Where the Spies Are (1965)

Niven komt af en toe best komisch over en de film is op zijn tijd best avontuurlijk, maar het verhaal is niet al te best en er zitten naar mijn mening ook nog wel wat overbodige scenes in. 2.5 sterren

Je gaat me toch niet vertellen dat je nog TCM hebt he?

Yep

Deze net op TCM bekeken (mijn eerste echte vakantiedag, je moet toch wat!).

Duidelijk gemaakt tijdens de spy-rage halverwege de jaren'60 ontketend door de james Bondfilms.

Film twijfelt aanvankelijk tussen lichtgewicht comedy en thriller. Op beide vlakken niet echt denderend. Er gebeurt van alles, maar eigenlijk ook weer niks en zeker niets boeiends.

Niven is op dreef: dit is typisch zo'n rol, waar hij voor geboren lijkt te zijn en die hij slapend nog kan spelen.

Dorleac is een prettige verschijning om naar te kijken. Verder nog wat bekende bijrolspelers uit een ECHTE Bondfilm (Thunderball) herkent.

Naar het einde toe wordt de film steeds meer een serieze spionage thriller, maar echt boeiender wordt het er niet op. Redelijk saai en niet volledig de tand des tijds doorstaan.

Met een wel zeer afgeraffeld einde.

Een film die je snel weer vergeten bent.

Een vijf, ofwel 2,5 ster.

Deze film heeft mij toch nog aangenaam weten te verrassen.

De thriller elementen had ik er niet in verwacht.

Ik dacht altijd dat het een comedy was.

De mix van comedy en thriller hunkert een beetje naar de Bond films, waar toch ook vaak aardig wat humor in te vinden is (nee..was)

Helemaal geslaagd is dat zeker niet.

Niven verdiende beter, want hij acteert uitstekend.

Daar kan menige Bond acteur nog wat van opsteken.

Hij zou een jaar later zelf óók de rol van James Bond spelen natuurlijk, in 'Casino Royale'.

Maar die comedy versie vond ik dan weer helemaal niks.

Dan liever deze would-be Bond.

De rol van Francoise Dorléac (Catherine Deneuve's oudere zuster) is niet onaardig.

Wel triest om te weten dat ze niet lang na deze film al zou overlijden, in 1967.

Zeer overtuigend is Ronald Radd als de Rus Stanilaus.

Leuk om een keer gezien te hebben.

Gisteravond voor de 2e keer in slaap gevallen halverwege de film. Zelden zo'n saaie film gezien maar vanwege de rol van de prachtige Dorléac wil ik de film toch nog eens uitzien, misschien één van de volgende dagen maar eens proberen af te kijken.

From Russia, Beirut, London, Rome and Byblos with love!

Ik ben nu niet meteen zo'n enorme James Bond fan. Ik heb alle films wel gezien (alle officiële in ieder geval en de inofficiële heb ik hier ook nog ergens liggen) en ik heb ook alle boeken liggen (ooit eens de serie op een rommelmarkt gekocht voor een paar euro) maar heel de spionnenwereld is niet meteen aan mij besteed. Where the Spies Are was dan ook een film die ik normaliter compleet links zou hebben laten liggen maar het was vanwege de bijrol van Françoise Dorléac dat ik me hier toch eens aan wou wagen.

Maar het is een vrij helse rit geworden.. Ik was lang geleden al eens aan de film begonnen maar ben toen na een derde ongeveer in slaap gevallen. Een week geleden ofzo begon ik aan een tweede poging (terug helemaal van in het begin) en wat gebeurde er? Ik viel op praktisch dezelfde moment in slaap. Ik ben echter van het principe dat ik een film perse wil uitzien als ik er aan start dus ging ik een paar dagen later verder met de film maar wat bleek? Juist, ik viel wederom in het slaap na een halfuurtje zien. Gisteravond dan eindelijk eens het derde stukje van de film gezien in de hoop dat de climax nog de moeite ging zijn maar ook daar wordt je als kijker nog in teleurgesteld. Where the Spies Are is overduidelijk een film die gemaakt is in een poging om op het prille succes van James Bond mee te liften (let vooral op onder andere de taglines) maar het is in elk opzicht maar een vrij saaie film geworden. De film pretendeert ook een komedie te zijn maar wat er in godsnaam te lachen valt is mij een raadsel. Het verhaal van een arts die zonder enige ervaring in de spionnenwereld wordt gesmeten is op zich nog redelijk leuk maar de uitwerking is vrij pover waardoor dit wel een erg lange zit wordt.

Waarom dan toch nog die 1*? Wel, hoe slecht ik de film ook vond qua verhaal, op gebied van acteren is het best wel interessant. David Niven is mij enkel bekend van een verfilming van Around the World in 80 Days maar ook dit weet hij vrij goed te spelen. Niven is een schoolvoorbeeld van een typische Brit en dat blijft toch een enorm leuk volk. Over leuk volk gesproken, Françoise Dorléac is natuurlijk ook altijd mooi meegenomen. Op een bepaald moment was ze populairder dan haar bekende zus Catherine Deneuve maar daar kwam al snel een einde aan vanwege de jammerlijke dood van Dorléac zo'n twee jaar na deze film. Hoewel ik een grote fan ben van Deneuve valt het op dat Dorléac in het handvol films waarin ze heeft meegespeeld misschien nog wel net iets meer talent had. Talent dat vreemd genoeg hier niet echt tot uiting komt want hoewel de rol van dubbelspionne haar nog redelijk goed afgaat, is ze in climax van de film waanzinnig slecht. Het gebroken Engels helpt hier natuurlijk ook niet bij. Als je ooit eens iets meer van de mooie Française wil zien, begin dan bij Truffaut's La Peau Douce. Je zal het je niet beklagen.

Neen, dit was het toch niet. Als je fan bent van spionnen in het algemeen, dan zal dit je misschien wel kunnen interesseren maar voor mij was het de eerste keer dat ik een film in 3 aparte stukken heb moeten kijken om hem te kunnen uitzien. En dan te bedenken dat ik Gone With the Wind en Ben-Hur in één ruk heb uitgekeken.. Niven speelt sterk en Dorléac is mooi maar daar is alles wel mee gezegd vrees ik.

1*