Yi Zhao Ban Shi Chuang Jiang Hu (1980)

Chan speelt hier weer eens een van die vervelende clown-achtige rollen. Dat accepteer ik wel in veel andere films waarin dit beperkt is terug te vinden in zijn acteren. Ook is dit weer een van zijn films waarin het moeilijk door heen te komen is tot aan het einde, waar een goed gevecht te zien is. Mijn voorkeur ligt toch vooral bij zijn modernere films. 1.5 sterren

Derde en tot nu toe leukste Chan film uit de collectie. Dit soort rollen spreken mij veel meer aan dan zijn serieuze rollen. Het is nou niet bepaald schaterlachen om die clown act van hem, maar het brengt wat sfeer. En ik kan nu een stuk makkelijker mijn aandacht houden bij de kung fu gevechten om dat het redelijk komisch is. Verder zijn er weer mooie locaties.

Jackie Chan goes slapstick

Volgens onze DVD stamt de film uit 1978 waardoor dit de chronologische opvolger werd van To Kill with Intrigue. Geen idee wie gelijk heeft (Imdb wilt er wel eens naast zitten met informatie rondom dit soort Aziatische werkjes + vaak werd een film van Chan pas jaren later uitgebracht) maar veel maakt het niet uit want Half a Loaf of Kung Fu stond toch al een tijd op de planning. Ooit een trailer van gezien die geweldig slecht was dus ik was echt benieuwd wat voor film dit ging worden.

En wat voor iets is het ook geworden... Half a Loaf of Kung Fu mag zich met gemak één van de beste titels uit Chan's jaren '70 genoemd worden want dit is gewoon te grappig voor woorden. De film bevat eigenlijk geen enkele vorm van verhaal en is op het eerste zicht eigenlijk gewoon één lange demonstratie van Jackie Chan die wat kung fu zit te doen. Het wordt nooit duidelijk wat nu eigenlijk het uitgangspunt is van de verschillende personages en zo tegen het einde toe wordt er een poging gedaan om een slecht plot over een Soul Pills te introduceren maar het zijn allemaal serieuze vijgen na Pasen. Waarom ben ik hier dan in godsnaam zo lyrisch over? Omdat dit gewoon zo corny is dat het leuk wordt. Er worden om de 5 minuten nieuwe personages geïntroduceerd en het is onvoorstelbaar wat voor idioten daar tussen zitten. Een zwerver die alleen maar scheten kan laten, een oude bedelaar die altijd op de meest random plaatsen tevoorschijn komt, de bad-guy die we pas de laatste 10 minuten te zien krijgen waarvan er 9 minuten worden gebruikt om te vechten, ... Je kunt een eeuwigheid door gaan maar je kunt de sfeer van de film niet in woorden omzetten. Je moet dit gewoon zien om te geloven hoe slecht het eigenlijk is. Ik heb al vaker mensen horen zeggen dat iets zo slecht is, dat het erg leuk wordt maar bij mij blijft die gimmick nooit duren en verveel ik me na een tijd maar met Half a Loaf of Kung Fu is dat dus niet.

Fantastische vechtscènes ook! Op een bepaald moment trekt Chan gewoon iemand zijn snor van zijn gezicht, hangt die op zijn eigen neus en begint dan verder te vechten... Je kunt het zo gek niet verzinnen of de film gebruikt het wel ergens. Sowieso kan ik een clowneske Chan wel waarderen want dit doet hij gewoon erg leuk. Liever dit dan dat hij van die geforceerde rollen à la Rumble in Hong Kong gaat spelen. Chan lijkt ook overduidelijk plezier te hebben in de film (hij was ook Action Director) en het geeft een plezante charme aan de film. Die muziek die erbij hoort past trouwens ook erg goed bij de vechtscènes. Deze keer werd de film niet geregisseerd door Wei Lo maar terug door Chi-Hwa Chen die het even sterke Shaolin Wooden Men op zijn naam heeft staan. Hij bespaart ook niet op inzoomingen op elk mogelijk lichaamsdeel, vertragingen of versnellingen en doet dit soms allemaal nog tegelijkertijd ook.

Zelfs nu ik dit een dag later allemaal schrijf, verdwijnt de glimlach nog altijd niet van mijn mond. Als er één film is die je van Chan gezien moet hebben dan is het zonder twijfel deze. Half a Loaf of Kung Fu is één van de eerste films waar Chan de clown begint uit te hangen maar het is er wel direct knal op. Doe geen moeite om het plot uit te zoeken, dat is er toch niet, en laat je gewoon wegvoeren door de gevechten, dynamische muziekjes en idiote personages.

4*

Wel lollig.

Oude Chan waar hij een keertje vol de lolbroek mag uithangen. Ik kan deze kant van hem best nog wel appreciëren, vooral wanneer er ook een paar leuke parodietjes de revue passeren. Om die van Popeye heb ik toch wel kunnen glimlachen.

Qua film vond ik het echter toch wat te matig. Chan heeft wel meer van dit soort martial arts comedies gemaakt en hoewel deze zeker niet de slechtste is, is het ook verre van de beste. Daarvoor zit de film zelf wat te flauwtjes in elkaar en zijn de grappen niet altijd even geslaagd.

Het is niet zo eenvoudig aan te raden, maar wie ergens de intro kan opsnorren krijgt een goed beeld van wat hij kan verwachten. Erg sketchmatig allemaal, hier en daar best leuk, maar toch eerder een film voor wie de bekendere films uit Chan's repertoire al achter de kiezen heeft.

2.5*