The High and the Mighty (1954)

So long, you ancient pelican

Een verlofdag, de ideale gelegenheid om je in de namiddag eens te nestelen met een film die je al geruime tijd in je bezit hebt, maar waar je nog nooit de gelegenheid van hebt gevonden om hem eens op te zetten. Dat was bij mij het geval met The High and the Mighty die met een speelduur van bijna 2,5 uur zich niet leende als een tussendoortje. Naar het schijnt zou dit één van de moederfilms van het crash genre zijn (althans toch volgens Leonard Maltin tijdens de inleiding) en dan heb je mijn interesse gewekt.

Al blijkt The High and the Mighty helemaal niet in dat genre te passen. Het uitgangspunt past er natuurlijk wel in, het vliegtuig geraakt nu eenmaal in de problemen, maar wanneer puntje bij paaltje komt is er zelfs geen crash.. Er wordt heel de tijd opgebouwd naar een climax waarin het vliegtuig in het water zal moeten landen en uiteindelijk geraakt het toch nog zonder problemen op de landingsbaan. Geen idee of het oorspronkelijke verhaal van Ernest K. Gann (wiens Island in the Sky een jaar hiervoor werd verfilmd, ook met Wayne in de hoofdrol en Wellman in de regiestoel) ook deze lijn volgt, maar je kunt hier wel spreken van een anti-climax. Het duurt ook enorm lang eer de film eigenlijk echt van start lijkt te gaan. Het eerste uur dient enkel en alleen om de personages voor te stellen en daar wordt dan uiteindelijk zo weinig mee gedaan, dat er van enige band geen sprake is. Het had volgens mij dan ook niet slecht geweest mochten er iets minder personages aanwezig zijn. Nu zit je met een aantal figuren die gewoon niets toevoegen aan het verhaal. De kleine Toby is hier een uitstekend voorbeeld van, die slaapt gewoon heel de freakin' film..

Gelukkig hebben we nog altijd de Duke. Ik zit nu aan zo'n 40 films die ik van hem heb gezien (wat echt nog geen derde is van zijn oeuvre) en hij weet me altijd wel te vermaken. In The High and Mighty bevindt hij zich nogal op de achtergrond, maar hij is geloofwaardig als getormenteerde co-piloot. Misschien wat teveel op automatische piloot (pun not intended) geacteerd, maar Wayne blijft één van die acteurs die zelfs dan nog boven de rest kan uitsteken. Wel erg leuk trouwens om Robert Stack terug achter het stuur te zien zitten. Ettelijke jaren later zou hij met Airplane dit soort films parodiëren en het gevoel ontsnapt me niet dat zijn rol in The High and Mighty een reden was waarom de makers hem daarvoor wouden hebben. Voor de rest veel bekende gezichten, maar ook een paar die hun eerste stappen zetten in de filmwereld. De interessantste daarvan is Doe Avedon die de rol van Miss Spalding, de stewardess, op zich neemt. Jammer genoeg trouwde ze niet veel later met Don Siegel, regisseur van onder andere Dirty Harry, en verdween uit Hollywood.

Twijfelgevalletje dit. Als pure rampenfilm slaagt de film compleet de bal mis en toch blijft de film wel boeien, weliswaar pas na een uur wanneer de problemen eindelijk beginnen. Het is dat Wayne bitter weinig verkeerd kan doen dat ik hier toch nog een nipte 3* aan kwijt kan. Hij heeft echter beter werk gemaakt.

3*