, maar was soms ook wel toepasselijk. Het meisje dat Jackie speelt kan er idd echt niks van, ik zat nog te twijfelen of ze gewoon zo lomp e.d moest spelen of dat ze het gewoon niet kan. Ik hou het maar op dat laatste. Nee, hier had veel meer ingezeten als er wat serieuzer met mee was omgesprongen. 1.5*

Nou ik moest er even nadenken maar ik geloof dat ik hem nu dan weer eindelijk gevonden heb. Echt werkelijk een van de allerslechtste films die ik ooit helemaal heb afgekeken en waar ik dus ook een echte beoordeling aan kan geven. Eindelijk kan ik mijn eerste 0.5* met recht kwijt aan deze absolute bagger.

O, ja en nog een ding; [moppersmurf aan] Ik HAAT housemuziek! [/moppersmurf uit]

VHS.

Want op andere wijze kun je dit nu eenmaal niet bekijken. Alhoewel, ik kan me herinneren dat ik 'm ook ooit op TV heb gezien. Maar ik dwaal af.

Een te dom verhaaltje, irritante montage, geschmier van het zuiverste water en visuele gekkigheid dat niet werkt. Naar De Klote! heeft het allemaal. De soundtrack is overigens nog het beste te doen.

Zeldzaam betekent niet altijd goed. Want het enige goede aan deze potpourri is de titel.

Slecht.

Toen ik deze film voor het eerst zag vond ik alles zo wazig en het ging allemaal zo snel. De maker wilde waarschijnlijk het effect van het gebruik van speed of coke nabootsen maar het word er niet prettiger op om naar te kijken. Maar als je de film nog een keer bekijkt word het toch allemaal wel wat duidelijker. Tygo Gernandt vind ik wel een heel overtuigende rol neerzetten. Maar dat meisje met haar brabantsachtig accent vond ik af en toe wat overdreven. Maar al met al is het verhaal wel interessant om te bekijken.

Noaah, ik moest deze film toch ook maar eens een keer zien. Ik heb natuurlijk de jaren 90 meegemaakt als een klein broekpoepertje en het is toch ook wel eens leuk om te zien hoe het partyleven destijds was. Met Naar de Klote worden er wel al wat voorbeeldjes genoemd.

Natuurlijk heb ik hier en daar wel wat gelezen over Naar de Klote en dat het een soort trip-film was vanwege de beelden. Dus ik ook helemaal in feestelijke stemming: 6 pack heineken, zak parikachips, frikandellen en nog wat kruidenbittertjes (en geen pillen) ertussendoor de film gaan kijken en ik moet zeggen dat Naar de Klote helemaal zo slecht nog niet is. Het is allemaal lekker amateuristisch en geflipt en bevat ook kleurrijke snelle plaatjes. De piepjonge Tygo Gernand doet het ook helemaal uit de kunst als opgefokte stoney Martijn en zijn vriendin Jacky (waar het ook allemaal op draait in deze film is ook schitterend) en natuurlijk Thom Hoffman als de paranoide DJ Cowboy. De film is ook net een soort feestelijke roes die je meemaakt met een piekfijn misdaadverhaaltje ertussen. Zo komen we ook bij Hugo Metsers die een maffiabaas speelt en die Jacky in klauwen heeft die koeriertje voor der moet spelen. Dat is eigenlijk ook een beetje het enige wat er aan verhaal in zit. Voor de rest is het gewoon een beetje meedeunen in de feestelijke en tripperige stemming en naar de regelmatige gabbermuziek luisteren. Ook vele bezoek aan discotheken en natuurlijk pilletjes slikken en bierzuipen draait het natuurlijk om. 3 kwart van de film is ook gewoon een soort van gedrogeerde bui. En dat was ook toepasselijk met die biertjes en bittertjes die ik tijdens het kijken nuttigde.

Nee, ik vond Naar de Klote echt zo slecht nog niet. Voor een Amateuristisch filmpje toch nog fijn opgebouwt met de kleuren en de vele trippy momenten. Ook een leuke manier om je nachie door te zakken met (zoals gezegt) een tray bier en eventueel een borreltje of een sticky (had ik niet trouwens .

3,5*

Best een aardige film dit....acteerwerk is zo slecht nog niet en geeft een leuk tijdsbeeld neer van de 90s.(mooie tijd )

Het verhaal is nog speciaal maar het hierboven genoemde is zo leuk om te zien dat hij lekker wegkijkt en soms een feest der herkenning is.

Ik kan mij nog herinneren dat hiervoor geadverteerd werd bij de plaatselijke videotheek. Fascinerende titel voor het elfjarig jongetje dat ik toen was.

Helaas kunnen de makers niet veel meer met het flinterdunne uitgangspunt van een apocalyptisch avondje feesten doen dan een anderhalf uur lange reclamecampagne brengen voor de belangrijke muziekstromingen van die tijd. Wansmakelijke rotmuziek onder het genot van hyperactieve editing, lelijke filters en een dronken cameraman. En toch heeft het wel iets. Misschien omdat o.a. Thom Hoffman en Hugo Metsers zo ongegeneerd erop los aan het schmieren zijn dat het vanzelf wel grappig wordt.

Deze film kwam uit toen ik begon aan mijn middelbare school, en de gabbercultuur mijn outfit en muzieksmaak tijdelijk overhoop haalde. Deze film leek me destijds te gek, en de soundtrack van Flamman and Abraxas vind ik nog altijd de beste hardcoreplaat. Daarna bekeerde ik me vrij snel naar de wereld van rock ‘n roll, dus veel weet ik er dan ook niet van.

En de film... ach, het heeft zijn charme. Amsterdam wordt neergezet als een wilde gevaarlijke stad, waar DJ’s koning zijnvoor alle jonge hippe mensen, die zelf los gaan op beats en pillen. Jong zijn en jezelf kapot feesten is het motto, als in het aloude Live fast and die young. Opmerkelijk hoe vaak het woord ‘opa’ als scheldwoord wordt gebruikt. Het besef dat we eens allemaal ouder worden is blijkbaar nog niet doorgedrongen tot deze mensen. Erg leuke beelden wel van die party’s, compeet met wazige muziekfragmenten, en hallucinerende beelden. Ik vond de roes van het feesten erg goed neergezet.

Het verhaal daarnaast, waarin we keerzijde zien van dit leven, is een stuk minder. Drugsdealers, kapotte relaties, vriendinnen die elkaar bedriegen voor geld en carriere.... het zal allemaal wel. Echt meeleven kon ik met niemand, wat is te wijten aan het gebrekkige acteerwerk. Zelfs Tygo viel me hier wat tegen, terwijl ik hem normaal gesproken erg kan waarderen. Wellicht dat het rammelende script hier debet aan is, waarin personages soms een enkele scene op komen draven, en we ze vervolgens niet meer zien. De gangsterkarakters waren zo over de top dat ik regelmatig in de lach schoot. Met name de dealer die telkens telkens in steenkolen-Engels begint te praten werkt op de lachspieren.

Deze film is desondanks toch leuk om eens gezien te hebben: het geeft een leuk tijdsbeeld, en net als in het veel betere Trainspotting, is de film een leuk tijdsdocument van een cultuur die tijdelijk het wereldbeeld van Nederlandse jongeren domineerde.