Incompreso (1966)

Een Italiaans/Franse co-productie waarin het jonge protagonistje Andrea heet en de "tragische gebeurtenis" reeds in de eerste minuut wordt aangeduid.Verder heb ik geen zin om de fouten uit bovenstaande te ziften.

Terzake: melo-rouwverwerkingsdrama in optima forma dat door de progressieve NV/Godard adorerende krietiesie werd geslacht bij de première in Cannes,precies omdat het een melodrama is met een keurig klassieke,degelijke cinematografie.Tegenwoordig wordt hij bijna beschouwd als een klassieker;pulp is het iig niet,zoveel is duidelijk.

De voornaamste vraag die dit werk oproept is: speelt dit alles in op de onderbuik?Ach ja,waarschijnijk wel.Maar dat is toch ook een onderdeel van het lichaam.Bovendien kun je in een film die draait om de dood van een moeder en de reactie daarop bij echtgenoot (Quayle) en 2 schattige kindertjes sentiment moeilijk vermijden.

De film speelt in Florence( daar waar het boek in Engeland speelde) waar consul Quayle een pracht van een villa met een tovertuin bezit,en die hof van Eden wordt dus vernietigd door de dood van de moeder,die ahw iedereen in haar omgeving met die dood heeft besmet.Deed me allemaal wat denken aan "kinder"films als the innocents qua setting en CC van Saura qua thematiek.

De setting staat dus garant voor prachtige plaatjes en de thematiek voor treurnis,wat dit filmpje tot een bitterzoete kijkervaring maakt.

De psychologie is voor een melodrama behoorlijk subtiel,geholpen door uitmuntend acteerwerk van Quayle en niet te irritante kids.

De steen des aanstoots zou de slotscène moeten zijn,die door velen als over the top zou kunnen worden aangezien maar het vreemd genoeg imho niet was.

Muziek werd verzorgd door WMA,pianoconcert in A KV 468,2e deel.Ook al een tearjerker dus.

WAARSCHUWING: rouwverwerkers en gevoelige zieltjes zien deze film beter met zakdoek in de aanslag.

Tenslotte een lebensbejahende noot: wat was die nanny ( Moll ) gruwelijk lekker,zeg

p.s.: vermijd die Hollywood remake als de builenpest!

Het was duidelijk dat de film iets meer moest inhouden dan scènes met spelende, twistende en niet bepaald altijd lieve jongetjes en een vader die door beroepsbezigheden zijn zoontjes niet zo direct van nabij opvolgt.
De diepere gedachte in deze film is de verdrietverwerking van een kind bij het verlies van de moeder en zijn gevoeligheid die door de vader niet werd opgemerkt. Dat de film al te melodramtisch eindigt, is zekerlijk een minpunt.
Anthony Quale is in zijn rol best aanvaardbaar en die 2 jonge snaken vallen best mee, maar wat in de film zeer goed is zijn de fotografie en de beeldcomposities. Mooie kleuren en ook muziek en eigenlijk oogt de film jonger dan hij is.