Verhängnis (1994)

Misschien is het omdat ik het medium altijd een warm hart ben blijven toedragen en er in huize niethie dus nog regelmatig tapes gekeken worden, waardoor ik niet altijd de hoogste eisen stel aan het visuele, maar ik heb me, zo te lezen, als een van de weinige niet enorm gestoort aan de matte rip. Vond, ondanks dat dit bijna onmogenlijk een jaren 90 film lijkt te zijn, het chemische verval in met name de kleur juist sterk bijdragen aan de kille, sobere sfeer. De al niet met veel uitdrukking gezegende gezichten van de acteurs kregen op die manier een bijna blauwgrijze gloed waardoor je de helft van de tijd het idee hebt naar een stel half ontdooide lijken te kijken. Dat ik tijdens het kijken door lichtjes verdoofd was door twee paracetamols en dus half tussen slaap en waken in zat leek voor een keer ook niet zoveel uit te maken, gezien de ervaring er juist een tikkeltje heftiger door leek. Ik kan in deze tijd van het jaar, aangestuurd door de ieder bekende, vermoeiende voorjaarsdip, zowiezo heel gevoelig zijn voor dit soort intense, van elk greintje hoop gestripte films of documentaties, maar ondanks (en misschien juist wel ''door'') de korte speelduur bleef dit toch wat lastig te duiden. Misschien was het de nogal Godard achtige toevoeging van het geweer, of toch mijn intense hekel aan accordeon muziek? Het voelt een beetje als de eerste keer dat ik een Grandrieux film keek waarbij ik van alles verzon om maar een lage score te rechtvaardigen terwijl alles in me het maxiumum schreeuwde. Op het moment voelt (3,5*) genoeg, maar wie weet.. Boven genoemde is uiteindelijk ook een van mijn favorieten geworden dus heb ik er alle vertrouwen in dat het bloed uiteindelijk zal kruipen waar het niet kruipen kan en ik mijn oevre reis dan ook snel zal vervolgen met Abendland. Wellicht dat een dubbele speelduur het langzaam verlammende gif in de beker nog bittrerder zal doen smaken.