Kichiku Dai Enkai (1997)

Een film met twee kanten.
Het begint niet heel erg bijzonder, een paar extreem linkse jongeren die niet zoveel doen. De film heeft ook een beetje het sfeertje van een jaren 70tig film a la Death Wish en Warriors. Kan best eens expres gedaan zijn, omdat de film zich volgens mij (weet ik niet helemaal zeker) afspeelt rond de jaren 70tig.
Maar na ongeveer een uur slaat de film drastisch om en word het allemaal nogal ziek. Zoals; Een lul die word afgesneden en een geweer dat word afgevuurd in de kut. alleen een Japanner kan dat laatste bedenken.
Op sommige momenten was dit best lachen, maar echt super word het nergens.

Oké filmpje voor de liefhebbers van de rare Japanse cinema.
Kleine 3*

Dat zou op mij moeten slaan, maar nee.

Erg, maar dan ook erg lelijke film. Af en toe een sprankeltje hoop, met wat monochrome kleuren en goed geprobeerde editing, maar verder totaal onafgewerkt en amateuristisch.

Die paar scenes, en wat grappige gore maken van deze film nog 1.5*, verder vind ik dit prullenbak materiaal.

Na de trailer te hebben gezien die me aansprak heb ik deze maar eens besteld en hij viel absoluut niet tegen.

Ook dit was weer zo'n typische Japanse cultfilm met een goed verhaal die soms ook wel eens niet helemaal te volgen is. Daarnaast zit de film ook goed in elkaar. Met rustige stille deuntjes, dat waaiergeluid en bizare dingen. De film oogt ook een beetje op de studentenopstand van de jaren 60 en 70. De acteerprestaties vond ik ook goed. Film bevatte soms weinig geluid waardoor de sfeer wat akelig werd. Ook zitten er weer shockerende dingen in: Het afsnijden van een piemel, Een hoofd dat er half afgeschoten werd(op het manier waarop ze het laten zien is het vrij vies) en uiteraard: een geweer dat word afgevuurt in een vagina.

De film blijft je gewoon boeien. Met veel scenes die lang bij je zullen blijven. Wat wel een beetje irritant was waren de ondertitels van die Shock versie die soms te laat of te vroeg verschenen. Maargoed, dat stond de pret niet in de weg.

4,5*

Hm die eerste drie kwartier: brakke beelden, setting en koppen.. Gelukkig is er even een opleving wanneer de vrouw met het masker danst met wat lijkt op een bodymount camera. Gave scene, vooral de Japanse percussie muziek erbij; een voorbode van de gefliptheid in het tweede deel van de film.

En dat is één lange climax van grof geweld en gore. Er zijn dan ook iets vaker van die bewerkte snelle beelden zoals de dans-scene, zat telkens te hopen op meer daarvan maar dan hield het weer net op.

Het lijkt me een extreme uitvergroting van meeloperij binnen anarchisme maar hoe dan ook: het enorme contrast tussen het lome begin van de film en vervolgens de lange duur van de waanzin kom je niet vaak tegen. And for that we thank you.