A Haunting at the Rectory (2015)

Een keer als eerste, wat een voorrecht
Over de film hoeven we niet een lang verhaal te houden, het is een mix.
Eentje die deels horror is met een scheutje griezelverhaal, een thrillergedeelte en enigszins een romance.
Op IMDb is men niet al te positief maar omdat het verhaal en de trailer ons wel aansprak, hebben we toch een poging gewaagd.
We vermoeden dat de meesten die deze film gaan kijken, liefhebbers zijn van horror en daarmee zit je bij deze film fout.
De actie is onderhuids aanwezig maar vaak is het wachten. Er is namelijk veel conversatie en voor ons was dat niet een echt minpunt.
Tot nu toe waren er 357 kijkers op IMDb die gemiddeld maar een 3,7 gaven, waarschijnlijk zoals wij vermoeden, allen horrorliefhebbers en waarschijnlijk enigszins teleurgesteld in het totale horror/actie gedeelte.

Uiteindelijk waarderen we de film met een mooie 7, omdat het geheel verder goed in elkaar stak.
Maar let op, dit is onze mening!

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

In het echte leven trokken Lionel en zijn vrouw Marianne Foyster op 16 oktober 1930 in de pastorie, en vertrokken in oktober 1935. Samen hadden ze een geadopteerde dochter genaamd Adelaide, maar in de film werd haar personage geschrapt. Het verhaal dat in deze film wordt afgebeeld, bevat grotendeels een nauwkeurige weergave van het verblijf van de Foyster's in de Borley Pastorie, en sluit zich nauw aan bij de gedocumenteerde verslagen van Lionel en Marianne. De conclusie van de film is echter volledig fictief. Marianne Foyster gaf toe dat ze een seksuele relatie had met Frank, en de paranormale incidenten gebruikte om deze affaire mee te verdoezelen. De Borley Pastorie werd in 1862 door dominee Henry Dawson Ellis Bull in de buurt van de Borley Church gebouwd. In Duitsland werd deze film onder de titel "American Poltergeist 5: The Borley Haunting" uitgebracht. Na het succes van de originele American Poltergeist, voegden Duitse distributeurs de titel toe aan een verzameling niet-verwante horrorfilms. Dit met de doelstelling dat ze binnen dat gebied als één enkele serie konden worden uitgebracht. Een Amerikaanse winkelketen verzocht om het aantal seksscènes te verminderen, alvorens de film op DVD uit te brengen. Deze versie werd met 4 minuten ingekort, maar de Britse versie bleef onaangetast.

Het genre voor deze film is erg misleidend. Op basis van de titel verwacht je een horrorfilm met paranormale gebeurtenissen, maar in feite concentreert het verhaal zich grotendeels op de affaire tussen Marianne en Frank. Het verhaal is erg onsamenhangend, en de film lijkt op bepaalde momenten niet te weten in welke richting hij moet gaan. Met name het einde was best voorspelbaar. Niet de slechtste in zijn soort, maar ook niet goed.

1,5 *

Binnen A Haunting at the Rectory leek regisseur Andrew Jones geregeld te vergeten dat hij een horrorfilm aan het marketen was, want vrijwel elke minuut van deze film wordt gespendeerd aan romantiek en dramatiek. De thrillerscenes zijn wel aanwezig, maar worden net zo makkelijk onder het tapijt geschoven als dat ze verschijnen. Verder is de vormgeving uiteraard goedkoop, veel geld zal er ook niet in deze productie zijn gestoken. Niettemin doet Lee Bane (een vast castlid van Jones) het aardig en wil het beperkte gespook best vermaken, maar helaas is er niet al te veel van te bekennen. De finale lijkt zelfs te vergeten dat het huis überhaupt de thuisbasis vormt van een aantal geesten. Rommelig, oninteressant en onaantrekkelijk vormen dan ook de voornaamste begrippen die deze film inkleuren.