L'Inhumaine (1924)

Film die slechts diende als vehikel om de laatste trends op het gebied van design in FR te tonen,en daar ook goed in slaagt.Deze film kan roemen op de medewerking van de architect Mallet-Stevens,terwijl de decors werden verzorgd door Leger,Cavalcanti en zelfs de latere regisseur Autant-Lara.Kostuums werden verzorgd door Paul Poiret.

Visueel is dit dus een meesterwerk en een must see voor liefhebbers van twenties design.

Helaas zit er ook nog een verhaaltje aan vast dat onnozel is tot in het absurde.Het begint als een hyperromantisch,idioot liefdesverhaaltje en eindigt als een soort SF spoof met een apparaat dat eerst een soort proto- tv lijkt te zijn maar en passant ook doden kan opwekken.

Het acteerwerkwerk is miserabel,en de zgn. inhumaine die iedereen het hoofd op hol brengt is een oud misbaksel.Dit kan worden verklaard door

1:het feit dat L'Herbier gay was en zich meer voor het uiterlijk van Catelain interesserde,die erbij loopt als een schandknaap.

2:en nog belangrijker, het gegeven dat Leblanc die de diva speelt het geld voor de productie verzorgde.

Hoe dan ook,de 2 leads kunnen geen van beiden acteren.

De soundtrack werd oorspronkelijk verzorgd door George Antheil,maar die is helaas verloren gegaan.Overigens zouden Antheil en andere componisten te zien zijn geweest in de concertsequentie die duidelijk stock footage bevat,probeert u ze maar te herkennen.

Zeer aanbevolen voor de visuals dus,en dat is toch het belangrijkste aan een film.

Groots opgezet met een voor zijn tijd geweldige enscenering - er zit zelfs een brok SF in - maar naar de inhoudelijkheid van het verhaal en het spel van de acteurs helemaal niets bijzonders.

Production design is fantastisch, het verhaaltje weinig bijzonder en ondanks het Frankenstein-sausje redelijk voorspelbaar. Visueel niet zo statisch als sommige tijdgenoten, tegen het eind doet de montage zelfs denken aan de Sovjet-cinema uit die tijd. Wel grappig trouwens hoe de televisie wordt gepresenteerd, die toen z'n beetje werd uitgevonden: de ster ziet haar publiek in verrukking luisteren in plaats van andersom. De ster c.q. femme fatale Georgette Leblanc is niet bijzonder aantrekkelijk wat gezien de vele aanbidders toch opmerkelijk mag heten. Maar pippo geeft dus al aan waarom zij deze rol mocht spelen.
Ik zag de film met een jazzy soundtrack wat gezien de visuals prima paste.

Verwacht wel iets meer van l'Argent.

Oef, wat zag dit er GOED uit. De score werkte me af en toe iets op de zenuwen, maar dat mocht de pret niet drukken!

4*