They Made Me a Fugitive (1947)

Sterke misdaadfilm die verrukkelijk vlot en slim in mekaar steekt, met veel snedige dialogen en visueel

ook bizonder verzorgd. Deed me zelfs een beetje aan Hitchcock denken.

Er was een Britse noirgolf die eigenlijk meteen na de Amerikaanse begon. De allerbekendste uit die golf is natuurlijk The Third Man, maar ook deze maand heb ik er al een aantal gezien. Dit is net ale No Orchids for Miss Blandish feitelijk een imitatie. Maar hier werkt het een stuk beter door een strakker script en sfeer die meer Brits is dan Orchids.

Een thema in de film is dat het na de oorlog allemaal minder is geworden. In die zin is het ook een voor toen sensatiefilmpje. De criminaliteit id hand over hand toegenomen en smokkelen loont en wordt veelvuldig gedaan. Een veteraam die moielijk kan aarden in de vredesmaatschappij probeert het ook eens een keer. Maar komt terecht in een criminele groep die andere, extremere plannen heeft. Uiteindelijk eindigt de hoofdpersoon als de fugitive uit de titel,. En hij wordt achterna gezeten door de criminelen en de politie.

In de dialogen is de invloed uit de VS goed merkbaar. Snappy en quotable. De wereld is echt van streek in deze film en zelfs een onschuldige voorbijganger een heel fout figuur. Lekker donker. Het acteren is wat theatraal, nog wat sterker dan in andere Britse en Amerikaanse films en de villain lijkt soms op een bondvillain haast. Sfeervol geschoten ook. Door Alberto Cavalcanti, nota bene een Braziliaan die na een tijd in Frankrijk in de UK terecht kwam en films maakte en later dat ook nog deed in zijn vaderland en in Oost-Duitsland onder meer.