True Love Ways (2014)

Interessante film, met toch wel zijn gebreken.

Kwalitatief is het nog wel. De opening is erg sterk en doet een beetje denken aan Crepuscule. Zwart-wit, die cameramannen in het park, opzienbarende types, die jonge vrouw die begint te ijlen in haar Berlijnse appartement, en de andere nodige mysterieuze dingetjes. De film wist al heel traagjes onder mijn huid te kruipen.

Wel jammer dat, terwijl je net lekker aan het duizelen was, de volle vaart erin wordt gegooid. Maar het kan nog alle kanten op. En dat kon het ook. Severine toert door de bossen en wordt gestalkt door een Rolls Royce... Vervolgens komt ze, nadat haar auto het ook nog begeeft, terecht bij een groot huis. En dan weet je het wel.

Het blijkt een keurig opgezet spel te zijn en Severine heeft hier al snel te maken met een snuffbende die het op haar heeft voorzien. Oké, de omswitch was nog wel goed te doen, maar dan komt datgene wat de spannende (achtervolgings) scenes echt grondig verneukt: Zo'n soundtrack erin verwerken die je eerder bij achtervolgingen in een Bassie & Adriaan-aflevering zou moeten horen.... Een fikse dooddoener. Waarom geen duistere Ambient ofzo? Ook die speelgoedtrein die ze in de film bij die overweg monteren was een wel erg goedkope opzet.

Dat moment waarbij Severine in die opnamekamer komt, zorgt wel voor een sterke aansluiting met het onderhuidse begin. Dan nog een paar vette kills. Maar dan het einde... Blijkt Severine alles gedroomd te hebben tijdens de romantische trip met Tom naar Parijs?

Een vreemde eend, dat wel. Maar toch wel zeker de moeite waard. Al waren de soundtracks echt een fikse doorn in het oog.

3,5*

Speciaal filmpje !

De relatie tussen Tom en Severine verwatert. Severine gaat er eventjes tussenuit en Tom komt toevallig in een bar een zekere Chef (David Bunners ) tegen die hem zijn hulp aanbiedt. Wat Tom niet weet is dat Chef bij een bende hoort die snuff movies maken. Severine wordt dus naar een kasteel in een bos gelokt. Het is dus een opgezet spel van deze bende. Door toevallige omstandigheden arriveert ze daar vroeger en ontdekt huiverachtige toestanden. Ze weet zich te verstoppen in de opnamekamers onder het bed van één van de slachtoffers. Een spannende scène dankzij het camerawerk. Er gebeurt nadien allerlei mysterieuze toestanden waarbij uiteindelijk het opgezet spel van de bende ook een fameuze insteek heeft die ik wel kon smaken. De hele film is overigens in zwart-wit wat de sfeer ten goede komt. 6,5/10

Geschoten in een contrastrijke Zwart-Wit 1.85 : 1 aspect ratio, heeft True Love Ways een opvallend gestileerde look voor een Duitse horrorfilm uit 2014. Sowieso heeft de film een apart sfeertje dat mij wel beviel; dit verhaal over een verslechtere relatie en de drastische maatregelen van de man om haar terug te winnen, voelt net niet helemaal realistisch. Als een soort duister sprookje, want het blijkt volledig uit de klauw te lopen wanneer Severine onbedoeld het doel wordt van makers van Snuff films. Perfect is de film niet (de montage kon bijvoorbeeld beter), maar ik heb me prima vermaakt en Anna Hausburg is best een plaatje!

3,7*