When in Rome (2002)

Het verhaal is, voor een familiefilm, redelijk. Maar het wordt slecht neergezet door de acteurs. De emoties komen niet goed over. De camera lijkt scheef te zijn. En af en toe lijkt het wel met een mobieltje gefilmd te zijn. Enkele mooie shots op Rome, maar daar blijft het dan ook bij.

Voor de doelgroep gaat het wel, maar ook weer alleen voor een groep uit de doelgroep.

Niets speciaals. Acteerprestaties zijn niks waard maar dat kun je wel verwachten. Stoorde niet echt. Verder is het nogal voorspelbaar en natuurlijk komt er niets speciaals aan te pas.

2,5*

Ik ben gek op de Olsen Twins, maar niet op deze* films.

*New York Minute, When In Rome, Passport to Paris, Winning London, Our Lips Are Sealed.

Alleen Billboard Dad vond ik leuk.

Eigenlijk ben ik gewoon 10 jaar, denk ik. In ontwikkeling blijf ik ergens daar hangen. Want ik vond dit wel gewoon leuk, net als de doelgroep denk ik. De Olsen zusjes hebben gewoon echt een bepaalde charme, die mij aanspreekt, waardoor ik met alles meega wat ze doen. Ook hier. Het maakt niet uit dat het verhaal zo dun is dat ik er praktisch door heen kan kijken, het maakt niet uit dat de Olsen zusjes niet kunnen acteren. Juist hun gebrek aan talent maakt het leuk. En natuurlijk vind ik de beelden van Italie gewoon geweldig. Ik hou van die taal. De mensen, de landschappen.

Eigenlijk kan ik dus kort zijn. De Olsen zusjes kunnen niet acteren, maar in het geheel waarin ze zitten, komen ze gewoon tot hun recht. 3*.